ต่างคนต่างนิ่ง

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของ "ภาคิน" ดังแทรกผ่านความเงียบงันที่ปกคลุมโถงทางเดินหน้าห้องทำงานประธาน ร่างสูงโปร่งของแขกผู้มาเยือนในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาท โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองคีย์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างสูงของธันวาซึ่งยืนแผ่รังสีความเย็นชาอยู่เบื้องหลัง "ดูท่าทาง... ผมคงมาขัดจังหวะสำคัญสินะครับ ท่านประธานธันวา" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ทุกอณูคำพูด รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายช่างบาดตาและชวนให้เลือดในกายสูบฉีดด้วยความหงุดหงิด คีย์ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่าข้อมือกลับถูกรั้งไว้ด้วยปลายนิ้วอุ่นจัดของธันวาที่คว้าหมับเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ความร้อนจากฝ่ามือของท่านประธานส่งผ่านผิวเนื้อจนคีย์ต้องสะดุ้ง เขาหันขวับไปมองหน้าธันวาที่ตอนนี้กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมดุของธันวาไม่ได้มองที่เขา แต่มันกำลังจ้องเขม็งไปยังภาคิน ราวกับพญาเสือที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตัวเองจากผู้บุกรุก "รู้ตัวก็ดี... งั้นก็เชิญพูดธุระของคุณมาให้จบภายในสามนาที แล้วไสหัวออกไปจากห้องของผมซะ ภาคิน" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำแพงที่เขากับธันวาเพิ่งจะสร้างขึ้นเพื่อเว้นระยะห่างทางความสัมพันธ์เมื่อครู่ พังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าบุคคลที่สาม บรรยากาศระหว่างเขากับเจ้านายหนุ่มในตอนนี้ไม่ใช่แค่ความอึดอัด แต่มันคือความตึงเครียดชนิดที่เอามีดกรีดก็ไม่ขาด ภาคินเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก สายตาคมปลาบกวาดมองมือของธันวาที่ยังคงกุมข้อมือของคีย์ไว้แน่น ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "ใจร้อนเสียจริงนะครับ... ถึงว่าล่ะ เลขาคนเก่งถึงได้ทำหน้าเหมือนอยากจะกระโดดหนีคุณอยู่ตลอดเวลาแบบนี้" ภาคินจงใจหยิบยกประเด็นที่แทงใจดำขึ้นมาพูดเพื่อยั่วโมโห "ว่าแต่เรื่องที่ผมจะคุยวันนี้... เกี่ยวกับข้อเสนอซื้อหุ้นบริษัทในเครือที่คุณปฏิเสธผมไปเมื่อวาน น่าสนใจพอนั่นแหละที่จะทำให้เลขาของคุณต้องอยู่ฟังด้วย" "เรื่องงาน เชิญไปคุยกันที่ห้องรับรอง" ธันวาตัดบทเสียงแข็ง นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ "ส่วนคีย์... ออกไปรอข้างนอก" ประโยคหลังหันมาสั่งเลขาหนุ่ม น้ำเสียงถึงจะเจือความอ่อนลงเล็กน้อย แต่มันก็ยังคงเผด็จการตามแบบฉบับของธันวา คีย์เม้มริมฝีปากแน่น ความดื้อรั้นในตัวพุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาสลัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของธันวาอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด "ไม่ต้องหรอกครับท่านประธาน... ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโครงสร้างหุ้นของบริษัท ซึ่งผมในฐานะเลขาต้องรับผิดชอบดูแลเอกสารโดยตรง ผมควรอยู่ฟังด้วย" คีย์เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในอกหัวใจกลับเต้นรัวด้วยความโกรธปนน้อยใจที่ถูกไล่ให้พ้นทาง ธันวาหันขวับมามองหน้าเลขาหนุ่ม ดวงตาคู่คมฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "คีย์..." "ถ้าท่านประธานไม่มีอะไรจะคัดค้าน เชิญนั่งครับ... แขกผู้มีเกียรติรออยู่" คีย์ผายมือไปยังโซฟาหนังรับแขกกลางห้องด้วยท่าทีสุภาพแต่เยียบเย็น เป็นการตัดบทสนทนาที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เลขาคนหนึ่งจะกล้าทำกับเจ้านาย ภาคินอมยิ้มชอบใจ เดินน่องทอดน่องไปทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงกวาดมองคีย์ที่เดินไปยืนสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานของธันวา ร่างสูงโปร่งของท่านประธานก้าวตามมาด้วยฝีเท้าหนักหน่วง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม รังสีความอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนภาคินต้องเลิกคิ้ว การเจรจาธุรกิจดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินจงใจใช้คำพูดตลบแทงเพื่อลองใจธันวา ขณะที่ธันวาเองก็ตอบโต้ด้วยตัวเลขและข้อเสนอที่เฉียบขาดไร้ช่องโหว่ แต่ทว่า... ทุกครั้งที่ธันวาพูด สายตาคมกริบคู่นั้นมักจะเหลือบมองมาที่คีย์เป็นระยะ ราวกับต้องการยืนยันว่าเลขาตัวแสบของเขายังคงยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หายไปไหน คีย์ยืนกอดอกนิ่ง ฟังบทสนทนาเชิงธุรกิจสลับกับการประลองประสาทของเสือสองตัวในห้องเดียวกัน กำแพงที่เขากลั้นใจสร้างขึ้นเพื่อถอยห่างจากธันวานั้น ตอนนี้กลับถูกทดแทนด้วยกำแพงความเงียบงันที่หนาเตอะระหว่างเขากับเจ้านายหนุ่ม ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง การเจรจาที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่จินตภาพก็สิ้นสุดลง ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยื่นมือไปจับกับธันวาที่ลุกขึ้นตามด้วยใบหน้าบึ้งตึง "หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันนะครับ... ท่านประธาน หรือถ้าไม่ได้ร่วมงานกับบริษัท คุณธันวาอาจจะสนใจปล่อยมือจากเลขาคนนี้ให้ผมดูแลแทนก็ได้นะ" ภาคินทิ้งท้ายด้วยประโยคกวนประสาท พร้อมกับส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้คีย์ "ไสหัวไป!" ธันวาคำรามลั่น เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ภาคินหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปิดประตูตามหลังอย่างเบามือ ทิ้งให้ภายในห้องทำงานกว้างใหญ่เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิม คีย์ถอนหายใจยาวเหยียด ขยับตัวจะเดินเลี่ยงไปหยิบแฟ้มเอกสารที่โต๊ะของตัวเองเพื่อหลบหน้า แต่เสียงทุ้มทรงอำนาจก็เอ่ยตัดหน้าขึ้นเสียก่อน "หยุดอยู่ตรงนั้น..." คีย์ชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย "มีอะไรจะสั่งอีกไหมครับท่านประธาน ถ้าไม่มีผมขอตัวไปเคลียร์งาน..." ธันวาไม่พูดเปล่า ร่างสูงก้าวสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่คีย์ไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้หนังสือด้านหลังอย่างจัง ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะยกขึ้นกักตัวเขาไว้ตรงกลาง ระหว่างชั้นหนังสือกับแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนคีย์ต้องเบือนหน้าหนี "นายกล้ามากนะคีย์... กล้าขัดคำสั่งฉัน กล้าทำเป็นเมินเฉยใส่ฉัน และที่สำคัญ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบฉายประกายความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน "นายกล้าดียังไงถึงทำตัวเหมือนอยากจะผลักไสฉันให้คนอื่น?" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงตรงๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงแย้มยิ้มหยัน "ผมเป็นแค่เลขา... จะมีสิทธิ์อะไรไปผลักไสท่านประธานล่ะครับ อีกอย่าง คนที่อยากรักษาระยะห่าง... มันควรจะเป็นตัวท่านไม่ใช่เหรอครับ" ธันวาขบกรามแน่น มือหนาเอื้อมขึ้นประคองกรอบหน้าของเลขาหนุ่มให้อยู่ในองศาที่บังคับให้ต้องมองสบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้เบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างโหยหา ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากด้วยถ้อยคำที่ทำให้คีย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ระยะห่างบ้าบออะไร... ในเมื่อหัวใจของฉันมันไม่ยอมฟังคำสั่งตั้งแต่แรกแล้วว่าห้ามรักนาย!" ยังไม่ทันที่คีย์จะได้ประมวลผลคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากจัดและหยิ่งยศ เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" สามครั้งติดกันก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก่อนที่ทั้งสองจะได้ขยับตัวแยกออกจากกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลเปิดออกอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ และเอ่ยเสียงใสโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุ "พี่ธันวาคะ... แฟ้มสรุปยอดงบประมาณไตรมาสนี้ ที่คุณพ่อให้เอามาให้เซ็น... อ้าว..." หญิงสาวสวยสะพรั่งหยุดชะงักฝีเท้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มยืนครอบครองพื้นที่ของเลขาหนุ่มไว้จนแทบจะสิงร่างกัน คีย์หน้าถอดสีทันทีเมื่อรู้ว่าแขกผู้มาใหม่คือใคร... คู่หมั้นสาวที่ท่านประธานพยายามซ่อนไว้ในมุมมืดของข่าวสังคม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ