ข้อความที่กดส่งผิดที่ทำเอาเขิน

เสียงนิ้วมือที่รัวลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดดังรัวรากับกำลังแข่งตีกลองชุดในผับอินดี้ ขณะที่เจ้าของร่างโปร่งในเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์กำลังเดินวนเป็นเลขแปดอยู่กลางห้องพักของเกสต์เฮาส์ริมทะเลสาบในเมืองเล็กๆ ของสวิตเซอร์แลนด์ รินกำลังสติแตก... ใช่ครับ สติของบล็อกเกอร์สาวสายลุยผู้ผ่านการปีนเขา ลุยโคลน และเผชิญหน้ากับพายุหิมะมาแล้วทั่วสารทิศ กำลังจะปลิวหายไปกับสายลม เพียงเพราะหน้าจอแสดงผลข้อความในแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต ที่เธอดันกดส่งสติกเกอร์รูปหมีสีขาวแก้มป่องกำลังถือป้ายตัวโตๆ ว่า "รักนะ (ยิ้มหวาน)" ไปให้กับตากล้องหนุ่มมาดกวนอย่างอาทิตย์ แบบไม่ทันได้ตั้งตัว ให้ตายเถอะ! นี่เธอนิ้วล็อกหรือสมองสั่งการผิดพลาดกันแน่! รินยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องเหมือนรังนก เดินเตะมุมเตียงไปทีหนึ่งด้วยความเจ็บใจ แต่ความเจ็บที่นิ้วเท้ายังน้อยกว่าความเจ็บปวดในอกที่กำลังเต้นเร่าๆ ด้วยความตื่นตระหนก มือบางพยายามกดปุ่ม 'ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน' อย่างลิบลี้ลนลาน แต่ความซวยมักมาเยือนในเวลาที่ระบบอินเทอร์เน็ตใจร้ายที่สุด หมุนติ้วๆ วนไปสิครับท่านผู้ชม! "บ้าเอ๊ย! อย่าหมุนนะ อินเทอร์เน็ตบ้าพลัง ทำไมต้องมางอแงตอนนี้วะ!" รินสบถพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเนียนใสเริ่มแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับคนเป็นไข้ป่า สมองตีกันยุ่งเหยิง ภาพเหตุการณ์ตลอดการเดินทางหลายสิบตอนที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่ทริปแรกที่เราจิกกัดกันเรื่องกระเป๋าเดินทาง ใครจะไปคิดล่ะครับว่าจากวันนั้นที่เหม็นขี้หน้ากัน จะกลายมาเป็นวันที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่รอยยิ้มมุมปากของนายอาทิตย์ปรากฏขึ้น และตอนนี้... ข้อความนั้นก็ขึ้นสถานะ 'Read' (อ่านแล้ว) เป็นที่เรียบร้อย! ทางด้านของอาทิตย์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตลินินพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามฉบับผู้ชายสายลุย กำลังยืนพิงระเบียงไม้ของห้องพักอีกฝั่งที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก สายตาสีเข้มคมปลาบก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ นิ่งงันไปสามวินัดเต็มๆ ก่อนที่มุมปากหยักสวยจะค่อยๆ ยกยขึ้นทีละน้อย กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความขบขันและประกายตาพราวระยับอย่างปิดไม่มิด ตากล้องหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูระคนแปลกใจ นิ้วเรียวยาวกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปทันทีอย่างไม่ปล่อยให้เหยื่อในกรงเล็บต้องรอนาน *อาทิตย์: "หู้ว... มีมุมนี้ด้วยเหรอครับคุณบล็อกเกอร์ นึกว่าจะเก่งแต่ปากเสียอีก"* รินสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เธอกระชากโทรศัพท์ขึ้นมาดูแทบไม่ทัน พออ่านข้อความนั้นจบ ความอับอายก็พุ่งทะยานจนปรอทแทบแตก เธอรีบละลานตาพิมพ์ตอบกลับไปแบบรัวๆ โดยไม่ทันคิดหน้าคิดหลัง *ริน: "มือลั่นโว้ย! อย่ามามโนนะอีตาทิตย์ ใครส่งให้แก! ระบบรวนต่างหาก สติกเกอร์มันรันเอง!"* *อาทิตย์: "มือลั่นระดับไหนครับเนี่ย ถึงได้ลั่นไปโดนหมอแก้มป่องบอกรักได้แถมยังเลือกคำว่า 'รักนะ' อีกต่างหาก น่ารักดีออก... ผมเก็บเข้าอัลบั้มภาพความประทับใจเรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ"* รินแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งลงทะเลสาบให้รู้แล้วรู้รอด เธอกระทืบเท้าเร่าๆ อยู่คนเดียวในห้อง ปากก็พึมพำคำด่าทอสารพัดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังกัดกินหัวใจจนแทบระเบิด ใครก็ได้ช่วยส่งเธอกลับประเทศไทยตอนนี้เลยเถอะครับ เธอกล้าเอาหน้ามุดลงไปในกองหิมะจริงๆ แล้วนะ! "ฮัลโหล! เลิกพูดจาชวนประสาทกินสักทีนะนายอาทิตย์ ถ้ายังไม่เลิกแซว ฉันจะบล็อกแชตแกจริงๆ ด้วย!" รินพิมพ์ขู่กลับไปเสียงแข็ง แม้ว่าในความเป็นจริง ตอนนี้หัวใจของเธอจะเต้นแรงเสียจนกลัวว่าคนฝั่งโน้นจะได้ยินเสียงตุบๆ ผ่านสัญญาณบลูทูธด้วยซ้ำ แต่อาทิตย์ดูจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ชายหนุ่มเดินออกจากระเบียงห้องของตัวเอง มาเคาะประตูห้องของรินก๊อกๆ เบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยแซวลอดผ่านบานประตูไม้เข้ามาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววหยอกล้ออย่างชัดเจน "เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับคุณริน... พอดีผมมีเรื่องจะ 'เคลียร์' เกี่ยวกับข้อความเมื่อกี้สักหน่อย ว่าตกลงแล้วมันคือความจริงจากก้นบึ้งของหัวใจ หรือแค่ปลายนิ้วสัมผัสกันแน่" รินยืนแข็งทื่ออยู่หลังประตู มือบางกำโทรศัพท์แน่นจนชื้นเหงื่อ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังโครมครามแข่งกับเสียงลมหายใจ อา... นี่เธอกำลังจะเสียท่าให้กับตากล้องจอมกวนคนนี้จริงๆ แล้วใช่ไหมเนี่ย! ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!