แชตลึกลับจากคนที่เธอไม่คุ้นเคย

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณแอบนัดผมเดตจริงๆ แล้วนะครับคุณริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มกวนประสาทดังขึ้นไล่หลังมา ติดกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวตามมาทันอย่างไม่รีเวลาร้อนรนนัก ทำเอาบล็อกเกอร์สาวสายลุยที่กำลังจ้ำอ้าวหนีความเขินหน้าตาตื่นถึงกับต้องหยุดชะงัก รินสะดุ้งเฮือก หันขวับกลับมามองค้อนใส่ตากล้องหนุ่มฟรีแลนซ์ที่ยืนกอดอกพิงเสาไฟถนนด้วยท่าทางสบายอกสบายใจเสียเต็มประดา "ใครเขาอยากเดตกับคุณกันล่ะนายอาทิตย์! อย่ามามโนไปเองนะ ฉันแค่เดินเร็วเพราะกลัวร้านกาแฟข้างหน้านี้ปิดต่างหากเล่า อีกอย่าง ขาฉันยาวกว่าคุณตั้งเยอะ ทำไมฉันต้องรอคุณด้วย" รินแหวสวนกลับทันควัน พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยการเชิดหน้าขึ้นทำเป็นมองไปทางอื่น ทว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะไปเสียแล้วกับรอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่าย อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีเข้มพินิจมองท่าทีขัดเขินที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยความเกรี้ยวกราดนั้นอย่างนึกเอ็นดู ชายหนุ่มยอมก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เว้นระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือถึง จนรินต้องถอยหลังกรูดไปชนกับผนังกระจกใสของร้านหนังสือเก่าแก่โดยอัตโนมัติ "อ๋อ... กลัวร้านกาแฟปิด หรือว่ากลัวทนเสียงหัวใจตัวเองที่มันเต้นดังแข่งกับเสียงรถไฟฟ้านั่นไม่ไหวกันแน่ครับ" อาทิตย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "หน้าแดงใหญ่แล้วนะนั่น แดดยังไม่ตกเลย หรือว่าพิษไข้ความน่ารักของผมมันเริ่มออกอาการแล้วครับเนี่ย" "ไอ้...ไอ้อาทิตย์! บ้า!" รินยกมือขึ้นผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ แต่คนตัวสูงกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันอย่างนิ่มนวล ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสลงบนข้อมือบางเบาๆ สร้างกระแสความอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ จังหวะเวลานั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของอาทิตย์ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูชวนใจสั่นลงเสียดื้อๆ อาทิตย์ละสายตาจากดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากข้อมือของริน แล้วหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ รินอาศัยจังหวะชุลมุนนี้รีบก้าวถอยหลังออกมาตั้งหลักสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง บนหน้าจอโทรศัพท์ของอาทิตย์ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนามือถือ เป็นข้อความจากบัญชีผู้ใช้ปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ในรายชื่อติดต่อ ภาพโปรไฟล์เป็นเพียงสีดำสนิทไร้ตัวตน แต่สิ่งที่ทำให้รินที่แอบชะเง้อคอมองด้วยความสงสัยต้องขมวดคิ้วมุ่น คือประโยคแรกที่ส่งตรงเข้ามา *[ข้อความจากคนแปลกหน้า]*: "ระวังผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างคุณตอนนี้ให้ดี... เขาไม่ได้มีความลับแค่เรื่องกล้องถ่ายรูปหรอกนะ อาทิตย์" อาทิตย์ชะงักไปชั่ววินาที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเรียบนิ่งจริงจังขึ้นมาทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวของตากลุ่มหนุ่มผู้รักอิสระเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจนรินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ "มีอะไรเหรออาทิตย์ หน้าตาคุณดูแปลกๆ ไปนะ" รินเอ่ยถามด้วยความกังวล น้ำเสียงห้วนจัดเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความสงสัย "ใครส่งอะไรมาเหรอ หรือว่างานถ่ายภาพมีปัญหา?" อาทิตย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ชายหนุ่มล็อคหน้าจอโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าเสื้อตามเดิมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ที่ดูฝื่อนกว่าปกติมาให้ "ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ข้อความสแปมไร้สารៈน่ะ... สงสัยพวกมิจฉาชีพสมัยนี้จะขยันส่งข้อความแปลกๆ มาหากลุ่มฟรีแลนซ์แบบผมซะเหลือเกิน" อาทิตย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นปกติทุกประการ แต่มันกลับฟังดูไม่เนียนเอาเสียเลยสำหรับคนที่สังเกตเห็นประกับความไหวในแววตาของเขาเมื่อครู่ รินหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อถือ "สแปมอะไรจะระบุชื่อจริงของคุณแถมยังเตือนเรื่องความลับด้วยล่ะ อย่ามาโกหกนะอาทิตย์ มีใครแกล้งอะไรคุณหรือเปล่า หรือว่า... แฟนเก่าคุณตามมาอาฆาต?" ประโยคหลังรินแกล้งพูดแซวเพื่อลดความตึงเครียด แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกสะกิดใจแปลกๆ กับข้อความปริศนานั้น อาทิตย์หัวเราะแห้งๆ ออกมา ยื่นมือหนามาขยี้ศีรษะคนตัวเล็กกว่าด้วยความหมั่นไส้เบาๆ "คุณนี่จินตนาการบรรเจิดสมกับเป็นบล็อกเกอร์สายเที่ยวจริงๆ เลยนะครับ ไม่มีอะไรจริงๆ น่า หิวน้ำไม่ใช่เหรอครับ ไปหาร้านกาแฟนั่งพักกันดีกว่า ปล่อยให้สมองน้อยๆ ของคุณคิดมาก เดี๋ยวผมต้องรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลอีกรอบแน่ๆ" แม้ปากจะพูดแบบนั้น และยอมเดินนำเข้าร้านกาแฟสไตล์มินิมอลบรรยากาศอบอุ่นที่อยู่ถัดไปไม่กี่ก้าว แต่รินสังเกตเห็นชัดเจนว่าตลอดทางเดินสั้นๆ นั้น นิ้วมือของอาทิตย์ที่ถือโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมอยู่กลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด และดวงตาสีเข้มคู่นั้นก็คอยเหลือบมองรอบตัวด้วยความระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาราวกับกำลังมองหาใครบางคนในฝูงชน ภายในร้านกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์คั่วบดฟุ้งกระจายช่วยขับไล่ความหนาวเย็นของลมยามเย็นให้เจือจางลง แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนกับกระจกใสสร้างบรรยากาศนุ่มนวลโรแมนติก แต่ทว่าความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองกลับหนาแน่นเสียยิ่งกว่าบรรยากาศภายนอก รินนั่งเท้าคางมองหน้าคนตรงข้ามที่เอาแต่นั่งเงียบ จิบอเมริกาโน่เย็นไม่หวานจัดด้วยท่าทางเหม่อลอย นานทีปีหนจะได้เห็นตากล้องจอมกวนประสาทคนนี้ตกอยู่ในภวังค์ความคิดอย่างหนักหน่วง จนเธอดูลำบากใจที่จะเปิดปากแซวเหมือนทุกที "อาทิตย์..." รินตัดสินใจเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขาเงียบผิดปกตินานเกินไปแล้ว "ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ... เล่าให้ฉันฟังได้นะ ถึงฉันจะปากเสียไปบ้าง แต่ฉันก็เป็นผู้ฟังที่ดีพอตัวเลยนะ บอกไว้ก่อน" อาทิตย์ชะงักแก้วกาแฟที่กำลังจะยกขึ้นดื่ม ดวงตาคมกงหันกลับมาสบกับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและลึกซึ้งจนรินเผลอใจเต้นแรงขึ้นมาอีกรอบ "คุณนี่นะ..." อาทิตย์ถอนหายใจเบาๆ วางแก้วลงบนโต๊ะไม้ "ปากบอกว่าไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ก็ใจอ่อนเป็นห่วงผมทุกทีสิน่า..." เขายื่นมือหนามาเคาะหน้าผากมนเบาๆ อย่างมันเขี้ยว "ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่เรื่องเก่าๆ ที่คิดว่าทิ้งไว้ข้างหลังแล้ว แต่มันดันวิ่งตามมาทันก็เท่านั้นเอง" "เรื่องเก่า? เรื่องอะไรล่ะ งาน? เงิน? หรือว่า..." รินซักไซ้ไม่เลิก ก่อนที่อาทิตย์จะได้เอ่ยปากตอบอะไร เสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่สั่น แต่หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบขึ้นกลางโต๊ะต่อหน้าต่อตาริน และภาพพรีวิวข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอนั้น ทำเอาทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบงันสนิททันที *[ข้อความใหม่จากเบอร์แปลก]*: "รูปถ่ายในกล้องของคุณเมื่อสามปีก่อนที่ปารีส... รินยังไม่รู้ความจริงสินะ ว่าใครเป็นคนกดชัตเตอร์วินาทีที่เธอกำลังร้องไห้คนเดียวบนสะพานนั้นกันแน่" อาทิตย์หน้าถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก ในขณะที่รินหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับคำถามมากมายที่ระเบิดขึ้นในหัว สามปีก่อนที่ปารีส? สะพานนั้น? และ... ใครเป็นคนถ่ายรูปเธอกันแน่? ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!