เหตุการณ์ระทึกใจกลางป่า

"ถ้าคุณอาทิตย์พาเดินวนกลับมาเจอต้นไม้งอกเงงรูปทรงประหลาดต้นนี้อีกรอบ ฉันจะถือว่านี่คือการฆาตกรรมอำพรางโดยการปล่อยให้ลิงป่าแทะหัวฉันตายจริง ๆ แล้วนะ!" เสียงโวยวายที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัดของผืนป่าดิบชื้น ทำให้คนฟังถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเบา ๆ อาทิตย์หยุดฝีเท้าลงช้า ๆ ก่อนจะหันกลับมามองบล็อกเกอร์สาวตัวแสบที่ตอนนี้สภาพไม่เหลือคราบอินฟลูเอนเซอร์สายท่องเที่ยวผู้โด่งดังแม้แต่น้อย เสื้อแจ็คเก็ตกันน้ำสีพาสเทลเลอะคราบโคลน เส้นผมยุ่งเหยิงเพราะเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้ระหว่างทาง แถมมือเล็ก ๆ นั่นก็ยังกำชายเสื้อของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วเขาจะหายวับไปกับตา "นี่ริน ดูแผนที่ในมือผมให้ดีสิครับ เราไม่ได้เดินวน... เรากำลังเดินเป็นวงกลมต่างหาก ซึ่งในทางทฤษฎีมันต่างกันมากนะ" อาทิตย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่เจือความเอ็นดูไว้จนมิด "ต่างตรงไหนยะ! มันก็คือการที่เราหลงป่าแล้ววนกลับมาที่เดิมเหมือนในหนังสยองขวัญไม่มีผิด!" รินแหวใส่ทันควัน ดวงตากลมโตค้อนขวับจนแทบจะทะลุร่างเขาได้อยู่แล้ว แต่ทว่า... ท่าทางขvงเธอในตอนนี้ ไม่ว่าจะพยายามทำตัวดุแค่ไหน มันกลับน่ารักน่าหยิกในสายตาของตากลุ่มหนุ่มจนเขาต้องแอบอมยิ้ม ความซวยเริ่มต้นขึ้นก็ตอนที่ทั้งคู่แยกตัวออกจากคณะทัวร์เพื่อตามหาจุดถ่ายภาพลับตามรีวิวในอินเทอร์เน็ต แต่เพราะความมั่นหน้าของอาทิตย์ที่บอกว่าจำทางได้แม่นยำกว่า GPS บวกกับความอยากรู้อยากเห็นของรินที่อยากตามไปดูดอกไม้หายาก ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นการติดแหง็กอยู่กลางป่าลึกตอนที่พระอาทิตย์เริ่มจะคล้อยต่ำลงทุกที และที่แย่ไปกว่านั้นคือสัญญาณมือถือที่มีค่าเท่ากับศูนย์ "โอเค ๆ ยอมรับก็ได้ครับว่าหลง" อาทิตย์ยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมจำนน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ "แต่ถ้าคุณยังเอาแต่บ่นแล้วพ่นพลังงานใส่ผมแบบนี้ มีหวังเราได้กลายเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้แถวนี้ก่อนจะได้ออกไปกินหมูกระทะแน่นอนครับ" "ฮึ่ย! เพราะใครล่ะยะ!" รินสะบัดหน้าหนี แต่อาการตัวสั่นนิด ๆ ที่ส่งผ่านมาทางมือซึ่งยังกำชายเสื้อของเขาอยู่ ทำให้รอยยิ้มมุมปากของอาทิตย์ยิ่งเด่นชัดขึ้นไปอีก ป่าในช่วงพลบค่ำมีความน่ากลัวในแบบที่ไม่มีใครอยากพิสูจน์ เสียงแมลงและนกกลางคืนเริ่มส่งเสียงร้องระงม อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองและอาการโวยวายเมื่อครู่ของรินค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างเงียบงัน ร่างบางเริ่มขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอเป่ารดอยู่บริเวณต้นแขนของเขาผ่านเนื้อผ้าหนา อาทิตย์เหลือบมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เงียบกริบ ผิดวิสัยคนปากเก่ง เขาตัดสินใจถอดเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฟลีซของตัวเองออกอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะคลุมไหล่ให้รินอย่างเบามือ รินสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงความสั่นไหวและประกายความอบอุ่นที่สะท้อนอยู่ในหน่วยตาคู่นั้น "ใส่ไว้เถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงบของธรรมชาติ "ป่าตอนกลางคืนอากาศเย็นมาก เดี๋ยวบล็อกเกอร์คนสวยจะเป็นไข้แล้วไม่มีแรงมาเถียงผมพรุ่งนี้เช้า" "ใครให้คุณมาทำดีด้วยเล่า..." รินพึมพำเสียงเบาหวิว หลบสายตาคมคลาวนั้นด้วยการดึงคอเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาคลุมร่าง ปลายจมูกรั้น ๆ แดงเรื่อขึ้นมานิด ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาวหรือเพราะความเขินที่ตีรวนขึ้นมากันแน่ "แล้วนี่เราจะทำยังไงกันดีล่ะอาทิตย์ มืดขนาดนี้แล้ว เดินต่ออันตรายแย่" "ก็นั่งรอตรงนี้ครับ" อาทิตย์กวาดสายตาหาชัยภูมิที่เหมาะสม ก่อนจะจูงมือบางให้เดินเข้าไปใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีรากหนาแน่นพอกำบังน้ำค้างได้บ้าง "ห๊ะ! นั่งรอ? รอให้เสือมากินเราเหรอ?" "เมืองไทยไม่มีเสือแล้วครับ มีแต่ผมเนี่ยแหละ... ที่พร้อมจะดูแลคุณ" "อี๋! เลี่ยนมาก ไปหัดหยอดมุกนี้มาจากไหนเนี่ย เสี่ยวสุด ๆ" รินแกล้งทำเป็นทำหน้ายีหยะใส่ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำในความมืดสลัวกลับทรยศคำพูดของเธออย่างสิ้นเชิง ทั้งคู่นั่งลงพิงแผ่นหลังเข้ากับโคนต้นไม้ใหญ่ ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเริ่มรัวเร็วจلافจนน่าตกใจ รินรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากร่างสูงที่นั่งอยู่เคียงข้าง มือหนาของอาทิตย์เอื้อมมาปัดกิ่งไม้เล็ก ๆ ที่ติดอยู่บนเส้นผมของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันที่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในความมืด ความหวาดกลัวจากการหลงป่าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอก ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตความเป็นเพื่อนร่วมทริปกำลังทำให้โลกทั้งใบเหลือแค่คนสองคน รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตาคู่คมของคนที่นั่งมองเธออยู่ก่อนแล้ว แววตานั้นลึกซึ้งและมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะหลบตา "ริน..." เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเบาหวิว ราวกับกระซิบ "คะ... What?" รินเผลอหลุดภาษาอังกฤษออกมาด้วยความประหม่า อาทิตย์หลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ขยับเข้าไปใกล้จนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนจนขนลุกซู่ นิ้วเรียวของเขาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าให้อย่างทะนุถนอม "ถ้าเราออกจากป่านี้ไปได้..." อาทิตย์เว้นจังหวะ สายตาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "ผมขอจีบคุณจริง ๆ จัง ๆ สักที... จะได้ไหมครับ" หัวใจของรินกระดอนไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทัน คำพูดที่เตรียมจะแหวใส่เมื่อครู่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ใบ้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ ๆ เธอนั่งนิ่งค้าง ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกตรึงไว้ด้วยรอยยิ้มละลายใจของคนตรงหน้า แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งจนหยดย้อย และเธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ดังอยู่ในใจ "กรี๊ดดดดดดด! เจอแล้วโว้ยยยยยย! คุณอาทิตย์! คุณริน! ทางนี้คร้าบบบบ!" เสียงตะโกนแหกปากลั่นป่าพร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบสาดส่องเข้ามาที่พวกเขาทั้งคู่ พังทลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงในพริบตา ทีมกู้ภัยและไกด์ท้องถิ่นโผล่พรวดพราดออกมาจากพุ่มไม้ พร้อมด้วยสีหน้าโล่งอกโล่งใจสุดขีด รินสะดุ้งสุดตัว รีบดีดตัวผละออกจากร่างสูงทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด เธอยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเก้อเขินสุดขีด ผิดกับอาทิตย์ที่หรี่ตามองกลุ่มคนที่เข้ามาขัดจังหวะชีวิตรักของเขาด้วยความเสียดายอย่างที่สุด ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หันหลังให้แล้วเดินหนีไปสมทบกับทีมกู้ภัยหน้าตาเฉย ทว่าในจังหวะที่อาทิตย์กำลังจะลุกขึ้นเดินตาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเขาเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กของรินที่หล่นอยู่บนรากไม้... และหน้าเปิดค้างไว้ เป็นหน้าที่มีข้อความลายมือยุกยิกเขียนบรรยายความรู้สึกถึงตากลุ่มหนุ่มจอมกวนประสาทไว้อย่างหมดเปลือก! ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!