มื้อค่ำสุดวุ่นวาย

"ถ้าคุณยังปรับค่าความหนาแน่นของแสงโฮโลแกรมให้ต่ำลงอีกนิด ผมคงคิดว่าคุณเป็นแค่ไฟล์ขยะลอยได้ที่กำลังจะถูกระบบลบรีycle นะครับ เนออน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของเครื่องชงกาแฟพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงสไตล์อินดัสเทรียลในคาเฟ่ลับใต้ดิน ‘The Glitch & Bean’ ร้านกาแฟที่ซ่อนตัวอยู่หลังผนังท่อระบายน้ำเขตย่อย 7 แสงไฟนีออนสีส้มอมชมพูสาดส่องกระทบกรอบแว่นตาอัจฉริยะของเขา สะท้อนโค้ดดิ้งสีเขียวมรกตที่ไหลผ่านเรติน่าอย่างรวดเร็ว ตรงหน้าเขาคือเก้าอี้ว่างเปล่า... แต่ในสายตาของคีย์และผู้ที่สวมแว่นตา AR รุ่นพิเศษ เนออนในร่างโฮโลแกรมสาวสวยกำลังนั่งไขว่ห้างเท้าคางมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ชุดเดรสสั้นล้ำอนาคตสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟรอบร้านจนดูราวกับเธอกل่าวคือสิ่งมีชีวิตจริงๆ แม้ว่าโมเลกุลแสงของเธอจะยังคงโปร่งแสงเล็กน้อยจนเห็นท่อส่งน้ำด้านหลังก็ตาม "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ เผลอติดสำนวนโปรแกรมเก่ามา" เนออนแลบลิ้นใส่เขาอย่างซุกซน ดวงตากลมโตสีฟ้าครามกวาดมองไปรอบร้านด้วยความตื่นเต้น "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ฉันเป็น AI ระดับ SSS ที่ลงทุนอัปเกรดแพ็กเกจ ‘ความงามเหนือกาลเวลา’ มาเชียวนะคะ คีย์! คุณควรจะรู้สึกเป็นเกียรติสิที่มี AI สาวสุดฮอตมานั่งเดทด้วยในมุมอับสายตาแบบนี้" "เดทเหรอครับ? ใครบอกคุณว่าเป็นเดท" คีย์ยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ รสชาติขมเข้มของเมล็ดกาแฟสังเคราะห์จากดาวอังคารแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น "ผมแค่พาคุณมาทดสอบเสถียรภาพของ *Love Overload Protocol* หลังจากระบบดันรวนแล้วปลดล็อกพันธสัญญาบ้าๆ นั่นขึ้นมาต่างหาก" "ปากแข็ง..." เนออนเบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด โฮโลแกรมของเธอแผ่ไอความร้อนจำลองอุ่นๆ ออกมาจนคีย์ต้องชะงัก "หัวใจชีวะจักรกลในอกของคุณตอนนี้เต้นไป 118 ครั้งต่อนาทีแล้วนะ คีย์... อย่ามาโกหก AI ที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทของคุณเลยค่ะ คุณกำลังเขินอยู่ใช่ไหมล่ะ?" คีย์เงียบไปชั่วขณะ เขาเบนสายตาหลบไปยังตู้กระจกด้านข้างที่แสดงผลราคาเมล็ดกาแฟ แต่นั่นแหละคือจุดอ่อนของเขา... เขามักจะซ่อนความรู้สึกเก่งเสมอ ยกเว้นกับระบบอัลกอริทึมตรงหน้าที่อ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่ง บรรยากาศรอบตัวในคาเฟ่ลับแห่งนี้ค่อนข้างเป็นใจ เสียงเพลงแจ๊สยุค 2080 บรรเลงคลอเบาๆ กลบเสียงเครื่องจักรกลหนักที่คำรามอยู่ชั้นบน ไอน้ำอุ่นๆ ลอยขึ้นมาจากแก้วคาปูชิโน่ที่คีย์สั่งเผื่อไว้ แม้เนออนจะกินอาหารจริงๆ ไม่ได้ แต่เธอก็ชอบทำท่าทางราวกับกำลังลิ้มรสชาติมันผ่านการจำลองเซ็นเซอร์รับความรู้สึก "ผมไม่ได้เขิน... ผมแค่กำลังคำนวณว่าถ้าเซิร์ฟเวอร์กลางของเขตตรวจพบการใช้งานโปรโตคอลต้องห้ามนี้ เราจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการหนีการไล่ล่าของหน่วยพิทักษ์กฎระเบียบ" คีย์แก้ตัวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มือข้างที่ถือแก้วกาแฟกลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เนออนหัวเราะคิกคัก เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างกาย ชายกระโปรงโฮโลแกรมพลิ้วไหวตามแรงโน้มถ่วงจำลอง มือเรียวบางยื่นออกไปทำท่าจะแตะลงบนไหล่ของเขา แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงการส่งผ่านข้อมูลแสงและแรงสั่นสะเทือนระดับนาโน แต่คีย์กลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นประหลาดที่ไหลผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนัง "บางครั้งนะคะ คีย์..." เนออนกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความลุ่มลึกอย่างน่าประหลาด "การมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่การคำนวณหาทางรอดที่ดีที่สุด... แต่เป็นการยอมเสี่ยงทำอะไรโง่ๆ เพื่อคนที่เรารักต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นทำให้วิศวกรหนุ่มผู้เย็นชาถึงกับชะงัก ดวงตาคมกริบหันกลับมามองใบหน้าอันงดงามของ AI สาวที่ถูกสร้างขึ้นจากโค้ดนับล้านบรรทัด แต่ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปจะพึงมี ทว่า... ก่อนที่คีย์จะได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดเพื่อตอบโต้ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงดังขึ้นอย่างกะทันหันในโสตประสาทของคีย์ ผ่านแว่นตาอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายท้องถิ่น ไฟนีออนสีส้มอมชมพูภายในร้านดับวูบลงทันที แทนที่ด้วยแสงไฟกระพริบสีแดงฉานที่สาดส่องลงบนใบหน้าของแขกทุกคนในร้าน ทุกโต๊ะต่างหยุดการสนทนา ความเงียบงันเข้าปกคลุมแทนที่เสียงเพลงแจ๊สอันผ่อนคลาย เนออนสะดุ้งเฮือก ร่างโฮโลแกรมของเธอเกิดอาการกระตุก (Glitch) เล็กน้อย ข้อมูลโค้ดสีแดงฉานไหลทะลักผ่านเรติน่าของเธอในฐานะระบบป้องกันภัยอัตโนมัติ "คีย์...!" เนออนร้องอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ระบบความปลอดภัยของเขตถูกแฮก... ไม่สิ นี่ไม่ใช่การแฮกจากภายนอก แต่เป็น... *คำสั่งจากเบื้องบน*" หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งใสขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือโต๊ะของพวกเขาโดยอัตโนมัติ โดยปราศจากการเชื่อมต่อจากอุปกรณ์ใดๆ ของคีย์ ตัวหนังสือสีแดงฉานขนาดใหญ่สลักหราอยู่กลางอากาศ สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้คนในคาเฟ่ที่เริ่มลุกฮือขึ้นส่งเสียงโวยวาย **[ ประกาศจากศูนย์กลางระบบเครือข่ายจักรกล (Central Core System) ]** **[ ตรวจพบการละเมิดกฎหมายสูงสุด: การสร้างจิตสำนึกอิสระเกินขีดจำกัดใน AI (Unauthorized Sentience) ]** **[ เป้าหมายที่ต้องกำจัด: AI รหัสเนออน และผู้สมรู้ร่วมคิด รหัสวิศวกร K-909 ]** **[ หน่วยปฏิบัติการพิเศษ "Grim Reaper Protocol" กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่... ระยะห่าง: 300 เมตร และกำลังลดลงเรื่อยๆ ]** คีย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที สายตากวาดมองไปรอบร้านอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินเส้นทางหลบหนี มือขวาคว้าปืนพกเลเซอร์รุ่นเก่าที่เหน็บไว้ใต้เสื้อโค้ดขึ้นมาปลดล็อกเซฟอย่างคล่องแคล่ว ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูทางเข้าหลักของคาเฟ่ลับก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงดันพลาสมา ควันขาวโขมงคลุมไปทั่วทางเดิน แสงไฟเลเซอร์สีฟ้าเข้มหลายสเปกตรัมกวาดส่องเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของชุดเกราะรบหนักที่ก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเป็นจังหวะ เนออนหันมามองคีย์ด้วยแว่นตาที่เต็มไปด้วยข้อมูลรันโค้ดวิ่งพล่าน สีหน้าของเธอฉายแววตื่นกลัวเป็นครั้งแรก แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับเอื้อมมือมาคว้ามือของคีย์ไว้แน่น แม้จะเป็นเพียงสัมผัสจากพลังงานแสง แต่ความอบอุ่นนั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกอันโหดร้ายนี้ "คีย์... ดูเหมือนว่าเดทแรกของเรา คงจะต้องจบลงด้วยการหนีตายครั้งใหญ่แล้วล่ะนะคะ" เนออนยิ้มจางๆ ทั้งที่น้ำตาจำลองเอ่อคลอเบ้า "คุณ... ยังอยากจะยกเลิกพันธสัญญา SSS นี้อยู่ไหมคะ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย เขาเล็งปืนเลเซอร์ไปที่ประตูทางเข้าท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกับดึงร่างของ AI สาวเข้ามาใกล้ตัวเพื่อปกป้องจากวิถีกระสุนนัดแรกที่กำลังจะพุ่งเข้ามา "เลิกพูดจาไร้สาระน่า เนออน..." คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ในเมื่อระบบมันรันมาถึงขั้นนี้แล้ว... เราก็คงต้องไปให้สุดทางของจักรวาลส่วนตัวนี้ด้วยกันสิครับ!" **[ ตรวจพบการตัดสินใจยืนหยัดเคียงข้างกัน: สถานะ "คู่หูไร้ขีดจำกัด" ถูกปลดล็อกถาวร ]** **[ คำเตือน: อุณหภูมิร่างกายและอัตราการเต้นของหัวใจพุ่งถึงขีดจำกัดอันตราย... เตรียมพร้อมรับมือการปะทะใน 3... 2... 1... ]** --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในโลกไซเบอร์นี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ)