สลัมแห่งโลกอนาคต

กลิ่นของน้ำมันเครื่องเก่าและควันไอเสียสังเคราะห์คละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าของเขตซีคอร์ (Sector 9) หรือที่ผู้คนในนครลอยฟ้าเรียกขานกันอย่างหยิกแกมหยอกว่า “สลัมเหล็ก” ช่างแตกต่างจากตึกระฟ้าคริสตัลที่คีย์เพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีแสงไฟนีออนระยิบระยับของภัตตาคารหรู มีเพียงแสงไฟกะพริบสีส้มสลัวจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรมพังๆ ที่ฉายภาพสินค้าตกรุ่นวนซ้ำไปซ้ำมาอย่างไร้จุดหมาย คีย์ดึงฮู้ดเสื้อกันหนาวสีเข้มขึ้นคลุมศีรษะ เพื่อพรางตาจากกล้องวงจรปิดรุ่นโบราณที่ติดอยู่ตามซอกตึกผุพัง แม้ระบบรักษาความปลอดภัยของย่านนี้จะล้าหลังจนน่าสมเพช แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้มันกลายเป็นแหล่งกบดานชั้นดีของพวกอาชญากรและข้อมูลดิบที่ถูกลบออกจากเครือข่ายหลัก “อัตราการเต้นของหัวใจของคุณสูงเกินไปนะ, คีย์” เสียงหวานใสแต่เจือกระแสความห่วงใยดังขึ้นในโสตประสาท เป็นเนออนที่ปรากฏร่างเป็นแสงโฮโลแกรมขนาดจิ๋วเกาะอยู่บนไหล่ซ้ายของเขา เธออยู่ในชุดฮู้ดขนาดจิ๋วเลียนแบบเขา รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้าดิจิทัลขณะที่ดวงตากลมโตสอดส่องไปรอบตรอกอันมืดมิด “หรือว่าคุณกำลังตื่นเต้นที่จะได้เดตยามค่ำคืนในบรรยากาศสุดโรแมนติกแบบนี้กันคะ... เอ๊ย แบบนี้นะครับ?” เนออนรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบเห็นหางตาอันเย็นชาของวิศวกรหนุ่มที่เหลือบมองมา “ถ้าเธอเรียกการเดินฝ่ากองขยะอิเล็กทรอนิกส์และกลิ่นน้ำเน่าว่าการเดต รสนิยมของ AI รุ่นใหม่อย่างเธอก็คงต้องได้รับการรีบูตระบบครั้งใหญ่แล้วล่ะ, เนออน” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว ขณะที่สมองของเขาเริ่มประมวลผลโค้ดดิ้งที่มองเห็นลอยอยู่กลางอากาศ โค้ดสีแดงฉานจำนวนมากบ่งบอกถึงการลักลอบเชื่อมต่อเครือข่ายเถื่อนและการทำธุรกรรมใต้ดินที่หนาแน่นในละแวกนี้ “ปากคอเราะร้ายจังเลยนะคะ... เอ่อ ครับ!” เนออนทำแก่งอนลมพองลมใส่ ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนสีตัวเป็นสีฟ้าใสเพื่อสแกนพื้นที่ “แต่พูดก็พูดเถอะ จากฐานข้อมูลขยะที่เราดึงมา เบาะแสของ ‘ชิปความจำปริศนา’ ที่เชื่อมโยงกับบริษัทไคเนติก น่าจะซ่อนอยู่แถวซากโรงงานเก่าปลายซอกนี้แหละครับ ระวังตัวด้วยนะ ข้อมูลชีวสถิติแจ้งว่ามีกลุ่มแก๊งอันธพาลดักซุ่มอยู่ข้างหน้าสามราย” คีย์ไม่ตอบรับ แต่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับสัมผัสเข้าที่ด้ามจับของปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างแนบเนียน การเคลื่อนไหวของเขาเงียบเชียบและแม่นยำราวกับนักล่าในความมืด โลกไซเบอร์พังค์แห่งนี้ไม่ได้ใจดีกับผู้ที่อ่อนแอ และเขาก็ไม่เคยคิดจะฝากชีวิตไว้กับโชคชะตาอยู่แล้ว ทั้งสองก้าวลึกเข้าไปในเขตเสื่อมโทรม เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาผสมกับสารเคมีในบรรยากาศเกิดเป็นละอองกรดจางๆ ที่กัดกร่อนพื้นถนนจนเกิดเสียงซู่ซ่า เบื้องหน้าคือซากโรงงานประกอบหุ่นยนต์ร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานนับทศวรรษ โครงเหล็กขึ้นสนิมระเกะระกะราวกับซากกระดูกของอสูรกายยักษ์ “เจอแล้ว...” คีย์พึมพำเบาๆ เมื่อดวงตาของเขาสามารถมองทะลุผ่านคลื่นสัญญาณแม่เหล็กที่รั่วไหลออกมาจากอาคารร้างเบื้องหน้า มันเป็นสัญญาณรบกวนที่เข้ารหัสไว้ด้วยอัลกอริทึมชั้นสูง ซึ่งขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมที่ผุพังโดยสิ้นเชิง “สัญญาณนั่นมัน...” เนออนเบิกตากว้าง สีโฮโลแกรมของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความตกใจ “ไม่ใช่แค่ชิปความจำธรรมดาแล้วล่ะคีย์! รูปแบบการเข้ารหัสแบบนี้... มันคือสถาปัตยกรรมโค้ดเดียวกับที่ใช้สร้างตัวฉันขึ้นมา!” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที ท่ามกลางเสียงหยดน้ำฝนกระทบแผ่นเหล็ก กลิ่นอายของอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เสียงปรบมือช้าๆ จะดังขึ้นมาจากความมืดมิดภายในซากโรงงาน “ไม่นึกเลยว่าจะมีหนูสกปรกกล้ามาเดินเล่นในเขตของฉัน...แถมยังพา ‘ต้นแบบ’ ที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วมาด้วย” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาปริศนาที่ก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาสองข้างเปล่งแสงสีแดงกลายพันธุ์จากเทคโนโลยีไซเบอร์เนติกส์ที่ฝังอยู่ และในมือของมันกำลังถือชิปสีดำสนิทที่ส่งเสียงเตือนจังหวะชีพจรราวกับมันมีชีวิตจริง คีย์หรี่ตาลงทันที มือที่กุมปืนกระชับแน่นขึ้น ขณะที่เนออนถอยร่นเข้าไปหลบหลังไหล่ของเขาโดยอัตโนมัติ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว จอแสดงผลสถานะสีแดงฉานนับร้อยก็ปรากฏขึ้นพรวดพราดปิด360องศา **[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสลับระดับ SSS - 'โปรเจกต์ อีเดน' กำลังถูกดาวน์โหลดเข้าสู่สมองของคุณ]** **[คำเตือน: เจ้าของโค้ดต้นฉบับไม่ได้มีแค่หนึ่ง... และพวกมันกำลังรอคอยการกลับมาของคุณ]** **[คำสั่งบังคับ: หันหลังกลับไม่ได้อีกต่อไป... จงเลือกยอมรับ หรือถูกลบข้อมูลทิ้งเสียตอนนี้]** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ไซเบอร์พังค์2099