ความลับในไดอารี่ที่เกือบถูกอ่าน

"บอกแล้วไงครับว่ากระเป๋าเป้ใบนี้น่ะมันภาระชัดๆ ยัดสมบัติบ้าอะไรไว้ข้างในตั้งเยอะแยะจนซิปแทบปริเนี่ย หืม... คุณบล็อกเกอร์สาวสายลุย" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของอาทิตย์ดังขึ้น พร้อมกับจังหวะที่เขากระตุกมุมปากยิ้มร้าย ขณะใช้มือข้างหนึ่งถือกล้อง DSLR คู่ใจ ส่วนมืออีกข้างกำลังพยายามรูดซิปกระเป๋าเป้ผ้าใบเซอร์ๆ ของผม... อ่ำ... ของริน ที่ตอนนี้สภาพมันนอนแอ้งแม้งอยู่กลางพื้นห้องพักสไตล์โฮมสเตย์ไม้สักเก่าแก่ท่ามกลางหุบเขาเชียงราย "ก็ของมันจำเป็นทั้งนั้นแหละน่า! นายจะไปรู้อะไรฟะ ยื่นมานี่เลยนะตาตากล้องหน้ามึน อย่ามาทำเนียนรื้อของส่วนตัวฉันนะเฟ้ย!" รินโวยวายเสียงดังลั่นห้อง ตาโตเท่าไข่ห่านพยายามพุ่งตัวเข้ามาแย่งกระเป๋าคืน แต่มีหรือที่คนขายาวอย่างอาทิตย์จะยอมให้คว้าได้ง่ายๆ เขาสืบเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมกับชูเป้ใบนั้นขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว สบายเสียยิ่งกว่าถือถุงขนม ส่วนรินที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงจึงเบรกไม่อยู่ พุ่งชนเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็มแรงจนเซถลา ตุบ! แรงปะทะเบาๆ ทำเอาลมหายใจของทั้งคู่สะดุดไปชั่วขณะ รินเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าตอนนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แววตาคมกริบของอาทิตย์ที่มองลงมาไหววับประหลาด มันไม่ใช่สายตากวนๆ แบบทุกที แต่เป็นแววตาที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ใกล้ไปแล้วนะ..." รินพึมพำเสียงเบาลงกว่าเดิมครึ่งหนึ่ง พยายามดันอกเสื้อเชิ้ตลินินสีครีมของเขาออกห่าง แต่ยาดองความเขินอายนี้ยังไม่ทันได้ออกฤทธิ์เต็มที่ สายตาของอาทิตย์ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากช่องตาข่ายด้านข้างของเป้ที่อ้าซ่า สมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้ม สลักลายนูนรูปกล้องถ่ายรูปเก่าๆ ร่วงลงไปกองอยู่บนพื้นพรมอย่างเหมาะเจาะ อาทิตย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสนใจ รวดเร็วยิ่งกว่ากวางผา เขาโน้มตัวลงไปคว้าสมุดเล่มนั้นขึ้นมาก่อนที่มือเล็กๆ ของรินจะเอื้อมถึง "อุ๊ย! อย่า!" รินกรีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ A4 พยายามจะกระโดดคว้าสมุดเล่มนั้นคืน แต่พลาดท่าเพราะอาทิตย์ใช้วิธีเปลี่ยนมือถือสมุดไปไว้ด้านหลังแล้วชูขึ้นสูงอีกครั้ง โดยใช้ความสูงที่ได้เปรียบกดหัวรินไว้ด้วยมืออีกข้างเบาๆ "อะไรเนี่ย หวงยิ่งกว่าไข่ในหิน สมุดไดอารีเหรอครับคุณริน หรือว่า... ความลับระดับชาติที่เขียนด่าผมไว้ทุกบรรทัดกันแน่?" อาทิตย์เอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาพราวระยับด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างปิดไม่มิด "เปล่าสักหน่อย! เอาคืนมานะอีตาทิตย์! ถ้าแกกล้าเปิดอ่านแม้แต่บรรทัดเดียวนะ ฉันจะ... ฉันจะเอาเลนส์ซูมแพงๆ ของนายไปแช่น้ำปลาจริงๆ ด้วย!" รินขู่ฟ่อ ตาขวางใส่แต่ใบหูกลับแดงแจ๋ลามไปจนถึงต้นคอ ท่าทางลุกลนแบบนั้นยิ่งทำให้อาทิตย์มั่นใจว่าข้างในสมุดเล่มนี้ต้องมีอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้สุดชีวิตแน่นอน "โห... ขู่ด้วยน้ำปลาเลยเหรอ โหดร้ายจังครับ" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกสมุดเล่มนั้นขึ้นระดับสายตา นิ้วเรียวยาวแกล้งทำท่าจะสอดเข้าไปใต้ปกหนังเพื่อเปิดมันออกจริงๆ "หยุดนะ! ห้ามเปิดเด็ดขาด!" รินหมดหนทาง เธอตัดสินใจกระโจนเข้าใส่สุดแรงเกิด ใช้สองมือคว้าแขนของอาทิตย์แล้วออกแรงดึงเต็มพิกัด ผลลัพธ์คือแรงเหวี่ยงที่ไม่ได้คาดคิดทำให้อาทิตย์เสียหลัก ทั้งร่างหนาเซถลาล้มลงไปบนฟูกนอนนุ่มๆ กลางห้อง โดยมีร่างของรินทับอยู่ด้านบนพอดิบพอดี! ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงจิ้งจอกและแมลงยามค่ำคืนจากภายนอกหน้าต่างที่ดังแว่วเข้ามา รินตาโตค้างอยู่ในท่าคร่อมตัวอาทิตย์ มือทั้งสองข้างยังคงยันอยู่บนอกของเขา ขณะที่สมุดไดอารี่เจ้ากรรมหลุดจากมืออาทิตย์กลิ้งตกลงไปอยู่ข้างหมอนพอดี ดวงตาสีนิลของอาทิตย์มองตรงเข้ามาในดวงตากลมโตของริน รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป เหลือเพียงแววตาสั่นไหวบางเบาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนอบอุ่นและเงียบงัน มีเพียงจังหวะหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นรัวเร็วเสียจนแทบจะประสานเป็นเสียงเดียวกัน "เอ่อ... คือว่า..." รินอ้าปากพะงาบๆ สมองขาวโพลน คิดคำพูดไม่ออกสักคำเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอาทิตย์ค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อแต่กลับสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหัวใจ "จับผมกดแบบนี้... มีใจก็บอกกันตรงๆ ดีกว่าไหมครับคนเก่ง" อาทิตย์กระซิบเสียงพร่า แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แต่เจือด้วยความจริงจังที่ทำเอาคนฟังหายใจไม่ทั่วท้อง รินหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม เธอกำลังจะอ้าปากโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวะเหวละจากไกด์ท้องถิ่นหน้าห้องพัก "คุณอาทิตย์! คุณริน! แย่แล้วครับ! ฝนดาวตกบนดอยกำลังจะมาแล้ว รีบออกมาดูเร็วก่อนที่เมฆจะบัง!" อาทิตย์ชะงักเล็กน้อย เขายังคงมองหน้ารินที่ไม่ยอมขยับไปไหน รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่เขาจะกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด "รอดตัวไปนะฃ스ความลับในไดอารี่... เอาไว้เราค่อยมาเปิดอ่าน 'ด้วยกัน' ทีหลังก็แล้วกันนะครับ" ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!