ความสัมพันธ์ที่เกินเส้นเพื่อน

"หยุดยิ้มแบบนั้นเลยนะคุณอาทิตย์!" เสียงโวยวายของรินดังลั่นร้านคาเฟ่สไตล์วินเทจกลางเมืองเก่า หลุดลอดผ่านแก้วมัคเซรามิกที่เธอกำลังยกขึ้นซดโกโก้ร้อนเพื่อกลบเกลื่อนอาการร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบ หู ร่างบางในเสื้อฮู้ดตัวโคร่งขยับถอยหลังกรูดจนเกือบตกเก้าอี้ เมื่อตากล้องหน้าระรื่นฝั่งตรงข้ามจงใจเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาจ่อไว้ตรงหน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยคบมาในชีวิต "ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะคุณริน แค่เปิดแชตกลุ่มแก๊งเพื่อนมหาวิทยาลัยให้ดูเฉยๆ ทำไมต้องร้อนตัวขนาดนั้นด้วยล่ะครับ หรือว่า... ร้อนเพราะเขิน?" อาทิตย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย เขายistตตัวพิงพนักเก้าอี้สบายๆ แว่นสายตาเลนส์ใสสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มอุ่นในร้าน ทำให้ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นนั้นดูพราวระยับยิ่งขึ้นไปอีก รินอยากจะหยิบช้อนกาแฟปาใส่หน้าผากกว้างๆ นั่นสักที หมอนี่มักจะมีวิธีทำให้เธอสติหลุดได้ด้วยประโยคเรียบๆ เพียงไม่กี่คำเสมอ บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของอาทิตย์ ปรากฏข้อความรัวเป็นชุดจากกลุ่มไลน์ที่ชื่อว่า *‘แก๊งคนโสด (ที่ใกล้จะสูญพันธุ์)’* ซึ่งเพื่อนสนิทสมัยเรียนของทั้งคู่กำลังถล่มป้ายยาอย่างสนุกสนาน *[ไอ้ดิน]: กูว่านะ สองคนนี้ไม่ต้องแบกเป้เที่ยวรอบโลกละ มึงแบกสินสอดไปขอรินเหอะไอ้อาทิตย์* *[มุกดา]: จริง! แกดูรูปเซ็ตล่าสุดที่แกถ่ายรินดิอาทิตย์ สายตาแบบนั้น... คนรักกันเขาไม่มองกันแบบเพื่อนป่ะวะ* *[ก้องภพ]: 1 บอกเพื่อน 2 แปลว่าแฟน 3 ชัดเจน คู่นี้เกินคำว่าเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อไปถึงดาวอังคารแล้วมั้ง* *[มุกดา]: รินจ๋า ถ้าโดนไอ้อาทิตย์มันบังคับขู่เข็ญอะไรรบกวนกะพริบตาสองทีนะจ๊ะ แต่อีตานี่คลั่งรักมึงจนออกนอกหน้าขนาดนี้ มึงน่าจะเป็นคนโดนเขาสะกดจิตมากกว่า* รินเม้มปากแน่น แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่ต้องพึ่งบลัชออน เธอกระแทกแก้วโกโก้ลงบนโต๊ะเบาๆ จนของเหลวข้างในกระฉิด "เพื่อนพวกนี้นี่มันว่างงานกันมากหรือไงนะ ถึงได้รวมหัวกันมาแซวเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้ทุกวี่ทุกวัน!" "ไร้สาระตรงไหนครับ ผมว่าเพื่อนคุณตาถึงดีออก" อาทิตย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนามาคว้าแก้วน้ำของตัวเองขึ้นจิบ สายตายังคงจดจ้องใบหน้าบึ้งตึงของรินไม่วางตา "อีกอย่าง... ที่พวกมันพูด มันก็มีส่วนถูกไม่ใช่เหรอครับ" "ถูกตรงไหน! นายกับฉันก็แค่เพื่อนร่วมทาง บล็อกเกอร์กับตากล้องที่รับงานร่วมกันเท่านั้นแหละ อย่ามามโนแจ่มไปเองนะคุณอาทิตย์" รินเชิดหน้าขึ้นเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจในอกข้างซ้ายกำลังเต้นรัวเป็นกลองเพล จนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันทะลุออกมานอกเสื้อฮู้ด "อ๋อ... เพื่อนร่วมทางเหรอครับ" อาทิตย์ทวนคำเสียงสูง เขาวางแก้วลงช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างเท้าลงกับโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินต้องเอนหลังหนีโดยสัญชาตญาณ "เพื่อนร่วมทางที่ไหนเขาจำได้หมดว่าคุณแพ้อะไร ชอบกินกาแฟรสชาติแบบไหน เวลาโกรธจะชอบกัดริมฝีปากตัวเองแบบนี้... และที่สำคัญ เพื่อนร่วมทางที่ไหนเขาหัวใจเต้นแรงจนไมโครโฟนติดปกเสื้อจับเสียงได้ ตอนที่เรายืนดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันที่ริมผานั่นเมื่อวานนี้กันล่ะครับ" *ฉิบหายแล้ว...* รินเบิกตากว้าง ลืมตัวเผลออ้าปากค้าง สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนเย็น บนหน้าผาสูงชันลมแรง ที่เธอคิดว่าเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามนั้นถูกกลบไปด้วยเสียงสายลมและเสียงคลื่นซัดฝั่งเสียอีก ที่แท้... เจ้าบ้านี่ได้ยินหมดเลยอย่างนั้นเหรอ! "นะ... นายหูดีเกินไปแล้วนะ!" รินแก้เขินด้วยการยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษ กลบเกลื่อนความจำนนด้วยการโวยวายเสียงดัง "ใครหัวใจเต้นแรงกัน! ฉันแค่... แค่เหนื่อยจากการเดินขึ้นเขาต่างหากเล่า! นายอย่ามามั่วซั่วหยิบเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาพูดนะ!" "เหนื่อยเดินขึ้นเขา แต่หน้าแดงแจ๋แถมหลบตาผมตลอดทางเนี่ยนะ" อาทิตย์อมยิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสระAอบอุ่นจนรินต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกกระจกคาเฟ่แทน เพราะถ้าเธอยังจ้องตาคู่นั้นนานกว่านี้อีกแค่สามวินาที เธอคงจะเผลอสารภาพความจริงออกไปแน่ๆ ว่าคำพูดของเพื่อนๆ ในกลุ่มไลน์นั้น... แทบจะตรงกับความรู้สึกในใจของเธอทุกประการ บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากลำโพงของร้าน รินแอบลอบถอนหายใจยาว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในช่องท้อง มันไม่ใช่ความอึดอัด แต่มมันคือความ 'นุบนิบ' อบاอุ่นหัวใจอย่างประหลาด ทุกครั้งที่เดินทางร่วมกัน ทุกครั้งที่ผ่านความเหนื่อยยากลำบาก ทริปแล้วทริปเล่า เส้นทางแล้วเส้นทางเล่า จากคนแปลกหน้ากลายเป็นเพื่อนร่วมงาน จากเพื่อนร่วมงานกลายเป็นคนที่ขาดอีกฝ่ายไม่ได้... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่สายตาของอาทิตย์มีแค่เธอ และตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่รินชินกับการมีรอยยิ้มกวนๆ ของผู้ชายคนนี้อยู่ข้างกายในทุกๆ เช้า "นี่..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยจนรินต้องหันกลับมามอง "อะไรอีกเล่า จะมาหยอดมุกอะไรอีก ฉันไม่หลงกลนายหรอกนะ" รินกอดอกเชิดใส่ "เปล่าครับ ไม่ได้จะหยอดมุก" อาทิตย์เลิกคิ้ว สายตาที่มองเธอนิ่งนานมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่จนรินเผลอกลั้นหายใจ "ผมแค่อยากรู้... ที่เพื่อนคุณบอกว่าเราเหมือนแฟนกันเนี่ย ในมุมของคุณรินเอง... มันเป็นไปได้ไหมครับ?" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเผชิญหน้ากับคำถามที่ตรงไปตรงมาจนตั้งรับไม่ทัน ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหน้าและใบหูอีกระลอก สมองขาวโพลนคิดคำตอบไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ในจังหวะที่หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก และรินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ติดอยู่ตรงปลายลิ้น— *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูกระหน่ำดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของใครคนหนึ่งที่พุ่งพรวดเข้ามาในร้านด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ ใบหน้าหวานตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด ก่อนที่เสียงหอบหายใจจะเอ่ยชื่อออกมาทำลายบรรยากาศสีชมพูทิ้งราบเป็นหน้ากลอง "ริน! แย่แล้วแก! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองเพื่อนสาวรุ่นน้องที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความตกใจ ขณะที่อาทิตย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดายอย่างปิดไม่มิด นัยน์ตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตำหนิเล็กน้อยที่ดันมาขัดจังหวะสำคัญเข้าพอดี "มีอะไรยัยมิน วิ่งหน้าตั้งมาขนาดนี้ นั่งลงก่อนเร็ว" รินรีบดึงสติตัวเองกลับมา ลุกขึ้นยืนแล้วกวักมือเรียกเพื่อนสาวให้เข้ามาใกล้ มินหอบหายใจจนตัวโยน คว้าแก้วน้ำเปล่าบนโต๊ะมากระดกอึกใหญ่จนหมดแก้ว ก่อนจะวางลงเสียงดังแล้วคว้ามือรินไว้แน่น สีหน้าซีดเผือดราวกับเจอผีกลางวันแสม "ก็... ก็รูปเซ็ตล่าสุดที่พวกแกไปถ่ายกันที่หุบเขาหมอกเมื่อสัปดาห์ก่อนไง!" มินละล่ำละลักพูด "ตอนนี้รูปที่แกซบไหล่อาทิตย์ตอนเผลอหลับบนรถไฟ... มันกลายเป็นไวรัลในทวิตเตอร์ไปแล้ว!" รินอ้าปากค้าง สมองวูบดับไปชั่วขณะ หันขวับกลับไปมองหน้าอาทิตย์ที่ตอนนี้หุบยิ้มฉับทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมขึ้นมาทันตาเห็นเมื่อได้ยินคำว่า 'ไวรัล' ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!