ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"จะบ้าหรือไงพี่กรณ์! พูดอะไรออกมาน่ะ ให้เกียรติสถานที่แล้วก็ให้เกียรติคนฟังด้วยนะครับ" เสียงของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ ในคาเฟ่ต์ริมคลองสุดชิค เธอกำลังใช้มือข้างหนึ่งถือแก้วลาเต้เย็นที่น้ำแข็งเริ่มละลายจนจืดชืด ส่วนมืออีกข้างกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ตรงข้ามกันคือ 'กรณ์' แฟนเก่ารุ่นพี่ที่เพิ่งบินตามมารังควานเธอถึงเมืองรองแห่งนี้ ร่างสูงโปรดในชุดสูทลำลองพยายามส่งสายตาเว้าวอนที่รินเคยใจอ่อนให้เมื่อหลายปีก่อน แต่ในวันนี้... มันกลับสร้างความรำคาญใจให้เธอเสียมากกว่า "รินครับ พี่แค่จะบอกว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่มีใครแทนที่รินได้เลยนะ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ เรื่องระหว่างเรามันยังเคลียร์ไม่จบ" กรณ์เอื้อมมือหนามาหมายจะกุมมือเล็กบนโต๊ะไม้ ทว่า... เร็วกว่าความคิด ร่างของใครบางคนในเสื้อฮู้ดสีครีมตัวโคร่งกับหมวกแก๊ปปีกสั้นก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างพอเหมาะพอเจาะ พร้อมกับถาดไม้ที่มีครัวซองต์อบร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางลงคั่นกลางระหว่างมือของกรณ์และรินพอดีเป๊ะ "ขอโทษนะครับ พอดีโต๊ะนี้เต็ม... อ้าว ไม่ใช่สิ พอดีผมเป็นเจ้าของตักของน้องเขานะครับ เอ้ย เจ้าของเก้าอี้ตัวนี้ต่างหาก ลืมกระเป๋าตังค์ไว้เหรอครับริน ถึงได้ปล่อยให้แมลงวันตัวใหญ่มาบินวนแถวนี้ตั้งนาน" เสียงทุ้มติดกวนประสาทเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ อาทิตย์หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งข้าง ๆ รินอย่างถือวิสาสะ ไหล่กว้างแทบจะเบียดชิดกับเธอจนรินสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคย กรณ์ชักมือกลับด้วยความตกใจ สีหน้าบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาขัดจังหวะ "คุณเป็นใครเนี่ย? ผมคุยอยู่กับแฟนเก่า..." "แฟนเก่า?" อาทิตย์ทวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาทำท่าทางตกอกตกใจราวกับเจอผีกลางวันแสม "อุ๊ย ขอโทษทีครับ พอดีผมจำได้ว่าเมื่อกี้... เอางี้ดีกว่า ให้รินเป็นคนตอบดีกว่าไหมครับว่าสถานะตอนนี้คืออะไร หืม?" ดวงตาคมกริบภายใต้ปีกหมวกหันมามองริน ชั่ววินาทีนั้น หัวใจของบล็อกเกอร์สาวสายลุยที่ปกติฝปากกล้าคอพับกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ยิ่งเห็นสายตาท้าทายแกมหยอกเย้าของตากล้องหนุ่ม เธอก็ยิ่งหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนเขาสักที กรณ์หันมามองหน้าเธอด้วยความคาดหวัง "ริน... บอกพี่สิครับ ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่..." รินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอปรายตามองแฟนเก่าที่เอาแต่สร้างแผลใจให้เธอในอดีต ก่อนจะหันมาสบตากับคนข้างกายที่กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าลอยชาย แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความคาดหวังไม่แพ้กัน "พี่กรณ์กลับไปเถอะค่ะ... เอ้ย กลับไปเถอะครับ" รินเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายเดิม ๆ ออกมาตามความคุ้นเคย รีบแก้คำแทบไม่ทัน "แล้วก็... เลิกพูดเรื่องเริ่มต้นใหม่สักทีเถอะค่ะ... ครับ!" เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเขินที่เผลอพูดผิดติดต่อกันถึงสองรอบ แต่อาทิตย์กลับหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างชอบใจ รอยยิ้มนั้นพรากสติของรินไปชั่วขณะ "ฟังไม่ชัดเหรอครับคุณพี่ แฟนเก่าเขาก็บอกอยู่ปาว ๆ ว่าให้กลับไป" อาทิตย์ลอยหน้าลอยตาพูดต่อแทนเธอ "อีกอย่าง... คนในใจของรินตอนนี้ เขาไม่ได้มีพื้นที่เหลือให้คนสอบตกในอดีตอย่างพี่หรอกนะครับ" กรณ์หน้าเสียสนิท ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ไถלไปด้านหลังเสียงดังลั่น "ริน... น้องเลือกคนนี้เหรอ คนที่กวนประสาทแล้วก็ดูไม่น่าพึ่งพาได้เนี่ยนะ?" "อ้าว พูดอย่างนี้เสียใจแย่เลยนะครับ" อาทิตย์ทำท่าเอามือทาบอก ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ "ถึงผมจะกวนประสาท แต่ผมเปย์หนักแล้วก็ไม่เคยทิ้งรินให้เดินหลงทางคนเดียวกลางดึกเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกนะจริงไหมครับคุณแฟนปัจจุบัน?" ประโยคหลัง เขาหันมาเอียงคอมองรินใกล้ ๆ จนจมูกแทบจะชนแก้มใส ทำเอาเธอยกมือขึ้นผลักไหล่เขาแทบไม่ทัน "ใครแฟนคุณ! อย่ามาอนุมานเอาเองนะอาทิตย์!" รินแหวใส่หน้าแดงแจ๋ กลบเกลื่อนความเขินด้วยการทำเสียงดุ "อ้าว ก็เมื่อกี้บอกเองไม่ใช่เหรอครับว่ามีคนในใจแล้ว..." อาทิตย์กระซิบเสียงนุ่ม ทอดเสียงทุ้มต่ำจนคนฟังขนลุกซู่ "หรือว่า... ที่พูดเมื่อกี้ ไม่ได้หมายถึงผมเหรอครับ?" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด กรณ์ที่ยืนหน้าชาอยู่ตรงนั้นจำต้องคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทកเท้าหนีหายลับไปจากคาเฟ่ ปล่อยให้โต๊ะริมน้ำเหลือเพียงคนสองคนที่นั่งมองตากันไปมา รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอเบือนหน้าหนีไปมองวิวน้ำกระเพื่อม แต่มือซ้ายกลับถูกมืออุ่นจัดของอาทิตย์ฉวยไปกุมไว้หลวม ๆ "ปล่อยเลยนะ ฉันยังไม่ได้เคลียร์กับนายเรื่องที่ฉวยโอกาสพูดเมื่อกี้นะ" รินพยายามดึงมือออกแต่แรงเธอน้อยกว่าเขาเสียเหลือเกิน "อ้าว ก็ผมพูดความจริงนี่ครับ..." อาทิตย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก้มลงมองสบตาเธอตรง ๆ แววตานิ่งสนิทที่มักใช้มองผ่านเลนส์กล้อง บัดนี้กลับสะท้อนภาพใบหน้าเขินอายของเธอไว้อย่างชัดเจน "หรือจะต้องให้ผมประกาศออกไมโครโฟนของร้านล่ะครับ ว่าตากล้องคนนี้... กำลังคลั่งรักบล็อกเกอร์ปากร้ายคนนี้อยู่มากขนาดไหน" รินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความรุกฆาตขั้นสุดของคนเจ้าเล่ห์ เธอสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ แต่แก้มที่แดงก่ำก็ฟ้องทุกอย่างจนหมดสิ้น อาทิตย์อมยิ้มบาง ๆ เขาใช้มืออีกข้างหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างยิก ๆ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนข้อความในแชตของรินจะดังขึ้นพร้อมกัน รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความงุนงง บนหน้าจอปรากฏข้อความจากแชตของอาทิตย์ที่เพิ่งส่งเข้ามาสด ๆ ร้อน ๆ *[Arthit]: เป็นแฟนกันนะครับ* *[Arthit]: (ระบบกำลังส่งคำขอ... และไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ)* *[Arthit]: ส่งแล้ว ห้ามยกเลิกด้วย!* รินเบิกตากว้าง กำลังจะเงยหน้าขึ้นไปโวยวายใส่เจ้าของข้อความที่นั่งยิ้มแป้นอยู่ข้าง ๆ ทว่าอาทิตย์กลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียว พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างใบหู "ถ้าไม่ตอบตกลงภายในสามวินาทีนี้... ผมจะถือว่าอนุญาตให้จีบแบบรุกฆาตตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปนะครับ... หนึ่ง..." ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!