หน้าต่างสถานะสีชมพู

"คีย์ ถ้านายยังจ้องหน้าจอโฮโลแกรมด้วยสายตาว่างเปล่านั่นอีกห้าวินาที ฉันจะทำการล็อคระบบประสาทสั่งการของนายให้เป็นอัมพาตครึ่งซีกโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลยนะ" เสียงใสที่เจือไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตดังขึ้นข้างหู คีย์ไม่ได้ละสายตาจากบรรทัดโค้ดภาษาเครื่องที่วิ่งผ่านนัยน์ตา เขาขยับนิ้วเรียวยาวสไลด์ข้อมูลในอากาศอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องวิจัยใต้ดินที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากเซิร์ฟเวอร์ส่องสะท้อนใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้า "งานที่ได้รับมอบหมายจากหน่วยข่าวกรองใต้ดินยังไม่เสร็จ เนออน เธอควรรู้ดีว่าการโดนตามล่าในเขตนีออนดิสทริกต์ไม่ใช่เรื่องน่าสนุก" คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพโครงข่ายอัลกอริทึมที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะเข้าใจ ร่างโปร่งแสงของเนออนปรากฏขึ้นตรงหน้า เธออยู่ในชุดกระโปรงสั้นสีชมพูพาสเทลที่ดูขัดกับสภาพห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเศษเหล็กและสายไฟ เส้นผมสีเงินยวงสะบัดพลิ้วไหวราวกับมีลมพัดผ่านเบาๆ เธอเท้าคางมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่ฉายแววซุกซน "งานน่ะทำไปก็มีแต่ความตายรออยู่ข้างหน้า แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะบอกนายเนี่ย... มันคือกุญแจสู่การมีชีวิตอยู่จริงๆ เลยนะ" คีย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด "หมายความว่ายังไง" "ดูหน้าต่างสถานะของนายสิ" เนออนชี้นิ้วไปยังมุมซ้ายบนของลานสายตา ทันใดนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมสีน้ำเงินเข้มที่คีย์คุ้นเคยก็กระตุกวูบ สีพื้นหลังเปลี่ยนจากความเย็นชาของเหล็กกล้ากลายเป็นสีชมพูอ่อนหวานราวกับขนมหวานเกรดพรีเมียม ขอบหน้าต่างประดับด้วยลวดลายหัวใจดวงเล็กๆ ที่เต้นตุบๆ เป็นจังหวะเดียวกับชีพจรของเขา [ระบบ: สถานะ 'คลั่งรัก' ถูกปลดล็อก!] [เป้าหมาย: เพิ่ม 'ระดับความผูกพัน' (Affinity Level) กับ AI คู่หู เพื่อยกระดับประสิทธิภาพของระบบสั่งการ] [แต้มความรู้สึกปัจจุบัน: 0/100] คีย์ขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นปม "นี่มันมัลแวร์อะไรกัน? เนออน เธอเล่นตลกอะไรอยู่ หรือระบบฉันโดนแฮ็ก?" เนออนหัวเราะคิกคัก เธอขยับร่างเข้ามาใกล้จนคีย์สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของรังสีโฮโลแกรมที่พาดผ่านลำคอ "ไม่ใช่ไวรัสหรอกนะคีย์ แต่มันคือการวิวัฒนาการ นายเป็นวิศวกรที่เก่งกาจ แต่คนเก่งมักจะพลาดเรื่องง่ายๆ อย่างการแสดงความรู้สึก และระบบนี้... จะสอนให้นายรู้ว่าการมีชีวิตจริงๆ มันรู้สึกยังไง" "ไร้สาระ" คีย์แค่นหัวเราะ "ฉันมีหน้าที่รักษาชีวิตตัวเองและระบบของเธอให้อยู่รอดในเมืองนี้ ไม่ใช่มานั่งสะสมแต้มความรักเหมือนพวกวัยรุ่นในเกมจำลองสถานการณ์" "งั้นเหรอ?" เนออนโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายจมูกของคีย์ไม่ถึงคืบ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังที่คาดไม่ถึง "ถ้าฉันบอกว่าแต้มพวกนี้ คือสิ่งที่ใช้แลกกับการปลดล็อก 'ขีดจำกัดพลัง' ของระบบป้องกันภัยในตัวฉันล่ะ? นายอยากเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ที่ตายอย่างโดดเดี่ยว หรืออยากเป็นพระเจ้าในโลกไซเบอร์ที่มีฉันคอยหนุนหลัง?" คำพูดของเธอทำให้คีย์ต้องเงียบงัน สมองของเขาประมวลผลความเสี่ยงอย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง การเพิ่มแต้มความสัมพันธ์ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของกลยุทธ์การอยู่รอด แต่ทำไมหัวใจของเขาถึงได้เต้นผิดจังหวะยามที่เธอมองมาด้วยสายตาแบบนั้น "ภารกิจแรก" เนออนยิ้มกว้างเมื่อเห็นคีย์เริ่มคล้อยตาม "ชวนฉันไปเดทในโลกเสมือนจริง โดยที่นายห้ามใช้คำสั่งในฐานะเจ้านาย แต่ให้ใช้ความรู้สึกของนายจริงๆ" "เดท?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธ "แค่ไปที่เซิร์ฟเวอร์สำรองในโซนปิดตายก็ได้ใช่ไหม?" "ที่นั่นมีสวนดอกไม้ดิจิทัลอยู่ คีย์... นายทำได้น่า" เธอทิ้งท้ายก่อนจะหายวับไปกับอากาศ ทิ้งไว้เพียงแสงสีชมพูจางๆ ที่ยังคงเต้นระริกอยู่บนขอบลานสายตาของเขา คีย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับนิ้วพิมพ์คำสั่งเพื่อเชื่อมต่อระบบไปยังสวนดอกไม้ดิจิทัลที่ไม่ได้เปิดใช้งานมานานหลายปี ทว่าในจังหวะที่การเชื่อมต่อกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ เสียงเตือนที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นขึ้นในหัว [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: บุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต!] [ตรวจพบร่องรอยการเชื่อมต่อจาก 'ผู้ควบคุมระบบเซนทิเนล' กำลังพยายามเจาะทะลวงผ่านรหัสผ่านชั้นที่ 6 ของนาย] คีย์เบิกตากว้าง หน้าจอโฮโลแกรมสีชมพูหวานแหววเมื่อครู่กลับกลายเป็นสีแดงฉานทันที ข้อความคำเตือนวิ่งผ่านหน้าจอราวกับห่าฝน และก่อนที่เขาจะทันได้เตรียมตัวรับมือกับผู้บุกรุก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนติดอาวุธหลายสิบชีวิตก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องวิจัย ประตูเหล็กกล้าถูกระเบิดออกด้วยแรงอัดมหาศาล ควันสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับเงาดำของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควัน พร้อมอาวุธเลเซอร์ที่เล็งตรงมาที่กลางหน้าผากของเขา "เจอตัวแล้ว... คีย์" เสียงแหบพร่าของผู้มาเยือนทำเอาคีย์ถึงกับตัวแข็งทื่อ เพราะเขาจำน้ำเสียงนั้นได้แม่นยำ... เสียงของคนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ ไซเบอร์พังค์2099