ความหึงที่ปิดไม่มิด

"บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คุณอาทิตย์ ว่ายัยน้องหมวยชงชาหน้ามินิมาร์ทเมื่อวานซืนเนี่ย สั่งชาหรือสั่งใจเธอฮึ ถึงได้ส่งสติ๊กเกอร์รูปหัวใจดวงโตมาทักแชตตอนตีสองแบบนี้!" เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้สักในคาเฟ่ต์กลางเมืองเก่าเชียงใหม่ดังขึ้นจนโต๊ะข้างๆ สะดุ้ง รินในชุดเอี๊ยมยีนส์ลุยๆ กำลังยืนเท้าสะเอว ตาโตเท่าไข่ห่าน จ้องหน้าชายหนุ่มผู้กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าตายละเลียดมองเลนส์กล้องในมือราวกับโลกใบนี้ไม่มีเรื่องเดือดร้อนใดๆ อาทิตย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากแบบที่รินเห็นทีไรอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว เขาวางกล้องลง เลิกคิ้วกวนๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนประสาทกิน "อ้าว คุณรินครับ ตีสองผมนอนฝันหวานถึงทริปดอยหลวงเชียงดาวอยู่ จะเอาเวลาไหนไปรับสติ๊กเกอร์หัวใจล่ะครับ หรือว่า... แอบส่องมือถือผมตอนผมหลับอีกแล้ว ยอมรับมาซะดีๆ ว่าแอบหึง" "ใครหึง! บ้า! หลบไปเลยนะ ใครจะไปพิศวาสตากล้องหน้ามึนอย่างนายกัน เลิกหลงตัวเองแล้วรีบอธิบายมาเลยว่ายัยนั่นคือใคร ทำไมถึงกล้าส่งข้อความอ่อยดึกดื่นแบบนี้!" รินหน้าแดงแจ๋ เถียงเสียงหลง พยายามเบี่ยงสายตาหนีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาแบบไม่เกรงใจ บรรยากาศในคาเฟ่สไตล์วินเทจอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดและเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ แต่ทว่าบนโต๊ะของพวกเขากลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสความงอนที่พุ่งทะยานจนแทบจะมองเห็นควันออกหูของบล็อกเกอร์สาว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมา เส้นทางแบกเป้ท่องโลกด้วยกันไม่ได้สร้างแค่ภาพถ่ายสวยๆ ในความทรงจำ แต่มันยังสร้าง 'พื้นที่พิเศษ' ในหัวใจที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมรับความจริงว่า เริ่มหวงพื้นที่นั้นเข้าให้แล้ว อาทิตย์ถอนหายใจเบาๆ แววตาสื่อความเอ็นดูระคนขบขัน เขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากแชมพูเด็กของคนตรงข้าม "ก็แค่น้องเขาฝากถามเรื่องเทคนิคการปรับสปีดชัตเตอร์ตอนถ่ายทางช้างเผือกครับ คุณรินก็รู้ว่าผมสอนใครไม่ค่อยเป็นนอกจากสอนให้คนแถวนี้เดินสะดุดขาตัวเองประจำ" "นี่นายว่าฉันซุ่มซ่ามเหรอ! หึ้ย!" รินกำ 📱 ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว อยากจะปาใส่หน้าหล่อๆ นั่นสักที หมอนี่มีวิธีทำให้เธอสติหลุดได้ตลอดเวลาสิน่า ยิ่งเห็นท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยิ่งหงุดหงิดแปลกๆ ในอก หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันประท้วง "เปล่าสักหน่อย ผมแค่พูดความจริง... แต่ถ้าหึงก็บอกกันดีๆ สิครับ ผมจะได้บล็อกแชตทุกคนบนโลกใบนี้ เหลือไว้ให้คุณรินปวดหัวแค่คนเดียวพอ" อาทิตย์แกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเสียงทุ้มต่ำ ใกล้เสียจนรินต้องรีบถอยหลังกรูด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับแววตาแพรวพราวคู่นั้นมันอันตรายเกินไปแล้ว! "ใครหึงนายอีกรอบ มั่นหน้าที่สุด! หลบไปเลยนะ ฉันจะไปสั่งเค้กมากินประชดคนเจ้าชู้!" รินสะบัดหน้าหนี รีบสาวเท้าเดินหนีไปยังเคาน์เตอร์กระจกทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เห่อร้อนจนลามไปถึงใบหู อาทิตย์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีด้วยรอยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกนุ่มฟูในหัวใจ ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะกดบล็อกข้อความเจ้าปัญหาทิ้งเสียให้จบเรื่อง เพื่อแลกกับรอยยิ้มและอาการงอนน่ารักๆ แบบเมื่อครู่ แต่ทว่า... จังหวะที่นิ้วเรียวกำลังจะแตะลงบนหน้าจอเพื่อเคลียร์ปัญหาหัวใจให้สาวเจ้าสบายใจ ปลายทางหน้าจอกลับเด้งข้อความใหม่ขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากบัญชีปริศนาที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ แต่ทว่ารูปโปรไฟล์และประโยคทักทายแรกที่ส่งทะลุหน้าจอเข้ามา กลับทำให้อาทิตย์ถึงกับชะงัก นิ้วแข็งค้างกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดกึก รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตกตะลึงระคนความกังวลที่ฉายชัดในแววตาคมกริบ *['สวัสดีค่ะคุณอาทิตย์... จำกันได้ไหมคะ นีน่าเองนะ พอดีนีน่าย้ายมาอยู่เชียงใหม่แล้ว... เราบังเอิญเจอกันหน่อยไหมคะ?']* ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!