ดุใส่กันอีกแล้ว

"คุณช่วยอธิบายภาพนี้ให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ท่านประธานธันวา" เสียงทุ้มหวานที่เจือไปด้วยกระแสลมหายใจอันสั่นเทราเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานส่วนตัวในยามวิกาล คีย์ขว้างแท็บเล็ตเครื่องหรูลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากงานเลี้ยงกาล่าเมื่อคืนที่ผ่านมา—ภาพที่ประธานหนุ่มเนื้อหอมกำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ชิดกับดาราสาวลูกครึ่งชื่อดังชนิดที่แทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดชั่ววูบก่อนจะปรับเป็นเรียบเฉย เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับสิ่งที่เลขาหนุ่มกำลังเดือดดาลอยู่นั้นเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ "มันก็แค่ภาพมุมกล้อง คีย์ คุณก็น่าจะรู้ว่าพวกสื่อมันชอบปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อสร้างกระแส" ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกวาดมองร่างโปร่งที่กำลังอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ "มุมกล้องบ้าอะไรล่ะครับ! มือของคุณที่โอบเอวเขาอยู่เนี่ย มันก็มุมกล้องด้วยไหม!" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้น ทว่าเขากลั้นมันไว้ไม่ยอมให้ไหลออกมาเด็ดขาด "ถ้าคุณจะชอบบริการสังคมแบบนี้ ทำไมไม่บอกผมล่ะครับ ผมจะได้ประกาศลาออกแล้วไปเปิดสำนักจัดหาคู่ให้คุณเสียเลย!" ประธานหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ความอดทนที่มักจะมีน้อยนิดกับคนอื่นๆ พังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นแววตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดนั้น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่คีย์ยืนอยู่จนเลขาหนุ่มต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง "หึงเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องที่กำลังขึ้นสีแดงจัดด้วยความกรุ่นโกรธ "ผมเนี่ยนะหึงคุณ! เพ้อเจ้อใหญ่แล้วครับท่านประธาน!" คีย์สะบัดหน้าหนี พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว แต่ธันวากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้กับผนังอย่างง่ายดาย ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังหลบเลี่ยง "ถ้าไม่ได้หึง แล้วทำไมเสียงถึงได้สั่นขนาดนี้ หืม?" ธันวาเค้นเสียงถาม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า "ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่ตาแดงก่ำจนจะร้องไห้แบบนี้... จะให้ผมเชื่อคำพูดปากแข็งของคุณได้ยังไง คีย์" "ปล่อยผมนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!" คีย์ดิ้นขัดขืน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสใกล้ชิดและกลิ่นกายคุ้นเคยที่มักจะทำให้เกราะป้องกันของเขาล่มสลายทุกครั้งไป ความหึงหวงที่พยายามเก็บกดไว้ระเบิดออกมาเป็นน้ำตาหยดใสที่ไหลอาบแก้มจนได้ ธันวาชะงักไปเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าหวาน ความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา นิ้วเรียวยื่นไปเกลี่ยคราบน้ำตาออกให้อย่างเบามือที่สุด ทว่าคีย์กลับปัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี "อย่ามาแตะต้องตัวผม..." เสียงของคีย์ขาดห้วง สะท้อนความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในอก "ถ้าคุณสนุกกับการควงคนอื่นไปทั่ว ก็เชิญตามสบายเถอะครับ เลิกเอาความรู้สึกของผมมาล้อเล่นเสียที!" พูดจบ คีย์ก็ออกแรงผลักร่างสูงเต็มแรงจนธันวาก้าวถอยหลังไปสองก้าว เปิดช่องว่างให้เลขาหนุ่มวิ่งหนีไปยังประตูห้อง ทว่า... *กริ๊งงงง—* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ธันวาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญและไม่ได้สนใจมัน แต่หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมากลับปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้คีย์ที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูต้องชะงักฝีเท้า ชื่อของ "พิมพ์พิศา" ดาราสาวคนในข่าวปรากฏหราพร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *[ขอบคุณสำหรับดินเนอร์เมื่อคืนนะคะท่านประธาน ไว้คืนนี้เราไปต่อกันที่เดิมอีกนะคะ]* ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง บรรยากาศอึมครึมเข้าปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก คีย์หันกลับมามองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาที่ว่างเปล่า รอยยิ้มสมเพชตัวเองผุดขึ้นที่มุมปาก "ดินเนอร์เมื่อคืน... แล้วคืนนี้จะไปต่อกันที่เดิมสินะครับ" คีย์แค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน "ขอโทษที่ผมก้าวก่ายหน้าที่เลขาเกินขอบเขตไปหน่อย เชิญคุณไปสนุกต่อตามสบายเถอะครับท่านประธาน... อ้อ แล้วก็พรุ่งนี้ผมจะไม่มาทำงาน เตรียมหาเลขาคนใหม่มาคั่นเวลาแก้เหงาได้เลย!" พูดจบ คีย์ก็กระชากประตูห้องเปิดออกด้วยความโมโหโทโส ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เขาต้องยืนนิ่งค้าง เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ร่างสูงโปรศของบุคคลที่ไม่คาดคิดยืนยันตัวตนอยู่หน้าห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาให้เขาและธันวาที่ยืนอยู่ด้านหลัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและชวนจิกหมอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ โดย ชาโดว์ฮันเตอร์ ครับ