ความไว้ใจที่ก่อตัว

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานสั่นระรัวติดต่อกันไม่ต่ำกว่าสิบรอบ ข้อความและคอมเมนต์จากโลกโซเชียลหลั่งไหลเข้ามาดั่งกระแสน้ำวนที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า หัวข้อข่าวพาดหัวตัวโตด้วยอักษรสีแดงฉานระบุว่า *“เซียนประมูลสาวชื่อดัง ฉาวรักสามเส้ากับมหาเศรษฐีหนุ่ม”* พร้อมภาพตัดต่อเบลอๆ ของลลิลขณะก้าวขึ้นรถหรูของกรธนเมื่อคืนก่อน บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบสงบ หากแต่เป็นความนิ่งก่อนที่พายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ “ดูเหมือนสิ่งที่พวกเราคิดว่าเป็นแค่การกำจัดแมลงสาบ จะเป็นเพียงแค่การเปิดประตูไปสู่รังของงูพิษที่ใหญ่กว่านี้มากแล้วล่ะค่ะคุณลลิล” เลข A ของเธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือเรียวพยายามเลื่อนหน้าจอเพื่อปิดกั้นกระแสข่าวที่แย่ลงเรื่อยๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์ ลลิลไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยหงส์กวาดตามองข้อความเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเยาะบางเบา ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติเหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า เธอกำลังใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้เนื้อดีเป็นจังหวะช้าๆ “ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปก่อนค่ะคุณเลขาสาว” เสียงหวานใสทว่าเฉียบคมดังขึ้น ท่าทีของเธอนิ่งสงบราวกับกำลังจิบชาชมวิวในยามบ่าย มากกว่าจะตกเป็นจำوสังคม “งูพิษยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่ พิษในตัวมันก็ยิ่งหลั่งออกมาเร็วขึ้นเท่านั้น ธนัตถ์คงคิดว่าข่าวนี้จะทำลายชื่อเสียงที่ฉันสั่งสมมาหลายปีได้ในชั่วข้ามคืนสินะคะ น่าสมเพชเสียจริง” ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปมากกว่านั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของธนัตถ์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันที่ปิดไม่มิด ด้านหลังของเขาคือสื่อมวลชนสำนักใหญ่สองสามคนที่แอบตามขึ้นมาเพื่อทำข่าวสด “ไงลลิน น้องรัก... ข่าวหน้าหนึ่งวันนี้ดูท่าจะขายดีมากเลยนะจ๊ะ” ธนัตถ์หัวاในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจอย่างออกนอกหน้า “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจับผู้ชายรวยๆ แล้วจะพลิกชีวิตหนีพ้นตระกูลเราได้ สภาพเธอกตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับสินค้ามีตำหนิที่ใครเขาก็รังเกียจหรอก” ลลิลเงยหน้าขึ้นสบตาญาติผู้พี่อย่างไม่เกรงกลัว รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเธอจนธนัตถ์ชะงักไปชั่วขณะ “สินค้ามีตำหนิเหรอคะคุณธนัตถ์? ระวังปากหน่อยนะคะ... เพราะคนที่คุณกำลังเหยียบน่ะ กำลังจะทำให้บริษัทของคุณกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าภายในสามวินาทีนี้ต่างหาก” “ปากดีนักนะ! เดี๋ยวเราจะได้เห็นกันว่าศาลเตี้ยทางโซเชียลจะพิพากษาเธอ—!” ปัง! เสียงประตูกระแทกเปิดอ้าออกอย่างแรงอีกครั้ง ขັດจังหวะคำพูดเย้ยหยันของธนัตถ์จนขาดห้วง ร่างสูงใหญ่ของกรธนก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีอำนาจที่กดดันจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นเย็นชาและดุดันราวกับพญายมที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าขวางทาง “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาเห่าหอนในพื้นที่ส่วนตัวของภรรยาผมครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าสุนัขมักจะไม่รู้จักมารยาททางสังคม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนธนัตถ์หน้าซีดเผือด กรธนก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างลลิลอย่างปกป้อง มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางเอาไว้หลวมๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงส่งผ่านไปยังร่างของหญิงสาว ทำให้ลลิลเผลอช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจ ความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้รับจากใครกำลังโอบล้อมเธอไว้ในยามที่พายุโหมกระหน่ำ “คุณกรธน... คือเรื่องนี้มัน—” ธนัตถ์พยายามแก้ตัว เสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดเมื่อเผชิญหน้ากับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งประเทศ “ผมให้เวลาสามวินาทีในการลบภาพข่าวทั้งหมด และออกไปจากที่นี่” กรธนไม่เปิดโอกาสให้ธนัตถ์ได้แก้ตัว น้ำเสียงของเขาดุดันและเฉียบขาด “ไม่อย่างนั้น... ผมจะทำให้คุณได้รู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงภายใต้กลุ่มทุนของผม มันหน้าตาเป็นอย่างไร” ไม่รอช้า กรธนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นส่งสัญญาณเพียงพริบตาเดียว หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่บนผนังตึกฝั่งตรงข้ามที่มองเห็นได้จากหน้าต่าง ก็ปรากฏภาพงบการเงินและหลักฐานการทุจริตของธนัตถ์ขึ้นหรา พร้อมกับเสียงประกาศจากตลาดหลักทรัพย์ว่าหุ้นในเครือของธนัตถ์กำลังดิ่งลงเหวอย่างไร้ทางเยียวยา ธนัตถ์หน้าถอดสีเข่าแทบทรุดทรอนลงไปกองกับพื้น ลมหายใจติดขัด ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด กรธนก้มมองลงมาที่ลลิล แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตากับเธอ “คุณเจ็บปวดหรือเปล่าครับ... คนพวกนี้ไม่มีค่าพอจะทำให้คุณต้องระคายผิวหรอกนะ” ลลิลเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปิดกั้นมาตลอดพังทลายลงในวินาทีนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวในอกอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอบอุ่นลึกซึ้งที่ชายหนุ่มมอบให้โดยไม่มีเงื่อนไข มือเรียวเล็กยื่นไปแตะแขนของเขาเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณว่าเธอไม่เป็นไร “ฉันไม่เป็นไรค่ะ... ขอบคุณนะคะคุณกรธน” เสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เคมีที่ดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงขึ้นจนแทบหลอมละลาย ทว่าในจังหวะที่ลลิลกำลังจะเอ่ยคำพูดบางอย่างต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรก ลลิลก้มลงมองหน้าจอแวบเดียว ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ปลายทางของข้อความนั้นไม่ได้มาจากศัตรูหน้าไหน แต่มันคือภาพถ่ายของบุคคลลึกลับที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเธอเมื่อห้านาทีก่อน พร้อมกับโน้ตสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... ลลิล ระวังตัวไว้ให้ดี คนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนแทงข้างหลังเธอ”* —โปรดติดตามตอนต่อไป— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนเค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ!