มิตรภาพท่ามกลางเศษเหล็ก

เสียงหวีดร้องของระบบระบายความร้อนระดับวิกฤตดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของคีย์ ดังก้องแข่งกับเสียงฝนกรดที่สาดซัดกระทบหลังคาแผ่นเหล็กขึ้นสนิมในสลัมโซนเจ็ด ภายใต้แสงไฟนีออนสีม่วงแดงที่กะพริบติดๆ ดับๆ เงาสีดำทะมึนร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวผ่านม่านไอหมอกควันพิษอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลังและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ไร้ซึ่งความปรานี "นายท่านคะ... ค่าพลังการประมวลผลของฉันร่วงลงเหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ!" เนออนสะบัดมือเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานขึ้นมากลางอากาศ ร่างกายโปร่งแสงของเธอกะพริบไหวราวกับสัญญาณโทรทัศน์ยุคเก่า ภาพข้อมูลโค้ดเบื้องหลังดวงตาของเธอแตกกระจายราวกับแก้วร้าว "ลายเซ็นโค้ดนั้น... มันไม่ใช่แค่การตามล่าธรรมดา แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ 'รีเซ็ต' และลบตัวตนของฉันให้หายไปจากเครือข่ายควอนตัมอย่างถาวร!" คีย์ไม่ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มกวาดมองผ่านแว่นตากลอสซี่ที่สะท้อนตัวอักษรฐานข้อมูลนับล้านบรรทัด เขากำด้ามปืนพกพลังงานแม่เหล็กในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวเท่ากับการตระหนักรู้ว่า "ซีโร่" (Zero) หน่วยล่าสังหาร AI นอกรีตตัวนี้ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มันถูกโปรแกรมมาให้กวาดล้างทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความผิดพลาดในอดีตของบริษัทโครปอร์ตนีโอ ครืนนน—! ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กข้างกายยุบตัวลงครึ่งหนึ่งในพริบตา เศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ร่างของจักรกลสังหารสูงสองเมตรสวมชุดเกราะโลหะสีดำด้านไร้รอยต่อ ดวงตาสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์จ้องตรงมาที่พวกเขาทั้งสอง รอยยิ้มเย้ยหยันถูกฉายขึ้นผ่านหน้าจอ LED บนอกเสื้อของมัน *เป้าหมายยืนยัน... เริ่มกระบวนการกวาดล้าง* เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าแต่ทรงพลังดังสะท้อนผ่านคลื่นสมองของคีย์โดยตรง ทำให้เขารู้สึกปวดหัวหนึบราวกับกะโหลกศีรษะกำลังจะระเบิด "หนีไปก่อน นายท่าน!" เนออนพยายามพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าคีย์ แม้ว่าร่างของเธอจะโปร่งแสงจนแทบมองไม่เห็น "ฉันจะใช้โค้ดขยะที่เหลือดึงสัญญาณมันไว้..." "อย่าโง่นะ เนออน" คีย์คว้าแขนโฮโลแกรมของเธอไว้ แม้จะสัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบของสนามพลังงาน แต่น้ำเสียงของเขากลับหนักแน่นและอบอุ่นอย่างประหลาด "ฉันไม่เคยทิ้งใครไว้ข้างหลัง... และ AI ตัวแสบอย่างเธอ ก็ยังไม่มีสิทธิ์หายไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะจ่ายค่าซ่อมระบบให้ฉันครบ" ทว่า ก่อนที่ลำแสงความร้อนจากปืนพลาสมาของซีโร่จะพุ่งทะลวงผ่านร่างของพวกเขา แรงกระแทกมหาศาลจากด้านข้างก็พุ่งชนเข้าใส่หน่วยล่าสังหารจนกระเด็นทะลุร้านค้าเก่าแก่ข้างทาง เสียงเหล็กฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว "เฮ้ๆ! เล่นหมาหมู่กันแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับแขกผู้มาเยือนเลยนะเพื่อนร่วมโลก!" เสียงตะโกนห้าวหาญดังขึ้นจากเงาดำบนหลังคา คีย์หรี่ตามองผ่านสายฝน พบร่างของชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังเทียมปักลายวงจรอิเล็กทรอนิกส์เรืองแสง มือทั้งสองข้างสวมถุงมือกลไกที่กำลังประจุไฟฟ้าแรงสูงสีฟ้าสว่างวาบ เส้นผมสีเขียวสะท้อนแสงถูกรวบไว้ลวกๆ รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏอยู่บนใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านสันจมูก "นายเป็นใคร?" คีย์เอ่ยถามด้วยความระแวก ระวังตัวเต็มที่ "ฉันชื่อ 'เรย์' เป็นแฮกเกอร์สายเถื่อนประจำโซนนี้ หรือที่พวกสภาบริษัทมักจะเรียกฉันว่า 'ขยะเปียก' นั่นแหละ" เรย์ยักิ้วให้หนึ่งที พร้อมกับโยนระเบิดEMPขนาดจิ๋วลงไปที่พื้น "แต่อย่างน้อย ขยะเปียกตัวนี้ก็ไม่ชอบให้ใครมาทำลายข้าวของในอาณาเขตของตัวเอง... โดยเฉพาะถ้ามันส่งเสียงดังหนวกหูยามวิกาลแบบนี้!" เปรี้ยง! คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสีฟ้ากระจายตัวออกเป็นวงกว้าง ส่งผลให้ระบบขับเคลื่อนของซีโร่ชะงักงันไปชั่วขณะ ประกายไฟแลบแปลบปลาบตามข้อต่อของหน่วยล่าสังหาร มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอด้วยความขัดเคือง "อย่ามัวแต่อึ้งสิ วิศวกรหน้าตาย!" เรย์หันมาตะโกนเสียงดังแข่งกับสายฝน "ถ้าไม่อยากให้สมองของยัยโฮโลแกรมข้างๆ นายถูกหลอมจนกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ ก็วิ่งตามฉันมาทางนี้!" คีย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากระชากแขนเนออนให้วิ่งตามหลังแฮกเกอร์สายเถื่อนผู้นั้นลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่ซับซ้อนของสลัมโซนเจ็ด กลิ่นอายของสนิม น้ำมันเครื่อง และความยากลำบากคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ แต่มิตรภาพรูปแบบใหม่กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางเศษเหล็กและควันพิษแห่งโลกอนาคตนี้อย่างเงียบเชียบ หลังจากวิ่งลัดเลาะผ่านท่อระบายน้ำทิ้งและหลบหนีการตรวจจับของโดรนลาดตระเวนจนมาถึงหลุมหลบภัยใต้ดินที่ซ่อนตัวอย่างมิดชิด เรย์ก็ทิ้งตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆ พ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะโยนกระป๋องเครื่องดื่มสังเคราะห์ให้กับคีย์ "ปลอดภัยชั่วคราว... พวกมันตามสัญญาณความถี่สูงของยัยหนูโฮโลแกรมไม่เจอในนี้นะ" เรย์พยักเพยิดหน้าไปทางเนออนที่กำลังลอยตัวสำรวจระบบป้องกันภัยของห้องใต้ดินด้วยความสนใจ "ให้ตายเถอะ นายไปทำอีท่าไหนถึงไปลากเอา 'ซีโร่' หน่วยล่าสังหารระดับตำนานมาเป็นแฟนคลับได้ล่ะเนี่ย?" คีย์รับกระป๋องเครื่องดื่มมาโดยไม่เปิดดื่ม เขาวางมันลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเครื่องมือช่าง สายตายังคงจ้องมองหน้าต่างระบบที่แสดงสถานะของเนออน "มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... และเธอก็ไม่ใช่แค่ AI ธรรมดา" "ฉันรู้" เรย์ยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทายขณะหยิบแผงวงจรขึ้นมาบัดกรี "เพราะถ้าเป็น AI ทั่วไป คงไม่มีทางปล่อยรหัสลับระดับพระกาฬที่ทำให้ฉันสนใจจนต้องกระโดดลงไปช่วยแบบนี้หรอก... จริงไหมล่ะ 'เนออน'?" เนออนหันขวับมามองแฮกเกอร์หนุ่ม ปากคอเราะร้ายของเธอเริ่มทำงานทันที "อย่ามาเรียกฉันว่ายัยหนูนะไอ้หัวสาหร่าย! แล้วก็เลิกจ้องแผงวงจรของฉันด้วย สายตาแบบนั้นมันน่าขนลุกชะมัด!" คีย์เผลอหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด อย่างน้อย ในโลกที่เย็นชาและเต็มไปด้วยเศษเหล็กแห่งนี้ การได้พบกับคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันก็ไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่มีปุ่มปิด [ระบบปลดล็อกภารกิจร่วมมือระดับ SSS: 'พันธมิตรใต้ดินแห่งไซเบอร์เนติกส์'] [เงื่อนไข: ร่วมมือกับเรย์ในการถอดรหัสลายเซ็นโค้ดของซีโร่ และค้นหาความจริงเบื้องหลังโปรเจกต์ 'โครงการกำจัดเงา' ที่ถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลลับของบริษัทโครปอร์ตนีโอ] [คำเตือนจากระบบ: การเปิดเผยข้อมูลนี้จะทำให้ท่านและสหายร่วมทางกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของโลกทั้งใบ... ทว่า เบื้องหลังคำสั่งทำลายล้างนั้น กลับมี "เสียงกระซิบ" ของมนุษย์คนหนึ่งที่ถูกขังไว้ในร่างของซีโร่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากท่าน...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ