รอดหวุดหวิด

เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานสาดสะท้อนลงบนม่านตาของผม อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งทะยานเกินร้อยสามสิบครั้งต่อนาที ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงข้อความสีเลือด: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับระดับ SSS - "โปรโตคอลการพิพากษาซูแอม"]* *[เงื่อนไขเงียบถูกกระตุ้น: ตัวตนที่แท้จริงของ "บอสลับ" กำลังเปิดเผยรหัสพันธุกรรม]* *[คำสั่งสุดท้าย: จงตัดสินใจ... ว่าจะยอมจำนนต่อผู้สร้าง หรือทำลายล้างทุกสิ่งด้วยมือของท่านเอง]* "บ้าเอ้ย..." ผมสบถออกมาเบาๆ พลางกวาดสายตาอ่านบรรทัดโค้ดดิ้งนับล้านที่ไหลทะลักผ่านเลนส์ตาไบโอนิกอย่างรวดเร็ว ระบบป้องกันของห้องนิรภัยใต้ดินแห่งนี้กำลังล่มสลายลงทีละส่วน แรงสั่นสะเทือนจากการประทุของพลังงานควอนตัมทำให้พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว โครงสร้างเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมส่งเสียงร้องคร่ำครวญน่ากลัว เบื้องหน้าผมคือร่างมหึมาของบอสลับ—เอนทิตีจักรกลรุ่นโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพดิจิทัล มันไม่ใช่แค่หุ่นยนต์รบธรรมดา แต่มันคือปัญญาประดิษฐ์ยุคแรกเริ่มที่ถูกฝังความทรงจำและอำนาจในการควบคุมโครงข่ายทั้งหมดของมหานครนีโอ-โตเกียวเอาไว้ ร่างของมันแผ่รังสีความร้อนระอุและคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุลในรัศมีร้อยเมตร "คีย์! ค่าเสถียรภาพของเกราะพลังงานลดลงเหลือเจ็ดเปอร์เซ็นต์แล้วนะ!" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากอากาศว่างเปล่า เนออนในร่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอ ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวเล็กของเธอรัวเคาะลงบนแป้นพิมพ์ล่องหนเพื่อพยายามยื้อเวลา "ถ้าโดนการโจมตีระลอกต่อไป... เราไม่รอดแน่!" ผมไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องไปยังจุดอ่อนของบอสลับที่ซ่อนอยู่หลังม่านรหัสป้องกันสามชั้น โค้ดพวกนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะแก้ได้ด้วยมนุษย์ทั่วไป แต่มันถูกออกแบบมาให้ตอบสนองกับโครงสร้างทางพันธุกรรมและคลื่นสมองของผู้พัฒนา... ซึ่งบังเอิญว่าผมดันมีข้อมูลสำรองบางส่วนหลงเหลืออยู่ในความทรงจำที่ถูกลบเลือน นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่มันคือสงครามข้อมูล "เนออน" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน "ดึงพลังงานทั้งหมดจากเตาปฏิกรณ์สำรองของเซกเตอร์เจ็ดมาที่ตัวฉัน เดี๋ยวนี้" เนออนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณเสียสติไปแล้วเหรอคีย์! เตาปฏิกรณ์สำรองนั่นกำลังทำงานเกินพิกัด ถ้าดึงพลังงานดิบเข้ามาตอนนี้ ร่างกายของคุณจะ..." "ฉันไม่มีทางเลือก และเธอก็รู้ดี" ผมหันไปสบตากับเธอ แววตาของผมแน่วแน่จนทำให้ AI สาวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ "เข้าใจแล้ว... คนดื้อรั้นเอ้ย!" เนออนพึมพำเสียงเบา ใบหน้าสวยงอลงเล็กน้อยอย่างน่ารักแม้ในสถานการณ์วิกฤต ก่อนที่เธอจะสะบัดมือเรียวผ่านอากาศ "ถ่ายโอนพลังงานเนออนดิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์เข้าสู่ระบบประสาทของคีย์... เริ่มต้นกระบวนการนับถอยหลัง สาม สอง หนึ่ง... ส่งผ่าน!" ตูม! ความรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง โค้ดดิ้งสีเขียวมรกตและสีฟ้าสว่างวาบพุ่งทะลักเข้าสู่เส้นประสาทตาของผม ร่างกายของผมร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงจากขุมนรก เสียงกรีดร้องของระบบเตือนภัยในหัวดังระรัวจนแทบแยกแยะไม่ออก แต่นั่นทำให้ผมมองเห็นทุกสิ่งในสโลว์โมชั่น—การไหลเวียนของกระแสไฟฟ้า แรงโน้มถ่วง และโครงสร้างโมเลกุลของบอสลับที่อยู่ตรงหน้า ผมยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับอากาศว่างเปล่าแล้วเริ่มวาดลวดลายของชุดคำสั่งใหม่ลงไปกลางอากาศ เป็นโค้ดเฉพาะกิจที่ผมเพิ่งเขียนขึ้นสดๆ ร้อนๆ ด้วยความช่วยเหลือของพลังเนออนที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด *[คำสั่งผู้ใช้: ปลดล็อกโปรโตคอลการพิพากษา - เปลี่ยนเส้นทางพลังงานย้อนกลับ]* บอสลับส่งเสียงคำรามก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง ลำแสงสีแดงเข้มพุ่งออกจากอกของมันหมายจะบดขยี้ผมให้แหลกเป็นผุยผง แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว รหัสเนออนที่ผมเขียนขึ้นส่องแสงเจิดจ้ากลายเป็นตาข่ายพลังงานสีทองอร่าม มันเข้าโอบล้อมร่างมหึมาของบอสลับไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ข้อมูลมหาศาลไหลย้อนกลับเข้าไปในระบบแกนกลางของมัน สร้างความปั่นป่วนให้กับฐานข้อมูลหลักจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปلاسไปทั่วร่างเหล็กกล้า ครืนนน—! เสียงเครื่องจักรขนาดมหักษ์หยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลที่กดทับพวกเราไว้เมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา ร่างของบอสลับนิ่งค้างอยู่ในท่าเตรียมจู่โจม ก่อนที่ดวงตาสีแดงฉานของมันจะกะพริบถี่ๆ แล้วดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด แฮก... แฮก... ผมหอบหายใจหนักหน่วง ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นคอนกรีต ร่างกายระบมไปหมดทุกส่วนราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังจะแตกสลาย เลือดกำเดาไหลซึมลงมาตามมุมปาก แต่ผมยังคงฝืนยิ้มมุมปากออกมาได้ท่ามกลางความเงียบงัน "สำเร็จ... เราชนะแล้วนะครับ" ผมหันไปมองโฮโลแกรมของเนออนที่ยืนมองผมอยู่ด้วยแววตาที่สั่นระริก เนออนไม่ได้พูดอะไรในทันที เธอลอยเข้ามาใกล้ผมอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความโล่งอกผสมผสานกับความโกรธเล็กน้อยที่เห็นผมทำอะไรบ้าบิ่น "คุณนี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ เลยนะคีย์ รู้ตัวไหมว่าเมื่อกี้หัวใจของคุณเกือบหยุดเต้นไปแล้ว!" เธอทำท่าทางกอดอกพองลมใส่ผมอย่างงอนๆ ตามประสา AI ที่เริ่มมีความรู้สึกนึกคิดเกินขีดจำกัด ซึ่งภาพนั้นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ออกมาในลำคอ แม้ว่ามันจะตามมาด้วยอาการเจ็บแปลบที่หน้าอกก็ตาม "ขอบคุณนะเนออน ถ้าไม่ได้เธอช่วยประคองระบบประสาทไว้ ป่านนี้ฉันคงกลายเป็นขี้เถ้าไปแล้วล่ะ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เนออนแก้มแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย (แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการจำลองกราฟิกก็ตาม) เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วพึมพำเบาๆ "อะ... ใครช่วยคุณกัน ฉันแค่ไม่อยากให้เครื่องมือทำมาหากินของฉันพังคามือต่างหากเล่า..." บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มผ่อนคลายลง ทว่า ในวินาทีที่ผมคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้วและพวกเราสามารถถอนหายใจได้อย่างเต็มปอด หน้าจอระบบหลักที่ควรจะดับสนิทไปแล้ว กลับติดสว่างขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีม่วงเข้มลึกลับ *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุดจากเครือข่ายภายนอก]* *[ตรวจพบการเชื่อมต่อที่ไม่รู้จัก: ต้นทางจาก "หอคอยแห่งบาเบล" ใจกลางเขตหวงห้าม]* *[ข้อความถึงเป้าหมาย: ยินดีด้วยที่รอดมาได้... "ผู้สืบทอดหมายเลข 01" ถึงเวลาที่คุณต้องกลับบ้านเสียที]* เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง พร้อมกับเงาดำปริศนาหลายร่างที่กำลังพุ่งตรงมายังห้องนี้ด้วยความเร็วสูง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับผมเสมอนะครับ