แกล้งกันแรงระวังใจพังนะพี่

"ถ้าคุณอาทิตย์ยังกล้าแย่งไอศกรีมรสรมนต์เกาะกูดถ้วยสุดท้ายของฉันไปกินต่อหน้าต่อตาอีกวินาทีเดียว ฉันจะเอาแผนที่นี่ตีหัวคุณให้สมองกระทบกระเทือนจนจำทางกลับกรุงเทพฯ ไม่ได้จริงๆ ด้วยนะ!" เสียงโวยวายปนหอบเหนื่อยของรินดังลั่นร้านกาแฟไม้กึ่งวินเทจริมชายหาด บล็อกเกอร์สาวสายลุยกำลังยืนเท้าสะเอว แก้มป่องจนแทบจะระเบิดด้วยความโกรธปนความเสียดาย ดวงตากลมโตถลึงมองชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์อยู่ตรงข้าม อาทิตย์ยักไหล่ช้าๆ เขายังคงเคี้ยวไอศกรีมรสโปรดของเธออย่างหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดที่เลื่อนมาอยู่ที่ปลายจมูกมองเธอนิ่งๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ แบบที่รินเกลียดนักเกลียดหนา "โวยวายเสียงดังระวังหน้าแก่เร็วนะครับคุณบล็อกเกอร์ อีกอย่าง... ถ้วยนี้ผมเป็นคนจ่ายเงินนะ ในฐานะนักลงทุน ผมมีสิทธิ์ในผลกำไรและผลิตภัณฑ์โดยชอบธรรมทุกประการ" "คุณมัน... คนหน้ามึนหน้าเลือดที่สุดในสามโลก!" รินกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดใจ เธอทรุดตัวลงนั่งกระแทกสะโพกกับเก้าอี้ไม้ไผ่จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอาร์ด กอดอกเชิดหน้าหนีไปทางทะเลสีครามที่กำลังซัดสาดฟองคลื่นขาวโพลนเข้าหาฝั่ง เพื่อแสดงออกชัดเจนว่าเธอกำลัง "งอน" และ "ไม่คุยด้วยแล้ว" บรรยากาศรอบตัวพวกเขายามบ่ายคล้อยในอำเภอเกาะกูดแห่งนี้ช่างอบอวลไปด้วยความวุ่นวายใจของรินคนเดียวเสียมากกว่า ลมทะเลพัดเอื่อยกลิ่นไอเค็มปะทะจมูก แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเธอมากกว่าลมทะเลก็คือผู้ชายตัวสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคนนี้นี่แหละ ตั้งแต่เดินทางร่วมกันมาสิบตอนเต็มๆ ไม่มีวันไหนเลยที่หัวใจเธอจะไม่ทำงานหนักเกินอัตราการเต้นของมนุษย์ปกติ อาทิตย์วางช้อนลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดึงสติของหญิงสาวให้กลับมา ร่างสูงขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นจนเข่าเกือบจะชิดกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ปะปนกับกลิ่นไอแดดและเกลือทะเลลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "งอนเป็นเด็กไปได้..." น้ำเสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบขึ้นเบาๆ "ใครเด็ก! ฉันโตจนจะขึ้นคานทองอยู่แล้วคุณไม่ต้องมาพูดเลย ถอยไปห่างๆ เลยนะ ร้อน!" รินขยับตัวหนีพร้อมกับปัดมือไล่อากาศราวกับรังเกียจ แต่ใบหูที่แดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอกลับทรยศคำพูดของเธออย่างสิ้นเชิง อาทิตย์ลอบยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบที่รินมักจะนิยามในใจว่า "รอยยิ้มพิฆาตใจคนซึน" เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของผู้หญิงปากแข็งตรงหน้าคืออะไร และเขาก็ไม่เคยลังเลที่จะใช้มันเลยสักครั้ง "ร้อนเหรอครับ? แต่ผมว่าอากาศตอนนี้ก็ปกตินะ... หรือว่าเป็นเพราะอย่างอื่นกันแน่?" อาทิตย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสะกดจิต ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลช้าลงไปถนัดตา "อะ... อะไรของคุณ ถอยไปนะ บอกให้ถอยไง!" รินยกมือขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ แต่นอกจากมันจะไม่ขยับเขยื้อนแล้ว ฝ่ามือของเธอยังสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ดัง ตุบ... ตุบ... และมันก็เต้นเร็วไม่แพ้เธอเลย จังหวะนั้นเอง... ชายหนุ่มไม่ได้ถอยร่นตามคำสั่ง อาทิตย์ฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังตกใจ ยกมือขึ้นเรียวสวยของเขาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลาย นิ้วอุ่นจัดแตะเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ บริเวณไรผมที่ชื้นเหงื่อจากการเดินทางตากแดดตากลมมาทั้งวัน และก่อนที่รินจะทันได้เปล่งเสียงโวยวายคำรามใดๆ ออกมา... *จุ๊บ.* สัมผัสอุ่นนุ่มประทับลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา รวดเร็ว และแนบแน่น ท่ามกลางเสียงคลื่นลมทะเลและเสียงหัวใจที่กระหน่ำรัวราวกับกลองเพลในอกของริน โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ รินเบิกตากว้างจนแทบจะถลونออกจากเบ้า สมองขาวโพลนกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ร่างกายแข็งทื่อเป็นหินทับหลังปราสาทขอม มือที่เคยผลักอกเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความช็อกขั้นสุด อาทิตย์ผงะถอยหลังกลับไปนั่งท่าเดิม ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับไปด้วยประกายความขบขันและความอ่อนโยนที่ปิดไม่มิด "ผมแค่เช็ดเหงื่อให้... แหม ทำเป็นตกใจไปได้" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแกมเย้าแหย่ "คุณ... คุณอาทิตย์!" รินกรีดร้องออกมาเบิดเสียง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนคิดว่าถ้ามีไข่ต้มคงสุกคาที่ได้ ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า "คุณฉวยโอกาส! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย! ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาสโรคจิต!" "อ้าวๆ เสียงดังอีกแล้วนะครับ ระวังคนแถวนี้เขาจะหาว่าผมทำมิดีมิร้ายคุณกลางวันแสกๆ นะครับริน" อาทิตย์หัวเราะร่ออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองเบาๆ แก้เก้อ แต่สายตายังคงจดจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก "ฉันจะฟ้อง... ฉันจะฟ้องโซเชียล! จะเขียนบล็อกประจานคุณให้ยอดฟอลโลว์ตกติดลบเลยคอยดู!" รินชี้หน้าคาดโทษ ตัวสั่นด้วยความเขินอายปนโกรธ เธอไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกวูบวาบที่แล่นพล่านอยู่ในท้องตอนนี้อย่างไรดี มันทั้งจั๊กจี้ ทั้งเขินจนหายใจไม่ออก และที่แย่ที่สุดคือ... หัวใจเธอดันเต้นแรงเกินกว่าจะควบคุมได้นี่สิ "ถ้าฟ้องแล้วผมได้กอดคุณเป็นค่าเสียหาย... ผมยอมติดคุกข้อหาอนาจารเลยนะเนี่ย" "ไอ้... คนบ้า!" รินทนรับความหน้ามึนของตากล้องหนุ่มไม่ไหวอีกต่อไป เธอกระแทกส้นเท้าเดินหนีออกจากร้านกาแฟฉับๆ ทิ้งให้อาทิตย์นั่งอมยิ้มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินดุ่มๆ ไปตามแนวชายหาดด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ แต่รีบเร่งราวกับหนีผี ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ มือหนายกขึ้นแตะหน้าผากตัวเองตรงจุดที่เพิ่งสัมผัสหน้าผากเนียนนุ่มของหญิงสาวเมื่อครู่ รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา *แกล้งกันแรงระวังใจพังนะพี่...* ประโยคที่เธอยังไม่ได้พูดออกมา แต่เขารู้ว่าเธอกำลังตะโกนมันอยู่ในใจแน่ๆ อาทิตย์ลุกขึ้นหยิบกระเป๋ากล้องและสัมภาระ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตามหลังบล็อกเกอร์สาวจอมโวยวายที่ตอนนี้เดินลับหายไปตรงโค้งโขดหินริมหาดแล้ว ทริปนี้... ดูท่าทางจะยิ่งยาวนานและสลักลึกEลงไปในหัวใจของเขายิ่งกว่ารอยเท้าบนผืนทรายเสียอีก ทว่า... ในจังหวะที่อาทิตย์กำลังก้าวเดินตามหลังรินไปติดๆ นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เป็นข้อความจากบุคคลปริศนาที่เขาไม่ได้ติดต่อมานานแรมปี และเนื้อหาในหน้าจอนั้น... ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มแข็งค้างลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความเคร่งเครียด *[ข้อความจาก: P'Jane]* *“อาทิตย์... แกอยู่ที่เกาะกูดจริงๆ ด้วยสินะ ช่วยกลับมาเคลียร์เรื่องของเราให้จบก่อน... ไม่อย่างนั้นฉันจะไปหาผู้หญิงที่แกกำลังแบกเป้เที่ยวด้วยตอนนี้เอง”* อาทิตย์ชะงักฝีเท้าลงทันที สมองประمวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงคลื่นลมที่ซัดสาดเข้ามาในโสตประสาท เขาหันขวับกลับไปมองทางด้านหลัง ท้องฟ้าที่เคยสดใสเมื่อครู่กลับรู้สึกอึมครึมขึ้นมาถนัดตา ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!