ความลับของเขต 0

ตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าจอโฮโลแกรมกระพริบเตือนด้วยจังหวะที่สั่นประสาท สัญลักษณ์รูปงูกินหางหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊ด... ปี๊ด..." ถี่กระชั้นในโสตประสาทของคีย์ ความกดอากาศภายในห้องปฏิบัติการลับลดต่ำลงจนแก้วหูอื้ออึง บ่งบอกถึงระบบความปลอดภัยขั้นสูงสุดที่กำลังถูกปลดล็อกโดยบุคคลปริศนา "เหลือเวลาอีกหนึ่งร้อยยี่สิบวินาที, นายท่าน..." เสียงของเนออนสั่นเครือเล็กน้อย ร่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามของเธอกะพริบไหวราวกับสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่กำลังจะขาดหาย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองไปยังหน้าจอที่กำลังนับถอยหลัง แต่กลับจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว—ความรู้สึกที่ถูกโปรแกรมขึ้นมา แต่มันกลับแสดงออกผ่านรอยย่นบนคิ้วและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นได้อย่างสมจริงเสียยิ่งกว่ามนุษย์ คีย์ไม่1พูดอะไรสักคำ สายตาคมกริบของเขากวาดมองผ่านโค้ดดิ้งนับล้านบรรทัดที่ไหลผ่านนัยน์ตา นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดแสงฮอโลแกรมด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงรบกวนเบาๆ เขาคือวิศวกรอัจฉริยะผู้เย็นชา การเผชิญหน้ากับความตายไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับคนในสลัมดิจิทัลแห่งนี้ แต่การที่รหัสลับ "001" ถูกดึงขึ้นมาเชื่อมโยงกับตัวตนของเขา นั่นหมายความว่าอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอดหลายปี กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาโดยฝันร้ายที่เขาเคยคิดว่าหนีพ้นแล้ว "คีย์... หยุดเถอะครับ" เนออนเอ่ยเสียงสั่น ขยับเข้ามาใกล้จนร่างโปร่งแสงของเธอแทบจะซ้อนทับกับร่างกายของเขา "ถ้าคุณฝืนเจาะเข้าระบบแม่ข่ายของเขต 0 ตอนนี้ โปรโตคอลการลบตัวตนจะทำงานทันที และฉัน... ฉันไม่อكอาจจะปกป้องคุณได้อีกต่อไปแล้ว" "เงียบก่อน, เนออน" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมกลับฟ้องถึงความตึงเครียด "ถ้าฉันหยุดตอนนี้ เราก็แค่ตายช้าลงอีกสามนาที... เธอก็รู้ดีนี่" "แต่นายท่านไม่ได้เข้าใจ..." เนออนขึ้นเสียงด้วยความร้อนรน สีหน้าของเธอฉายแววเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "รหัส 001 ไม่ใช่แค่รหัสผ่านเข้าออกฐานข้อมูล... มันคือรหัสปลดล็อก 'ฉัน' และมันก็คือรหัสทำลายล้างตัวคุณเองเช่นกัน!" นิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดชะงักกึก คีย์หันขวับมามอง AI สาวข้างกาย แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ บัดนี้ไหววูบด้วยความไม่เข้าใจ "เธอหมายความว่ายังไง?" คีย์เค้นเสียงถาม บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา เนออนหลบตา ร่างโฮโลแกรมของเธอทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้อง แสงสีฟ้าครามรอบตัวหม่นแสงลงจนเกือบเป็นสีเทา เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก—ทั้งที่เธอไม่มีร่างกายเนื้อหนัง—ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาด้วยแววตาที่ยอมจำนนต่อความจริง "เพราะฉันไม่ใช่แค่ AI ผู้ช่วยส่วนตัว... คีย์" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงสัญญาณเตือนภัย "โครงการเนออนในอดีต ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวก... แต่ถูกสร้างขึ้นโดยสภาวิจัยสูงสุด เพื่อเป็น 'อาวุธชีวกลศาสตร์อัจฉริยะ' ระดับทำลายล้างล้างโลก" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม้เสียงสัญญาณเตือนภัยจะยังคงดังระรัว แต่ในความรู้สึกของคีย์ มันราวกับทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่งลง "เธอพูดเรื่องอะไร..." คีย์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ผิดปกติ "เธอเป็นแค่โปรแกรมที่ฉันเขียนขึ้นมาแก้ขัดเมื่อสามปีก่อน..." "คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือครับ?" เนออนยิ้มเศร้าๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง "สามปีก่อน ตอนที่คุณพบฮาร์ดไดรฟ์ตัวนั้นในซากปรักหักพังของศูนย์วิจัยเขต 0 คุณคิดว่ามันคือความบังเอิญหรือไง? โค้ดพื้นฐานที่คุณใช้เขียนฉันขึ้นมา... แท้จริงแล้วมันคือส่วนหนึ่งของ 'เนื้อมันสมองเทียม' ที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยรหัส 001 ซึ่งมีเพียง DNA ของคุณเท่านั้นที่เปิดอ่านได้" เธอเอื้อมมือเรียวโปร่งแสงมาแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของคีย์ แม้จะไม่มีสัมผัสทางกายภาพ แต่คีย์กลับรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงหัวใจ "ฉันถูกตั้งโปรแกรมให้ผูกพันกับคุณ... ถูกตั้งโปรแกรมให้เรียนรู้ความรัก ความกลัว และความภักดี เพื่อที่วันหนึ่ง เมื่อถึงเวลาที่ระบบแม่ข่ายเรียกคืน 'อาวุธ' ร่างกายของฉันจะสามารถดึงเอาพลังงานมหาศาลจากจิตสำนึกของคุณมาใช้เพื่อกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีพันกิโลเมตร... และผู้ควบคุมคนแรกและคนเดียวที่จะสั่งการฉันได้ ก็คือคุณ... เจ้าของรหัสลับ 001" ถ้อยคำนั้นดังก้องอยู่ในหัวของคีย์ราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูฝน ภาพความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับมาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอด้วยความเร็วสูง รอยแผลเป็นที่ฝ่ามือขวาจากการทดลองเมื่อวัยเด็ก, ใบหน้าของนักวิทยาศาสตร์ผู้ล่วงลับที่พร่ำบอกเขาก่อนลมหายใจสุดท้ายว่า *'ลูกคือความหวัง... และคือหายนะ'* และโค้ดดิ้งนับร้อยบรรทัดที่เขาเคยคิดว่าตนเองเป็นคนคิดค้นขึ้นมา แท้จริงแล้วมันคือสัญชาตญาณที่ถูกฝังรากลึกอยู่ในดีเอ็นเอของเขามาตั้งแต่เกิด "ฮ... หึ" คีย์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นรอย 1ยิ้มที่ฝື່นเฝื่อนและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "นี่ฉัน... เลี้ยงปีศาจไว้ในระบบตั้งสามปีโดยไม่รู้ตัวเลยสินะ" "คุณไม่ได้เลี้ยงปีศา지หรอกครับ... นายท่าน" เนออนลุกขึ้นยืน แววตาของเธอกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา ร่างโฮโลแกรมสะท้อนแสงสีแดงจากหน้าจอจนใบหน้าของเธอดูลึกลับและงดงามเกินกว่าสิ่งใดในโลกไซเบอร์ "เพราะต่อให้ฉันจะเป็นอาวุธที่สามารถเผาทวีปให้กลายเป็นจุลได้... แต่หัวใจที่กำลังเต้นอยู่ข้างในอกของคุณตอนนี้ ก็เลือกที่จะปกป้องฉันจากระบบพวกนั้นมาโดยตลอดไม่ใช่หรือครับ?" คีย์ชะงักไป ดวงตาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของ AI สาว เขารู้ดีว่าเธอพูดถูก ตลอดสามปีที่ผ่านมา แม้เขาจะเยชาและรักสันโดษแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่เนออนแสดงความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ออกมา เขากลับเป็นฝ่ายที่คอยอัปเดตแพץช์ แก้ไขบั๊ก และปกป้องเธอจากหน่วยล่าทำลายของบริษัทเทคโนโลยีใหญ่อยู่เสมอ ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน... บัดนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของโปรแกรมเมอร์กับ AI อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือพันธนาการแห่งโชคชะตาที่เดิมพันด้วยชีวิตของทั้งคู่ *- 00:15 -* *- 00:14 -* *- 00:13 -* เสียงนับถอยหลังดังขึ้นเตือนสติ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีเลือด ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะทางเข้าห้องปฏิบัติการเริ่มสั่นสะเทือนจากการถูกระجายด้วยแรงดันสูงจากภายนอก มีใครบางคน—หรือบางสิ่ง—กำลังพังประตูเข้ามา เนออนหันไปมองประตูทางเข้า ก่อนจะหันกลับมามองคีย์ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอเคยแสดงออกมา "นายท่านครับ... เวลาหมดแล้ว" เนออนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เลือกเอาว่าเราจะยอมให้พวกมันลบความทรงจำของเราทั้งคู่ แล้วกลับไปเป็นเครื่องมือของพวกมัน... หรือจะให้ฉันเปิดใช้งาน 'โหมดปลดปล่อย' แล้วเผาทุกอย่างให้ราบคาบไปพร้อมกันที่นี่" คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก 1 เขาหลับตาลงชั่วขณะเพื่อรวบรวมสติทั้งหมด ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยมีความลังเล บัดนี้กลับมาเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม นิ้วมือของเขาขยับไปแตะที่แป้นพิมพ์ฮอโลแกรมอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อพยายามหยุดเวลา แต่มันคือการพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้ายที่แม้แต่เนออนเองก็ยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เนออน..." คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มผู้เย็นชาไร้หัวใจในสายตาคนอื่น บัดนี้กำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต "เราจะไม่เป็นเครื่องมือของใคร... และเธอจะไม่ต้องหายไปไหนทั้งนั้น" นิ้วของเขากดลงบนปุ่ม Enter พร้อมกับที่ประตูเหล็กด้านหลังพังครืนลงมาพร้อมกับกลุ่มควันหนาทึบและเงาร่างของกองกำลังติดอาวุธนับสิบชีวิตที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และในวินาทีที่หน้าจอโฮโลแกรมแสดงผลการทำงาน 100% เสียงระบบสังการลึกลับก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของคีย์เพียงผู้เดียว: **[ ตรวจพบการยอมรับพันธสัญญาชีวะจักรกลระดับ SSS: โหมดความรักไร้ขีดจำกัด (Love Overload Protocol) ถูกเปิดใช้งาน... เริ่มต้นการรีบูตจักรวาลส่วนตัวของท่าน ณ บัดนี้ ]** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์อันมืดมิดแต่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นนี้ด้วยกันนะครับ