ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

"ถอยออกไปนะ... ผมบอกให้คุณถอยไง!" เสียงหอบหายใจเจือความหงุดหงิดของธันวา ดังลอดผ่านบานประตูห้องทำงานวีไอพีแง้มกว้าง ออกมาสะท้อนโสตประสาทของคีย์ที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารด่วนเข้ามาในโซนห้องรับรองพิเศษ แสงไฟสลัวสีส้มอมเหลืองภายในห้องโถงลับหลังห้องประชุมใหญ่ ขับให้ร่างสูงโปร่งของท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากร้าย กำลังถูกเบียดเข้าหาผนังกระจกใสโดยร่างของใครอีกคนที่มีส่วนสูงไล่เลี่ยกัน คีย์ชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพตรงหน้ามันชัดเจนเสียจนไม่ต้องจินตนาการต่อ—แผ่นหลังกว้างของธันวาถูกบดบังด้วยร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลแบรนด์เนมอีกคนที่โน้มตัวเข้าไปประชิด ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ มือของคนแปลกหน้าคนนั้นทาบลงบนกรอบกระจกข้างศีรษะของธันวา ราวกับกำลังกักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน ขณะที่ธันวาเองก็ยกมือขึ้นดันอกอีกฝ่ายไว้ แต่ทว่า... มุมกล้องทางสายตาของคีย์ในเสี้ยววินาทีนั้น มันช่างดูคล้ายกับการโอบกอดและยื้อยุดด้วยความเสน่หาเสียเหลือเกิน "อย่าดื้อน่าธันวา... ไหน ๆ เราก็คุยกันเรื่องนี้มานานแล้ว ทำไมคุณถึงยังใจแข็งอยู่ได้" น้ำเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนนั้นเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของธันวา มันเบาหวิวแต่กลับดังชัดก้องในโสตประสาทที่กำลังระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ของเลขานุการหนุ่ม คีย์รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงขอบตาโดยไม่ได้รับอนุญาต มือที่ถือแฟ้มเอกสารหนาแน่นเผลอบีบสันปกจนยับยู่ยี่ ความโกรธเกรี้ยว ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่ใช่ "ความหึงหวง" กำลังตีรันฟันแทะอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก *ไอ้ปากหมา... ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่ลับหลังกลับมานัวเนียกับคนอื่นหน้าตาเฉย!* คีย์แค่นหัวเราะในลำคอให้กับความโง่เขลาของตัวเอง ที่ผ่านมาเขาคิดไปเองคนเดียวสินะ คิดว่าสายตาหวานเชื่อม คำพูดจิกกัดแต่แฝงความคลั่งรักของธันวาในห้องทำงาน มันมีความหมาย... คิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษที่เข้ามาปأسวนหัวใจน้ำแข็งของท่านประธานได้ ที่แท้ก็เป็นแค่หนึ่งในสต็อกของเล่นแก้เบื่อของคนเจ้าชู้สินะครับ! "ผมบอกว่าไม่ก็คือไม่! ออกไปซะ!" เสียงของธันวาตวาดลั่นด้วยความเหลืออด ก่อนที่แรงผลักจากร่างสูงจะทำให้ผู้ชายคนนั้นเซถอยหลังไปสองก้าว แต่คีย์ไม่อยากรอฟังคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ หรือบทสวีทฉากต่อไปอีกแล้ว ความอดทนที่มีต่อเจ้านายปากจัดขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาหมุนตัวกลับทันทีด้วยความเร็วแสง ฝีเท้าก้าวฉับๆ มุ่งหน้าตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวเพื่อหนีให้พ้นจากบรรยากาศชวนคลื่นไส้นี้ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง "คีย์! เดี๋ยวสิคุณ!" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยตะโกนไล่หลังมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งตามออกมาจากห้องรับรอง ธันวาซึ่งสะบัดหลุดจากการเกาะแกะของคู่สนทนาได้สำเร็จ รีบกวาดสายตามองหาเลขาหนุ่มทันทีเมื่อเห็นเงาดำไวๆ ผ่านหน้าห้อง แต่ทว่า... มันช้าไปเสียแล้ว ประตูกระจกของลิฟต์ส่วนตัวปิดสนิทลงตรงหน้า พร้อมกับตัวเลขบอกชั้นที่พุ่งดิ่งลงสู่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว ธันวาขบกรามแน่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ทันทีว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น และที่สำคัญ... คนหน้าหวานจอมพยศคนนั้นต้องเข้าใจเขาผิดไปไกลลิบโลกแน่ๆ "ให้ตายสิ... ยัยตัวแสบเอ๊ย!" ธันวาสบถออกมาอย่างหัวเสีย มือหนาเสยผมที่เริ่มยุ่งเหยิงของตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันกลับไปมองไอ้ตัวปัญหาต้นเรื่องที่ยืนจัดปกเสื้ออยู่ด้านหลังด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "ส่วนแก... ถ้าเรื่องนี้ทำให้คนของฉันเข้าใจผิดจนเกิดเรื่องใหญ่อีกครั้ง นายเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากตระกูลได้เลย!" ธันวาทิ้งคำขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะสาวเท้าก้าว ยาวๆ ไปยังบันไดหนีไฟเพื่อตามลงไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง เพราะเขาไม่มีทางยอมปล่อยให้ความเข้าใจผิดครั้งนี้มาพังทลายกำแพงความสัมพันธ์ที่เขากว่าจะปีนป่ายเข้าไปอยู่ในใจของคีย์ได้หรอก! ในขณะเดียวกัน ภายในห้องโดยสารลิฟต์ที่เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นกราวด์อย่างเงียบเชียบ คีย์กำลังยืนกอดอก ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความเจ็บปวดแปลบปลาบในอก หยาดน้ำใสๆ ที่รั้นจะไหลออกมาถูกเจ้าตัวปัดทิ้งอย่างไม่ไยดีด้วยหลังมือ "คนโกหก... คนเจ้าชู้... ไอ้มือปลาหมึกปากหมา!" คีย์พึมพำด่าทอดIร0สหน้าจอแสดงผลชั้นลิฟต์ที่ลดลงเรื่อยๆ อย่างหัวเสีย "ผมจะไม่ยอมตกหลุมพรางผู้ชายแบบคุณอีกเป็นครั้งที่สองแน่ ธันวา!" ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเสียงเตือนเบาๆ คีย์ก้าวฉับๆ ออกมาด้วยมาดของเลขาผู้ทรงเกียรติ พยายามเก็บกวาดเศษซากความรู้สึกที่แตกละเอียดไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบสนิท แต่วินาทีที่ก้าวเท้าพ้นจากตัวอาคารเพื่อเรียกแท็กซี่หนีกลับคอนโด ร่างสูงโปรคุ้นเคยของใครบางคนที่ยืนดักรออยู่ตรงหน้าเสาทางออก ก็ทำให้คีย์ต้องชะงักฝีเท้า ธันวาหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายจากการวิ่งลงบันไดหนีไฟมาหลายชั้น ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาเว้าวอนที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "จะรีบไปไหนครับ... คุณเลขาฯ คนเก่ง" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาขวางทางกั้นไม่ให้คีย์เดินหนี "ฟังผมอธิบายก่อน..." "ถอยไปครับท่านประธาน..." คีย์เชิดหน้าขึ้น ส่งยิ้มเย็นชาให้คนตรงหน้า ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก "ผมไม่มีเวลามาฟังละครฉากใหม่ของคุณหรอกนะ เชิญไปเคลียร์กับ 'แฟน' ของคุณข้างบนต่อเถอะครับ!" ธันวาชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นนิดๆ เมื่อจับสังเกตน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชันและกลิ่นอายความหึงหวงที่ฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเลขาหนุ่ม "หึงผมเหรอครับ?" ธันวาแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก จนคีย์ต้องผถะถอยหลังหนีด้วยความตกใจ "เมื่อกี้คุณเห็นอะไรมา ถึงได้หน้าบึ้งเป็นตูดแมวขนาดนี้ หืม?" "ผมไม่ได้หึง! และไม่ได้อยากรู้เรื่องส่วนตัวของคุณด้วย!" คีย์เสียงแข็ง กลบเกลื่อนความพิรุธสุดฤทธิ์ "หลบไป! ผมจะกลับบ้าน!" "ไม่หลบครับ จนกว่าเราจะเคลียร์กันให้รู้เรื่อง..." ธันวาพูดจบก็คว้าข้อมือเรียวของคีย์ไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายสะบัดหนี แต่ในจังหวะที่คีย์กำลังจะอ้าปากด่ากราดด้วยถ้อยคำเจ็บแสบนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันดาก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ ธันวากดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย แต่สายตาคมกริบที่เหลือบไปเห็นหน้าจอแสดงผลเบอร์โทรเข้า กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวของท่านประธานหนุ่มเปลี่ยนไปในพริบตาเดียว—รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดระคนตกใจ คีย์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปของอีกฝ่าย "ทำไมล่ะครับ? แฟนคุณโทรตามขึ้นไปสวีทต่อหรือไง ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนอกแตกตายแบบนั้น" ธันวาหันขวับมามองหน้าคีย์ แววตาไหววูบชั่วขณะก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คีย์ต้องยืนแข็งค้างกลางทาง "ไม่ใช่แฟนผม... แต่เป็นพี่สาวฝาแฝดของผมเองที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ... และเธอกำลังบอกผมว่า 'มีคนร้ายบุกเข้ามาในบ้านพักส่วนตัวของคุณแล้ว' คีย์!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและชวนจิกหมอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ โดย ชาโดว์ฮันเตอร์ ครับ