ง้อแบบฉบับคนกวนประสาท

"บอกว่าไม่กินไงครับ เลิกตื๊อได้แล้วริน" น้ำเสียงติดจะรำคาญใจนิดๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูของนายอาทิตย์ ตากล้องหน้ารกที่ตอนนี้กำลังสวมบทบาทเป็นเชฟจำเป็น ยืนขวางประตูห้องพักในโฮมสเตย์กลางหุบเขาเชียงใหม่ไว้เสียมิด ชายหนุ่มยกถาดไม้ที่มีควันกรุ่นลอยขึ้นมาแตะจมูก ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของบะหมี่หมูสับร้อนๆ โรยกระเทียมเจียวกรอบๆ และไข่ยางมะตูมเยิ้มๆ ที่ต่อให้คนปากแข็งระดับร้อยริกเตอร์อย่างผม—เอ๊ย อย่างริน ก็ต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างบางของบล็อกเกอร์สาวสายลุย ยืนกอดอกพิงผนังไม้ไผ่ ทำหน้าบึ้งตึงใส่คนที่อุตส่าห์เดินตากน้ำค้างลงไปซื้อของกินมาจากหมู่บ้านด้านล่างตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ตั้งแต่เรื่องงอนกันเมื่อวานตอนเย็นเรื่องที่เขาแอบถ่ายรูปตอนเธอกำลังกินมูมมามแล้วไม่ยอมลบ รินก็ประกาศกร้าวว่าจะ 'ไม่พูดด้วย 3 วัน' แต่วันนี้เพิ่งผ่านไปแค่ 12 ชั่วโมง กลิ่นหอมของอาหารฝีมือคุณพระเอกสายเปย์ก็ทำลายกำแพงความงอนเสียราบคาบ "ใครตื๊อคุณ ทุเรศมาก หน้าตาฉันเหมือนคนตะกละขนาดนั้นเลยรึไง" รินเชิดหน้าขึ้น หันมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์ แต่หูกลับผึ่งทุกครั้งที่เส้นบะหมี่ในถ้วยขยับ "ไม่เหมือนครับ... แต่หน้าตาเหมือนคนกำลังท้องร้องโครกคราจนข้างห้องนึกว่าเสียงผีดิบมากกว่านะ" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขยิบเข้ามาใกล้จนกลิ่นสบู่สมุนไพรเจือกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้ามาชวนให้หัวใจคนใจแข็งเต้นผิดจังหวะ "เอาน่า ริน... หายงอนผมเถอะนะ บะหมี่ร้านนี้ป้าอ้วนเขาใส่ความตั้งใจมาเต็มที่เลยนะ ดีกว่าใส่ความแค้นที่เธอเมินผมทั้งวันตั้งเยอะ" "ใครเมินคุณ ประสาท" รินหันขวับมาสวนทันควัน ตาโตๆ ถลึงใส่ "ฉันแค่ใช้เวลาทบทวนตัวเอง ว่าทำไมถึงหลงมาเที่ยวกับตาตากล้องปากเสีย นิสัยแย่ ชอบแกงคนอื่นแบบคุณต่างหาก" "โอโห แรงมาก..." อาทิตย์ทำทัชใจเอามือทาบอก แกล้งทำหน้าเบะเหมือนเด็กโดนแย่งขนม "ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่ได้กินข้าวนะครับ เมนูนี้พิเศษเฉพาะคนพิเศษที่อยากง้อเท่านั้นนะเนี่ย" "ใครอยากให้คุณง้อ บะหมี่นี่ก็แค่ซื้อมาวางไว้สิ เดี๋ยวฉันวางเงินคืนให้" รินทำท่าจะควAกระเป๋าตังค์ แต่ทว่า... อาทิตย์ไวกว่า เขายกถาดหนีขึ้นสูงจนคนตัวเล็กกว่าต้องเขย่งปลายเท้าตามโดยไม่รู้ตัว "ไม่ขายเป็นเงินครับ... ขายรอยยิ้ม" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน แววตานิ่งสนิทที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้ ตอนนี้กลับมีความจริงจังเจืออยู่จางๆ จนรินต้องกั้นหายใจ "ยิ้มให้ผมสักทีสิครับ คนดี... ผมยอมให้เธอแกล้งลบรูปทั้งฮาร์ดดิสก์เลยเอ้า" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้รู้จุดอ่อนของเธอดีเกินไปแล้ว! ทั้งของกินอร่อยๆ ทั้งสายตากรุ้มกริ่มแบบนั้น แถมยังมีลูกหยอดที่ไม่ได้ตั้งตัวอีก รินรู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด เธออยากจะด่าเขาสักสิบแปดตลบ แต่ริมฝีปากกลับทรยศด้วยการคลายยิ้มออกมาทีละน้อยอย่างห้ามไม่ได้ "คนฉวยโอกาส..." รินพึมพำเบาๆ คว้าถาดบะหมี่มาจากมือเขาอย่างจำยอม ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าเข้าห้อง "แล้วก็ยืนรออะไรอยู่ล่ะ จะเข้ามาด้วยหรือไง!" อาทิตย์หลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดัง ก้าวตามร่างบางเข้าไปในห้องพักแคบๆ พร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่แต้มอยู่บนใบหน้า บรรยากาศรอบตัวที่เคยอึมครึมมาตลอดทั้งคืน กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะเบาๆ ที่เคล้าคลอไปกับเสียงฝนตกปรอยๆ ด้านนอกหน้าต่าง ทว่า ความเงียบสงบในห้องพักไม่ได้ดำเนินอยู่นานนัก เมื่อโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้ขัดมันของอาทิตย์ที่วางทิ้งไว้เกิดสั่นครืดคราดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ รินที่กำลังซดน้ำซุปร้อนๆ เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ขณะที่อาทิตย์ซึ่งกำลังเช็ดเลนส์กล้องอยู่หันไปมองแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มจะชะงักไปเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่ความตึงเครียดฉายชัดขึ้นมาในแววตาของเขา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอแจ้งเตือนข้อความ... ไม่ใช่ชื่อของเพื่อนร่วมงาน หรือลูกค้าคนไหนในทริปนี้ แต่มันคือชื่อของ "พิมพ์" แฟนเก่าที่เพิ่งขาดการติดต่อกันไปก่อนที่อาทิตย์จะตัดสินใจมารับงานถ่ายภาพสารคดีชิ้นนี้ และข้อความที่ค้างอยู่บนหน้าจอนั้น อ่านได้ใจความอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งจนคนมองต้องชะงัก *[อาทิตย์... พิมพ์กลับมาอยู่ที่ห้องแล้วนะ เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้ไหม พิมพ์รู้ว่าพี่โกรธ แต่พิมพ์คิดถึงพี่จริงๆ]* บรรยากาศในห้องที่เพิ่งจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่นราวกับฉากในซีรีส์โรแมนติก กลับถูกแช่แข็งลงในทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอกอย่างชัดเจน รินวางช้อนในมือลงช้าๆ ความรู้สึกอุ่นวาบในอกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเคว้งคว้างแปลกประหลาด อาทิตย์รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นคว่ำหน้าลงกับโต๊ะทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเมื่อครู่กลับเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเพื่ออธิบาย แต่ก่อนที่เสียงทุ้มจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันที่หน้าห้องพัก พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มากลางป่าเขาแบบนี้ "พี่อาทิตย์คะ... อยู่ข้างในหรือเปล่า? พิมพ์เองนะ..." ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!