ภารกิจแรกคือการไม่ตาย

กลิ่นโอโซนที่เกิดจากการลัดวงจรของแผงวงจรแรงดันสูง คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้ของฉนวนยาง พัดเข้าปะทะใบหน้าของผมทันทีที่ก้าวพ้นประตูนิรภัยของเขตอุตสาหกรรมเก่า เสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบสะท้อนกับผนังเหล็กขึ้นสนิมเป็นจังหวะกระชั้นชิด หัวใจของผมเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่มันสมองกลับทำงานด้วยความเร็วสูงสุดในการคำนวณเส้นทางหลบหนี "คีย์! ระบบตรวจพบยูนิตลาดตระเวนรุ่น 'Cerberus-MK4' จำนวนสามนายกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาทางแยกด้านซ้าย ความเร็วในการเคลื่อนที่อยู่ที่ยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง และที่แย่กว่านั้นคือ... พวกมันอัปเกรดซอฟต์แวร์การมองเห็นเป็นแบบอินฟราเรดความร้อนแล้วครับ" ร่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามของเนออนปรากฏขึ้นกลางอากาศ เธอยืนกอดอก ใบหน้าเรียวสวยฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะเป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ แต่รอยย่นบนคิ้วและประกับตาที่ไหวระริกนั้นสมจริงเสียจนบางครั้งผมก็ลืมไปว่าเธอไม่ได้มีเนื้อหนังจริงๆ "ฉลาดเป็นกรดจริงนะ เจ้าพวกบริษัทโครปอเรชันนี่" ผมพึมพำกับตัวเอง พลางสอดส่องสายตาผ่านเลนส์สัมผัสอัจฉริยะ โค้ดดิ้งสีเขียวเรืองแสงนับล้านบรรทัดไหลผ่านเรตินาของผม แปลงสภาพโครงสร้างตึกร้างรอบตัวให้กลายเป็นแผนผังสามมิติที่มีจุดอ่อนสีแดงกระพริบเตือน ในโลกปี 2099 ที่ทุกตารางนิ้วถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึม การเป็นอิสระหมายถึงการเป็นอาชญากร และความผิดของผมในวันนี้คือการเข้าถึงฐานข้อมูลลับที่พวกมันพยายามซ่อนไว้ใต้พรม "เราไม่มีเวลาถกเถียงเรื่องความฉลาดของพวกมันหรอกนะเนออน ทางออกท่อระบายน้ำตรงนั้นใช้การได้ไหม?" ผมพยักเพยิดไปยังตะแกรงเหล็กขึ้นสนิมที่อยู่สุดทางเดิน เนออนกะพริบตาครั้งหนึ่งเพื่อประมวลผลข้อมูล "ถูกปิดตายด้วยแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงครับ ต่อให้คุณมีพละกำลังเท่ากับหุ่นยนต์รบ ก็ไม่มีทางงัดมันออกได้ภายในเวลาสามสิบวินาทีนี้แน่... และเชื่อเถอะว่าพวกมันไม่ได้ใจดีรอคุณอยู่หรอก" *ปัง! เสียงโลหะหนักกระแทกกันดังสนั่นมาจากโถงทางเดินด้านนอก* แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมา หุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยของบริษัทเนโอ-เทคไม่ได้มาเล่นๆ พวกมันคือเครื่องจักรสังหารไร้ความปรานี ร่างกายหุ้มเกราะไทเทเนียมสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก พร้อมจะฉีกร่างเป้าหมายออกเป็นชิ้นๆ ทันทีที่พบตัว ผมกัดฟันกรอด สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อหาทางออกในสถานการณ์คับขัน "ถ้าเปิดไม่ได้ เราก็ต้องทำให้มันเปิดเอง" ผมพูดเสียงเรียบ มือทั้งสองข้างคว้ากระเป๋าอุปกรณ์คู่ใจขึ้นมา เปิดฝาออกเผยให้เห็นแผงวงจรควบคุมแบบพกพาและสายเคเบิลเชื่อมต่อสารพัด "คุณจะทำอะไรบ้าๆ อีกแล้วใช่ไหม?" เนออนพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าผม ดวงตากลมโตมองด้วยความไม่พอใจแกมเป็นห่วง "นั่นมันระบบป้องกันภัยระดับทหารนะคีย์ การที่คุณจะเจาะเข้าไปในแผงควบคุมหลักโดยตรงผ่านช่องสัญญาณสำรอง... มันเสี่ยงเกินไป สมองของคุณอาจจะไหม้ก่อนที่พวกมันจะยิงคุณซะอีก!" "แล้วเธอมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ไหมล่ะเนออน?" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของผมอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาคู่นั้น แม้จะเป็นข้อมูลชุดหนึ่ง แต่ความห่วงใยที่เธอแสดงออกมามักจะทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดในโลกที่หนาวเหน็บใบนี้ เนออนเม้มปากแน่น เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ให้ตายเถอะ... ฉันเกลียดเวลาที่คุณทำหน้ามั่นใจแบบนี้ที่สุดเลย" เธอยื่นมือโปร่งแสงมาแตะที่ขมับของผม ปล่อยกระแสข้อมูลสนับสนุนความเร็วสูงช่วยประคองการทำงานของระบบประสาท "ฉันจะช่วยดึงสัญญาณรบกวนจากภายนอกให้คุณมีเวลาเพิ่มอีกสิบวินาที... ทำอะไรก็รีบทำเถอะครับ นายหัวดื้อ" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของผม "ขอบใจนะ" ผมไม่รอช้า เสียบสายเคเบิลสีดำเข้ากับพอร์ตที่หลังคอ ทันทีที่ปลายสายเชื่อมต่อ โลกทั้งใบก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกระแสธารข้อมูลมหาศาลที่ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ความเจ็บปวดแปลบแล่นพล่านไปตามเส้นประสาทราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่ผมไม่มีเวลามาใส่ใจกับความเจ็บปวดนั้น สายตาภายใต้เลนส์สัมผัสกวาดมองโค้ดความปลอดภัยระดับสูงที่ขวางกั้นอยู่ มันคือปราการเหล็กดิจิทัลที่ซับซ้อน แต่ในมุมมองของวิศวกรอย่างผม ทุกปัญหาย่อมมีช่องโหว่เสมอ *เจอแล้ว... บรรทัดที่ 4,201 คำสั่งการทำงานของแม่เหล็กไฟฟ้า* ผมใช้นิ้วมือพิมพ์คำสั่งแก้ไขผ่านคีย์บอร์ดเสมือนจริงในอากาศด้วยความเร็วสูง โค้ดสีแดงที่ขวางกั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวทีละตัว... ทีละตัว... *ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหยุดลงตรงหน้าประตูห้องควบคุม ร่างสูงใหญ่ของหุ่นยนต์ Cerberus-MK4 ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู รัศมีแสงอินฟราเรดกวาดเข้ามาภายในห้อง ดวงตาสีแดงคู่โตร2คู่จ้องตรงมาที่ผม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เนออนส่งเสียงร้องเตือนด้วยความตกใจ "คีย์! มันมาแล้ว! เร็วเข้า!" นิ้วสุดท้ายของผมกดลงบนปุ่ม Enter ยืนยันคำสั่ง *คลิก* เสียงกลไกแม่เหล็กไฟฟ้าที่ยึดตรึงตะแกรงท่อระบายน้ำคลายตัวออกพร้อมกับประกายไฟแล่บแปลบ ทันทีที่ตะแกรงหลุดร่วงลงพื้น ผมไม่รอช้า พุ่งตัวสไลด์เข้าไปในความมืดของท่อระบายน้ำทันที พร้อมๆ กับกระสุนปืนพลาสมานัดแรกที่พุ่งเจาะผนังปูนตรงจุดที่ผมยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว แสงสีฟ้าจ้าสว่างวาบตามหลัง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ จากระบบภายในของหุ่นยนต์ยักษ์ที่พลาดเป้า ผมหอบหายใจถี่รัว นอนราบไปกับพื้นโลหะเย็นเฉียบของท่อระบายน้ำใต้ดิน ขณะที่ร่างโฮโลแกรมของเนออนตามลงมานั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เธอใช้มือปัดปอยผมทิพย์ของตัวเองด้วยความโล่งอก "เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบได้ไปเกิดใหม่เป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์แล้วนะเรา" เนออนบ่นอุบ แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มโล่งอก ผมกำลังจะอ้าปากตอบเพื่อหยอกล้อเธอกลับ แต่จู่ๆ หน้าจออินเตอร์เฟซสีดำสนิทก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ที่มา ทับซ้อนทัศนียภาพตรงหน้าจนมืดมิด ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีสัญญาณเตือนภัย มีเพียงข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยความหนาลึกลับ **[ ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายภายนอกที่ไม่รู้จัก ]** **[ คำเตือน: ระบบกำลังถูกคัดลอกข้อมูลความทรงจำส่วนบุคคล ]** **[ ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอล SSS: บททดสอบแห่งผู้รอดชีวิตรายสุดท้าย ]** ผมขมวดคิ้วแน่น จ้องมองข้อความนั้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังวาบ เนออนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับเบิกตากว้าง ร่างโฮโลแกรมของเธอเริ่มสั่นเทาและกระพริบติดๆ ดับๆ ราวกับสัญญาณกำลังถูกรบกวนอย่างรุนแรง "คีย์..." เนออนหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงของเธอขาดๆ หายๆ "นี่... นี่ไม่ใช่ระบบของบริษัทเนโอ-เทค... มีใครบางคน... กำลังดึงเราเข้าไปข้างใน..." ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยถามอะไร ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดมหาศาลจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า สติของผมดับวูบลงท่ามกลางเสียงหัวingเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ