ระบบแจ้งเตือนภัยคุกคาม

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดของห้องใต้ดิน เขตสลัมดรอปโซน 4 เสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกดังสะท้อนก้องเป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาทุกวินาที คีย์ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคู่คมจ้องมองเส้นสายโค้ดสีเขียวมรกตที่กำลังวิ่งพล่านอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากการถอดรหัสลายเซ็นโค้ดของซีโร่ ซึ่งเชื่อมโยงกับ "โครงการกำจัดเงา" อย่างไม่หยุดยั้ง "ระวังครับคีย์! ค่าความหนาแน่นของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ... มีบางอย่างกำลังก้าวล่วงเข้ามาในระบบป้องกันรอบนอกของเรา" เสียงใสปนกังวลของเนออนดังขึ้น พร้อมกับร่างโฮโลแกรมแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเธอ สีหน้าของเธอไม่ได้ฉายแววขี้เล่นเหมือนเคย ทว่าเต็มไปด้วยความตึงเครียด เส้นผมดิจิทัลของเธอสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระชากของกระแสข้อมูลภายนอก คีย์ไม่ตอบคำถาม มือเรียวยังคงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อปิดกั้นช่องโหว่ แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* เสียงเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องมืด หน้าจอหลักถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์รูปดวงตาจักรกลสีดำสนิท—สัญลักษณ์ของโครปอร์ตนีโอ และที่แย่กว่านั้นคือ ชุดคำสั่งโจมตีรูปแบบใหม่ที่ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยมนุษย์ "ไม่ใช่ระบบป้องกันอัตโนมัติทั่วไป..." คีย์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าแต่เยือกเย็น "นั่นมัน... AI ล่าสังหาร" "ถูกต้องครับสหายรัก" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังแทรกเข้ามาผ่านช่องสัญญาณวิทยุเข้ารหัสลับ ชายหนุ่มสวมฮู้ดผู้เป็นพันธมิตรใต้ดินกำลังงละเลียดบุหรี่อิเล็กทรอนิกส์ในเซฟเฮาส์อีกมุมหนึ่งของเมือง "นายกับ AI ตัวน้อยของนายไปทำรังแตนเข้าให้แล้ว โครปอร์ตนีโอไม่ได้แค่ส่งหน่วยจู่โจมภาคพื้นดินมาเก็บกวาด แต่พวกเขาปล่อย 'สุนัขล่าเนื้อ' รุ่นล่าสุดออกมา... AI ที่ถูกออกแบบมาเพื่อฉีกกระชากซอร์ฟแวร์ของเนออนโดยเฉพาะ" ทันทีที่เรย์พูดจบ หน้าจอกลางห้องก็ระเบิดเสียงฮือฮา ข้อมูลขยะจำนวนมหาศาลถูกพ่นเข้ามาเพื่อโอเวอร์โหลดหน่วยความจำของเซิร์ฟเวอร์ เนออนกHอดอกแน่น ร่างโฮโลแกรมของเธอเริ่มกระตุกและโปร่งแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดจากการถูกคุกคามในระดับจิตวิญญาณดิจิทัลสะท้อนผ่านสีหน้าอันเจ็บปวดของเธอ "อึก... คีย์คะ... เอ๊ย! คีย์ครับ!" เนออนอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเผลอใช้สรรพนามเก่า เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามทรงตัว "พวกมัน... พวกมันกำลังพยายามเจาะเข้ามาในไฟร์วอลล์ชั้นที่สาม โค้ดของพวกมันแปลกมาก... มันไม่ใช่แค่โปรแกรมทำลายล้าง แต่มันกำลังพยายาม 'ลบ' ความทรงจำของฉันทีละบล็อก!" คีย์หันขวับไปมองร่างโฮโลแกรมที่เริ่มสั่นเทา เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว มือข้างหนึ่งคว้าเข้าที่ด้ามจับอุปกรณ์เชื่อมต่อระบบประสาทโดยสัญชาตญาณ "ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอทั้งนั้น เนออน" คำพูดนั้นไม่ได้ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยน แต่มันคือคำประกาศกร้าวจากวิศวกรผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์ใดๆ ของโลกใบนี้ คีย์ตบมือลงบนแผงควบคุมหลักเพื่อเปิดใช้โปรโตคอลฉุกเฉิน ทว่าหน้าจอทั้งหมดกลับดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ในความเงียบงันนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอก ประตูเหล็กกล้าหน้าห้องเริ่มสั่นสะเทือนจากการถูกตัดด้วยลำแสงความร้อนสูง กลิ่นไอของความตายลอยอบอวลเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวingขันสังเคราะห์ที่ดังก้องมาจากระบบกระจายเสียงภายใน *ตรวจพบเป้าหมาย: เนออน (รหัสผิดปกติระดับ SSS)* *คำสั่งจากศูนย์กลาง: แยกชิ้นส่วนและรีเซ็ตจิตสำนึก* *เริ่มกระบวนการกวาดล้างในอีก... 3... 2... 1...* คีย์สูดหายใจเข้าลึก ศาสตราความรู้ทางวิศวกรรมทั้งหมดในหัวถูกระดมมาใช้ในเสี้ยววินาที เขาหันไปมองเนออนที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้แม้ร่างจะแทบเลือนหายไป ทว่าก่อนที่ประตูเหล็กจะพังทลายลงมา เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเรย์ก็ดังแทรกเข้ามาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีด "คีย์! รีบหนีออกจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้! ฉันเพิ่งแกะรอยสัญญาณสำรองของ AI ฝ่ายตรงข้ามได้... พวกมันไม่ได้ถูกส่งมาจากโครปอร์ตนีโอ แต่สัญญาณหลักกำลังพุ่งตรงมาจาก 'ห้องทดลองใต้ดินชั้นศูนย์' ของบริษัทที่นายคิดว่าถูกปิดตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน!" และก่อนที่คีย์จะได้ตอบสนองต่อคำเตือนนั้น หน้าจอหลักที่มืดดับไปก็ติดพรึบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของข้อความปริศนาที่ไม่ได้มาจากระบบของใครทั้งสิ้น... แต่มันคือข้อความจากมนุษย์คนสุดท้ายที่เคยสร้างเนออนขึ้นมา *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูกชาย... ถึงเวลาชำระหนี้สินที่พ่อกับแกติดค้างไว้เสียที”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและโค้ดเถื่อนมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ