ฝนตกกับความอบอุ่นในกระท่อม

"ถ้าคุณอาทิตย์ขยับมาอีกแค่เซนติเมตรเดียว ผมจะแจ้งข้อหาอนาจารนักท่องเที่ยวนะครับ!" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของรินดังขึ้นแข่งกับเสียงคำรามของสายฝนด้านนอก กระท่อมไม้หลังน้อยบนเนินเขานี้ดูราวกับวิมานกลางความหนาวเหน็บ... ถ้าเพียงแต่พื้นที่บนเตียงนอนมันจะกว้างกว่านี้อีกสักหน่อย ไม่ใช่ต้องมานอนเบียดเสียดกันบนฟูกปูพื้นผืนเดียวกันในระยะประชิดแบบนี้ อาทิตย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนหยดน้ำฝนเล็กน้อยหันมามองคนตัวเล็กที่กำลังพยายามใช้หมอนข้างกั้นกลางระหว่างเราทั้งคู่ เขาส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาต่อมความหมั่นไส้ของรินทำงานทันที "แจ้งข้อหาอะไรครับริน นี่มันภาวะวิกฤตธรรมชาติ พายุเข้า ทางรีสอร์ทก็บอกแล้วว่าสัญญาณมือถือล่ม ไฟดับ แล้วคุณเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่า *'หนาวจนไส้จะแข็งอยู่แล้ว ช่วยด้วย!'* เมื่อสิบนาทีที่แล้วน่ะครับ" อาทิตย์ทวนคำพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน พร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้รินอีกนิดอย่างจงใจ "นั่นมัน... มันก่อนที่ฉันจะรู้ว่าคุณจะฉวยโอกาสเบียดฉันจนจะสิงร่างอยู่แล้วต่างหากเล่า!" รินโวยวายเบาๆ พยายามดันแผงอกของตากล้องหนุ่มให้ออกห่าง แต่ทว่า... ยิ่งผลัก แรงต้านทานกลับกลายเป็นว่ามือของเธอดันไปแนบอยู่บนกล้ามเนื้อแน่นใต้เสื้อฮู้ดของเขาพอดิบพอดี บรรยากาศในกระท่อมไม้เก่าๆ กลับเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ซัดสาดกระทบหลังคาสังกะสี กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของอาทิตย์ลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ แสงสลัวจากเทียนไขเล่มเดียวที่จุดไว้บนโต๊ะไม้สาดกระทบโครงหน้าคมคาย ทำให้ดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องมองรินอยู่ดูลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา "มือคุณอุ่นจังครับ..." อาทิตย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มทุบทันที ไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังบางอย่างที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ บล็อกเกอร์สาวรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งๆ ที่อากาศรอบตัวหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอ "บ้า... บ้าสิ ใครให้คุณมาจับมือฉันเล่า! นอนหันหลังไปเลยนะ ห้ามหันมามองด้วย ไม่งั้น... ไม่งั้นฉันจะเอากล้องราคาแพงของคุณไปถ่ายรูปน้องควายกลางสายฝนจริงๆ ด้วย!" อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มที่สั่นสะเทือนผ่านหน้าอกจนรินที่นอนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ "ครับๆ ยอมแพ้คุณแล้วครับคุณบล็อกเกอร์สายลุย แต่บอกไว้ก่อนนะว่า... ผมไม่ได้ตั้งใจจะเบียดหรอกครับ แต่ฟูกมันมีแค่นี้จริงๆ หรือถ้าคุณอยากให้ผมไปนอนตากฝนข้างนอก... อะไรริน! อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสครับ ยอมนอนก็ได้ครับ นอนแล้วครับ!" ถึงจะพูดแบบนั้น แต่อาทิตย์ก็ยังคงทิ้งระยะห่างไว้เพียงแค่ลมหายใจกั้น รินนอนตะแคงหันหลังให้เขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างหลังจะได้ยิน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด คล้ายกับว่าโลกทั้งใบเหลือแค่เราสองคนในกระท่อมหลังนี้ ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งเสียงฝนเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงเปาะแปะเบาๆ รินคิดว่าอาทิตย์คงจะหลับไปแล้ว เพราะลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้น แต่จู่ๆ แขนแกร่งก็เอื้อมผ่านเอวบางเข้ามาดึงรôงร่างของเธอให้ขยับเข้าไปชิดแผ่นอกอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว "เฮ้ย! คุณอาทิตย์!" รินอุทานลั่นด้วยความตกใจ "ชss... เงียบก่อนครับริน" เสียงกระسิบอบอุ่นดังอยู่ชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "ฟังเสียงฝนสิครับ... มันหยุดตกแล้วนะ" รินนิ่งงันไป ไม่ใช่เพราะเสียงฝน แต่เป็นเพราะอ้อมกอดที่อบอุ่นจนเกินความจำเป็นนี้ เธอควรจะผลักเขาออก โวยวายใส่เขาเหมือนทุกที แต่แปลก... ครั้งนี้ร่างกายเธอกลับทรยศ สมองสั่งให้ขัดขืน แต่หัวใจกลับบอกให้อยู่นิ่งๆ แบบนี้ แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ สาดส่องเข้ามาภายในห้องกระท่อม เผยให้เห็นเงาสะท้อนของคนทั้งคู่ที่กอดเกี่ยวกันไว้ท่ามกลางความหนาวเย็นของค่ำคืนบนภูเขา ในจังหวะที่รินกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำต่อว่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ปลายนิ้วเรียวของอาทิตย์ก็แตะเบาๆ ที่คางของเธอ บังคับให้หันกลับไปสบตา ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แต่มันชัดเจนเสียจนรินต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ "รินครับ..." อาทิตย์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา "ผมมีอะไรจะ..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่กลับมามีสัญญาณกะทันหันดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องนอนแคบๆ อย่างไม่รู้เวลานเวลา หน้าจอสมาร์ตโฟนของอาทิตย์ที่วางอยู่บนหัวนอนสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแชตกลุ่มงานที่เด้งรัวเป็นชุด อาทิตย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่รินอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นผุดลุกขึ้นนั่งหน้าแดงแจ๋ คว้าผ้าห่มมาคลุมโปงแล้วพูดรัวเร็วแบบไม่หายใจ "มะ... เมื่อกี้คุณจะพูดอะไรนะ ช่างมันเถอะ! ดึกแล้ว นอนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์ค่ะ เอ้ย! สวัสดิ์ครับ!" รินทิ้งตัวนอนหันหลังให้ทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ ปล่อยให้อาทิตย์นั่งมองท่าทางลนลานนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่ยังคงสว่างคาอยู่—ข้อความที่เขายังพิมพ์ค้างไว้และเผลอกดส่งออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจก่อนที่สัญญาณจะมา... เป็นข้อความสารภาพความรู้สึกที่ยาวเหยียดที่สุดในชีวิตของเขา! ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!