งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาเคลียในห้องจัดเลี้ยงเพนท์เฮาส์หรูชั้นบนสุด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสำเร็จของโปรเจกต์ใหญ่ที่เพิ่งปิดดีลลงได้อย่างงดงาม คีย์ยืนพิงระเบียงกระจกใส ปล่อยให้สายตาสำรวจความวุ่นวายย่อม ๆ เบื้องหน้า ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มถอนหายใจออกมาเบา ๆ หลังจากต้องรับมือกับพวกนักลงทุนหน้าเลือดมาเกือบตลอดทั้งคืน "แอบมาหลบมุมอยู่ตรงนี้เอง... ขี้โกงนี่ครับ เลขาพ่วงตำแหน่งคนสำคัญ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูลอยมาพร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่ทาบทับลงบนช่วงเอวสอบ ธันวาขยับเข้ามาประชิดตัวจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเจือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์บางอย่างที่มากกว่านั้น คีย์เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยแต่ไม่พ้นวงแขนแกร่งที่ทำหน้าที่เสมือนกรงล้อมกลาย ๆ เขาปรายตามองเจ้านายตัวดีด้วยแววตาดุ "ถ้าท่านประธานจะกรุณาช่วยเอา2มือออกจากเอวผม แล้วไปเดินต้อนรับแขกคนอื่นต่อ ผมว่าน่าจะเหมาะกว่ามาคุกคามพนักงานในมุมอับสายตานะครับ" "พูดจาใจร้ายอีกแล้วนะครับคีย์" ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าอยู่ใกล้ใบหูจนคนฟังขนลุกชัน "งานฉลองนี่จัดขึ้นเพื่อความสำเร็จของเราสองคนนะ... หรือคุณอยากให้ผมไปดูแลคนอื่น มากกว่าคนที่ทำให้ผมอยากกลับมาทำงานทุกวันล่ะครับ" ประโยคหยอดคำหวานเลี่ยนหูแต่สายตากลับจริงจังจนน่ากลัวทำให้คีย์ต้องเมินหนี ซ่อนรอยยิ้มบาง ๆ ที่เกือบจะหลุดออกมาไว้ใต้ท่าทีนิ่งขรึม "ประธานธันวาครับ เลิกพูดจาเลี่ยน ๆ สักทีเถอะครับ เมาแชมเปญหรือไง" "ไม่ได้เมา... แต่เมาสายตาคุณมากกว่า" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์บางเบารินรดอยู่บนพวงแก้ม คีย์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะในอก มือเรียวเผลอกำชายเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศกำลังพาทั้งคู่ดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์หวานล้ำที่รอเวลาให้ข้ามเส้นกั้นบาง ๆ แต่แล้ว... "ว้าว... บรรยากาศน่านั่งจังเลยครับ ขอผมแจมด้วยคนสิ" น้ำเสียงสดใสแต่เจือความกวนประสาทดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไว้หน้า ธันวาผละออกจากคีย์ด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่คีย์รีบถอยหลังเว้นระยะห่างทันที ร่างสูงโปร่งของ 'กรณ์' ทายาทนักธุรกิจคู่แข่งคนสำคัญก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ที่ส่งตรงมายังเลขาหน้าหวาน ธันวาขบกรามแน่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงก้าวขึ้นมาบังหน้าคีย์ไว้ครึ่งหนึ่งราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ "ถ้าตาไม่บอด ก็คงเห็นนะครับว่าตรงนี้มีคนยืนอยู่ก่อนแล้ว" กรณ์หัวเราะร่าในลำคอราวกับไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากท่านประธานหนุ่มเลยแม้แต่น้อย "แหม ท่านประธานธันวาครับ อย่าเพิ่งทำหน้าดุใส่ผมสิครับ ผมก็แค่อยากมาทักทายคุณคีย์... คนเก่งที่ช่วยกู้สถานการณ์ให้บริษัทคู่แข่งอย่างพวกเราเกือบพังในวันก่อนต่างหากล่ะครับ" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ในประโยคของกรณ์ "ผมทำหน้าที่ตามหน้าที่ครับ คุณกรณ์ไม่มีความจำเป็นต้องมาขอบคุณผมเป็นพิเศษหรอกครับ" "เปล่าประโยชน์เสียหน่อยครับ ผมไม่ได้มาขอบคุณ... แต่ผมมาทาบทามต่างหาก" กรณ์ยกยิ้มมุมปาก สายตาพราวระยับจ้องมองคีย์ด้วยความสนใจอย่างเปิดเผย "เลขาฝีมือดี หน้าตาดี แถมเฉียบขาดแบบคุณคีย์ อยู่กับคนใจร้ายปากจัดอย่างธันวา คงได้แต่ช้ำใจตายเปล่า ๆ สนใจย้ายมาทำงานร่วมกับผมไหมครับ ค่าตัวเท่าไหร่... ผมทุ่มไม่อั้นแน่นอน" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัวกรณ์ด้วยรังสีคุกคามที่รุนแรงจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง "พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะครับคุณกรณ์ คนของผม... ผมดูแลเองได้ และไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาฉุดไปต่อหน้าต่อตาแน่" กรณ์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หี้ ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่คีย์ "ผมก็แค่ยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจ... แต่ดูท่าทางแล้ว คนที่น่าสนใจกว่าข้อเสนอของผม คงเป็นตัวคุณคีย์เองซะแล้วล่ะครับ" กรณ์ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมีความหมาย ก่อนจะหันหลังเดินปะปนหายเข้าไปในกลุ่มแขกเหรื่อ ทิ้งให้ธันวายืนหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโหจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ธันวาหันขวับกลับมามองคนตัวบางที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหึงหวง "ห้ามมองมัน ห้ามสนใจมัน และห้ามคิดแม้แต่จะรับข้อเสนอเพ้อเจ้อบ้าบอนั่นเด็ดขาด เข้าใจไหมครับคีย์!" คีย์ปรายตามองเจ้านายที่กำลังทำตัวเป็นเด็กหวงของด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากท้าทาย "ทำไมผมต้องฟังด้วยล่ะครับ? บางที... ข้อเสนอของคุณกรณ์อาจจะน่าสนใจกว่าการต้องมาทนฟังคนปากจัดอย่างคุณก็ได้นะครับ" ธันวาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะวับวามด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วออกแรงดึงรวบตัวคีย์ให้พ้นจากสายตาผู้คน ลากเข้าไปในห้องพักรับรองส่วนตัวด้านหลังอย่างรวดเร็ว ประถูกปิดล็อกลงด้วยเสียงดังปังพร้อมกับร่างบางที่ถูกดันให้แนบชิดติดกับบานประตูหนา ลมหายใจร้อนระอุของทั้งคู่ผสานกันในความเงียบงัน "คุณไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น..." ธันวาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความดุดันและคำขาดที่สลักลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลก... ผมก็จะตามล่าตัวคุณกลับมาลงโทษฐานที่ทำให้ผมคลั่งจนแทบคล้ายคนบ้าแบบนี้ให้ได้ครับคีย์" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและชวนจิกหมอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ โดย ชาโดว์ฮันเตอร์ ครับ