ห้องประมูลลับ

เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นมหาเศรษฐีสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนน้ำสีดำสนิทเบื้องล่าง มหาสมุทรยามวิกาลแผ่ขยายไร้ขอบเขตราวกับปากอสูรที่รอคอยการกลืนกินทุกสิ่งที่ตกลงไป แต่ภายในห้องโดยสารวีไอพีที่หรูหราดั่งห้องนั่งเล่นของราชวงศ์ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความนิ่งสงบอันน่าขนลุก ลลิลปัดปลายนิ้วเรียวสวยลงบนหน้าจอแท็บเล็ต แสงสีฟ้าสะท้อนดวงตากลมโตคู่คมที่ฉายแววเยือกเย็น เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิดกับแรงเหวี่ยงของเครื่องบินที่กำลังลดระดับลงสู่ลานจอดบนเกาะส่วนตัว—เกาะที่ถูกกว้านซื้อด้วยมูลค่ามหาศาลและใช้เป็นสถานที่จัดงานประมูลลับเฉพาะบุคคลทรงอิทธิพลระดับโลกเท่านั้น "คุณกำลังทำให้ฉันประหลาดใจนะคะคุณกรธน..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ สายตาคมปลาบเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายที่กำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ "ดิฉันคิดว่าเราจะมาแบบเงียบๆ เสียอีก เล่นจอดเฮลิคอปเตอร์กลางลานกว้างแบบนี้ เกรงว่าสุนัขเฝ้าบ้านบางตัวคงจะตื่นตระหนกจนวิ่งหางจุกตูดกันหมดแล้วกระมังคะ" กรธนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงพราวระยับด้วยประกายความคลั่ง "ก็เพราะอยากให้พวกมันรู้ตัวน่ะสิคะ..." กรธนโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นผู้นำและอำนาจดิบเถื่อนที่ถูกขัดเกลาด้วยความสุภาพทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "คนพวกนั้นเหยียบย่ำคุณมานานเท่าไหร่แล้วล่ะคะ ลลิล? ถึงเวลาที่เจ้าของที่แท้จริงจะกลับไปทวงบัลลังก์ พร้อมกับเหยียบหน้าพวกมันให้จมดินโดยไม่ต้องใช้แรงสักนิดแล้วค่ะ" คำพูดนั้นไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ล้อเฮลิคอปเตอร์แตะพื้นสนามหญ้า บอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบชีวิตก็กรูเข้ามาตั้งแถวต้อนรับอย่างเป็นระเบียบ ประตูห้องโดยสารถูกเปิดออกรับลมทะเลที่พัดตีกลิ่นไอเกลือเข้ามาปะทะใบหน้า ลลิลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อครั้งถูกธนัตถ์และครอบครัวใจยักษ์ขับไล่ออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใย ภาพเธอยืนถือเอกสารประมูลชิ้นสุดท้ายด้วยมือสั่นเทา ก่อนจะถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวยกลับผุดขึ้นมาในหัว... แต่ในวินาทีนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นไฟแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "เชิญค่ะ มาดามของผม..." กรธนยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวสวมแหวนเพชรเม็ดโตที่บ่งบอกถึงความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัด ลลิลวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นนั้น รอยยิ้มมุมปากของเธอผุดขึ้นอย่างงดงามแต่ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "ถ้าอย่างนั้น... หวังว่าค่ำคืนนี้จะมีความบันเทิงมากพอที่จะคุ้มค่ากับเวลาอันมีค่าของฉันนะคะ" ทางเดินหินอ่อนทอดยาวนำพาพวกเขาสู่ "วิลล่าโอเอซิส" สถาปัตยกรรมบาหลีผสมผสานความโมเดิร์นที่ถูกเนรมิตขึ้นกลางเกาะส่วนตัว เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ ภายในโถงจัดงานประมูลระดับไฮ엔ด์เต็มไปด้วยบุคคลสำคัญระดับประเทศ ทั้งนักการเมืองสีเทา มหาเศรษฐีร้อยล้าน และเหล่าไฮโซหน้าเลือดที่ต่างสวมหน้ากากเข้าหากัน และทันทีที่ร่างระหงในชุดเดราฟูสีดำสนิทก้าวเข้ามาในโถงใหญ่ สายตานับร้อยคู่ก็พากันหันมามองเป็นตาเดียว "นั่น... นังลลิลนี่!" เสียงอุทานอย่างตกตะลึงดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง ธนัตถ์ในชุดสูทขาวเนี้ยบกริบชะงักค้างแก้วไวน์ในมือ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นอดีตญาติสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำ เดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มผู้มีรัศมีน่าเกรงขามจนผู้คนต้องหลีกทางให้ ธนัตถ์ขบกรามแน่นด้วยความเคียดแค้น แม้เขาจะสงสัยว่าผู้หญิงที่ควรจะไร้ที่ซุกหัวนอนอย่างลลิลเอาปัญญาที่ไหนมาเหยียบย่างเข้ามาในงานระดับนี้ได้ แต่ทิฐิและสันดานดิบก็ทำให้เขาเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเรื่องทันทีเพื่อกู้หน้าต่อหน้าแขกเหรื่อ "โอ๊ะ โอ... นึกว่าใครที่ไหน!" ธนัตถ์หัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาขวางทางพร้อมกับสายตาโลมเลียที่มองสำรวจลลิลตั้งแต่หัวจรดเท้า "เก่งไม่เบานี่ลลิล แอบไปนอนกับเสี่ยที่ไหนมา ถึงได้มีปัญญาใส่ชุดแบรนด์เนมเหยียบเข้ามาในงานประมูลเพชรโบราณระดับร้อยล้านได้? หรือว่า... เธอแอบขโมยบัตรเชิญของใครมาตรarตัวเป็นปลิงเกาะผู้ชายกินเหมือนเดิม?" เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นทันทีรอบบริเวณ แววตาของเหล่าไฮโซที่มองมาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามตามสัญชาตญาณของคนรวยที่มักเหยียบคนจนให้จมดิน ลลิลไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เธอยกมุมปากยิ้มหวานอย่างเหนือกว่า ปล่อยให้ธนัตถ์ได้ใจไปอีกวินาทีเดียวก่อนที่โลกทั้งใบของเขาจะพังทลายลง "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ธนัตถ์..." ลลิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "น่าเสียดายนะคะที่สมองของคุณมันสวนทางกับความปากดีเสียเหลือเกิน ถึงได้ไม่รู้ว่า... สถานที่ที่คุณยืนอยู่ตอนนี้ และแม้แต่แผ่นดินใต้รองเท้าที่คุณเหยียบอยู่... มันเป็นกรรมสิทธิ์ของใคร?" ธนัตถ์ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวปนแดงด้วยความโกรธ "เธอพูดเพ้อเจ้ออะไรวะ! เกาะนี้เป็นของตระกูลมหาเศรษฐีตระกูลอื่นต่างหาก นังบ้านนอกอย่างเธอจะมีปัญญามาซื้อได้ยังไง!" "ถ้าอย่างนั้น... ให้ฉันช่วยเตือนความจำคุณหน่อยดีไหมคะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง กรธนก้าวออกมาบังร่างบางของลลิลไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาดุจพญาอินทรีย์กวาดมองธนัตถ์ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว ทีมทนายความส่วนตัวและผู้จัดการเกาะก็ก้าวพรวดเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีทองคำแท้ กรธนหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัด (Black Card Titanium Edition) ออกมาคีบไว้ด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะโยนลงบนโต๊ะกระจกต่อหน้าธนัตถ์อย่างไม่ไยดี เสียงโลหะหนักๆ กระแทกกระจกดังสนั่นท่ามกลางความเงียบกริบของคนทั้งห้อง "ในฐานะที่ฉันเป็นประธานกลุ่มทุนผู้ซื้อเกาะแห่งนี้ทั้งหมด รวมถึงเป็นเจ้าของหนี้สินทั้งหมดที่บริษัทใกล้ล้มละลายของแกกำลังแบกรับอยู่..." กรธนโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนธนัตถ์ตัวสั่นเทา "ฉันขอประกาศตรงนี้เลยนะคะว่า... การประมูลค่ำคืนนี้ หุ้นทุกตัวและเพชรโบราณทุกชิ้น ถูกเหมาซื้อขาดในนามของ 'คู่หมั้น' ของฉัน... ลลิล คนนี้ทั้งหมดแล้วค่ะ" ธนัตถ์หน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับคนไร้กระดูกสันหลัง เมื่อตระหนักได้ว่าตนเองกำลังหาเรื่องกวาดล้างกับใครอยู่ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ไฟในโถงจัดงานประมูลทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วพริบตา เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแขกเหรื่อดังระงมไปทั่ว ก่อนที่จอแอลอีดีขนาดยักษ์ใจกลางห้องจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับภาพวิดีโอสตรีมมิ่งสดจากห้องนิรภัยใต้ดินที่เก็บรักษา "เพชรหยาดน้ำตาเทพธิดา" เพชรโบราณมูลค่าพันล้าน—ชิ้นเอกของงาน ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลลิลและกรธนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตู้นิรภัยไทเทเนียมหนาห้ามนิ้วถูกระเบิดจนพังยับเยิน และร่างของประธานกรรมการผู้จัดงานประมูลนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น พร้อมกับข้อความด้วยเลือดสีแดงฉานที่เขียนไว้บนผนังว่า: *“ของชิ้นนี้... กูจอง!”* และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กนิรภัยทางออกทุกบานก็ปิดกระแทกดังสนั่นพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นสนั่นเกาะ! กรธนดึงร่างของลลิลเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองฝ่าความมืดไปยังระเบียงชั้นสอง ที่ซึ่งเงาร่างสีดำปริศนากำลังยืนถือกล่องกำมะหยี่สีแดงหัวเราะเยาะเย้ยพวกเขาลงมา! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... - เค้กวานิลลา -