เงาปริศนาจากเบื้องหลัง

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงระยับถูกบดขยี้จนแตกละเอียดคามือ โลหิตสีแดงสดไหลปะปนไปกับเศษแก้วระยิบระยับบนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่ว แต่เจ้าของมือคู่นั้นกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความแค้นที่สุมอกมันรุนแรงเสียจนเผาผลาญประสาทสัมผัสทุกส่วนจนด้านชา ธนัตถ์หอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและอัปยศอดสู ภาพความพ่ายแพ้ในห้องประมูลระดับโลกยังคงหลอกหลอนเขาราวกับฝันร้าย หุ้นส่วนนับสิบรายถอนตัว สัญญาพันธมิตรถูกฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตา และที่สำคัญที่สุด... ทรัพย์สินที่เขาควรจะฮุบมาจากลลิลกลับกลายเป็นอาวุธย้อนกลับมาเชือดคอตัวเองจนหมดสิ้น ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยน้ำมือของผู้ชายที่รวยไร้ขีดจำกัดคนนั้น—กรธน "แก... นังสารเลว ลลิล... แกกับไอ้หน้าตัวเมียนั่นมันต้องชดใช้!" ธนัตถ์คำรามออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง แต่มันคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่เคยยืนอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอย่างเขา ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกือบจะกัดกินจิตวิญญาณจนหมดสิ้น เสียงปรบมือเบาๆ และเยียบเย็นก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเพนต์เฮาส์หรูหรา *แปะ... แปะ... แปะ...* ธนัตถ์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังทิศทางของเสียงด้วยความตื่นตระหนก เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเยIบประณีตสีดำสนิทกำลังก้าวออกมาจากความมืด ชายแปลกหน้าสวมหน้ากากครึ่งซีกที่แกะสลักจากเงินแท้ลวดลายประหลาด ดวงตาคู่คมกริบที่ลอดผ่านหน้ากากออกมานั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและอำนาจมืดที่กดดันจนธนัตถ์แทบทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น "น่าสมเพชจริงๆ นะคะ คุณธนัตถ์... อุตส่าห์ได้รับทรัพยากรและเส้นสายจากทางเราไปตั้งมากมาย แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับเด็กผู้หญิงกับผู้ชายที่เพิ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เพียงแค่คนเดียว" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากของชายปริศนาไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย ธนัตถ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาจำน้ำเสียงนี้ได้... นี่คือ "นายใหญ่" ผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังอาณาจักรธุรกิจมืดและคอยสนับสนุนเขามาโดยตลอด ผู้ชายที่ทรงอิทธิพลเสียจนธนัตถ์ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา "คะ... คุณนายใหญ่ ผม... ผมพลาดไปครับ ผมไม่คิดว่าไอ้กรธนมันจะมีอำนาจเงินหนุนหลังมหาศาลขนาดนั้น มันกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในเวลาแค่สิบนาที..." ธนัตถ์รีบแก้ตัวเสียงสั่น ละล่ำละลักด้วยความกลัวตาย "ข้อแก้ตัวมีไว้สำหรับคนอ่อนแอค่ะ" ชายสวมหน้ากากตัดบทด้วยน้ำเสียงเรียաբเฉย แต่เฉียบคมราวกรรไกรตัดกระดาษ เขาเดินเข้าไปใกล้กองเลือดและเศษแก้ว ช้าๆ อย่างมั่นคง "คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าเกมนี้มันจบลงแล้ว? คุณคิดว่าชัยชนะของลลิลกับกรธนมันคือจุดสิ้นสุด?" ธนัตถ์เงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงอง "หมายความว่า... ยังมีทางอื่นอีกอย่างนั้นหรือครับ?" "ทางออกน่ะมีเสมอค่ะ... สำหรับคนที่มีประโยชน์" ชายปริศนากล่าวพร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าธนัตถ์ เสียงแฟ้มกระทบโต๊ะดังทึบ แต่มันกลับดึงดูดสายตาของธนัตถ์ให้จ้องมองราวกับต้องมนต์สะกด ธนัตถ์รีบคว้าแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดดู มือที่สั่นเทากวาดสายตาอ่านข้อความด้านใน และยิ่งอ่าน ดวงตาของเขาก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลุดออกจากเบ้า ความตกตะลึงระคนความยินดีอย่างบ้าคลั่งฉายชัดขึ้นบนใบหน้ายับยู่ยี่ "นี่มัน... โครงการประมูลลับระดับชาติ... และสัญญาสัมปทานเหมืองแร่ใต้ทะเลของตระกูลกรธน... ทำไมคุณถึงมี..." "เรื่องนั้นไม่ใช่ธุระที่คุณต้องรู้ค่ะ" ชายสวมหน้ากากเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงเยพันธนาการ "หน้าที่ของคุณคือการเป็น 'หมากตัวเดิม' แต่... ในสนามรบที่โหดร้ายกว่าเดิม เราจะให้เงินทุนคุณอีกสามเท่าตัว พร้อมกับกองกำลังที่จะทำให้คุณสามารถบดขยี้บริษัทของลลิลให้ราบเป็นหน้ากลองได้ภายในคืนเดียว" ธนัตถ์หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความโลภและกระหายการแก้แค้นที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด "ฮ่าๆๆๆ ดี! ดีมาก! ถ้ามีเงินทุนขนาดนี้ นังลลิลจะต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตต่อหน้าผมแน่!" "อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลยค่ะ..." เสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบแทรกขึ้นขัดจังหวะ ทว่าไม่ใช่เสียงของชายสวมหน้ากาก ธนัตถ์และชายปริศนาชะביตื่นตัวพร้อมกัน รีบหันขวับไปยังระเบียงกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับภายนอกเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ที่นั่น... ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล ร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีแดงเพลิงของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างอย่างสบายอารมณ์ เส้นผมสีดำสนิทสะท้อนกับแสงไฟสลัว ใบหน้างดงามเฉี่ยวคมประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา *ลลิล!* ธนัตถ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "แก... แกเข้ามาได้ยังไง! ที่นี่คือเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุด!" ลลิลไม่ได้ชายตามองธนัตถ์เลยแม้แต่น้อย ดวงตาสนุกสนานและเย่อหยิ่งคู่นั้นกวาดมองไปที่ชายสวมหน้ากากผู้เป็นนายใหญ่เบื้องหลัง ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอ่ยคำพูดที่ทำให้อุณหภูมิในห้องดิ่งลงติดลบ "ระบบรักษาความปลอดภัยอย่างนั้นหรือคะ? น่าขันสิ้นดี... ในเมื่อเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้แต่รหัสผ่านนิรภัยของตึกนี้ กรธนก็เพิ่งโอนเงินซื้อกรรมสิทธิ์ตึกนี้ทั้งตึกไปเมื่อห้านาทีก่อนแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดของลลิล เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่เหนือระเบียงกระจก แสงไฟสปอตไลท์แรงสูงสาดส่องทะลุกระจกเข้ามาในห้องจนสว่างจ้า พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวลงมาจากบันไดเชือกของเฮลิคอปเตอร์อย่างองอาจ กรธนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเยือกเย็นดุจพญามารา สายตาคมกริบกวาดมองผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ราวกับพวกเขากำลังมองมดปลวกไร้ค่าที่เหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้ "คิดจะเล่นเกมใต้ดินกันอย่างนั้นหรือคะ?" ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อกึ่งเยาะเย้ย เธอเดินไปควงแขนแกร่งของกรธนอย่างสนิทสนม ขณะที่กรธนโอบเอวบางไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาคมกราบกรานมองชายสวมหน้ากากด้วยความเหยียดหยาม "น่าเสียดายจริงๆ นะคะที่พวกคุณ... เล่นกับคนผิดซะแล้ว" ชายสวมหน้ากากนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความท้าทายและอันตรายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม "หึๆๆ สมกับที่เป็นเซียนประมูลมือหนึ่งและประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่... แต่คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า 'เกม' ที่คุณกำลังเล่นอยู่นี้... มีแค่พวกเราสองกลุ่มเท่านั้น?" มือเรียวใต้ถุงมือหนังสีดำค่อยๆ เอื้อมขึ้นปลดหน้ากากเงินแท้ครึ่งซีกออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่ลากยาวจากหางตาลงมาถึงริมฝีปาก และดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความแค้นฝังหุ่นที่ลลิลไม่มีวันลืมตลอดชีวิต! หัวใจของลลิลกระตุกวูบ สีหน้าถอดสีลงในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน "แกมัน... เป็นไปไม่ได้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นมาจนถึงตอนนี้นะคะ บทหน้าเตรียมพบกับการเปิดโปงความจริงที่สะเทือนวงการธุรกิจทั้งประเทศ รับรองว่าพีกจนหยุดหายใจแน่นอนค่ะ!