อย่าไปจากผม

"ถอยไปครับท่านประธาน! ผมบอกให้ถอยไปไง!" เสียงตะโกนของคีย์ก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แรงกระแทกจากฝ่ามือบางดันแผงอกแกร่งของธันวาจนถอยไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เสียงกุกกักของเอกสารที่ร่วงหล่นไม่ได้อยู่ในสายตาของคนทั้งคู่ สายตาของคีย์ในตอนนี้วาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดระคนสับสน ทว่ามันกลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิดเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหาย "เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจสักที จะให้ผมบอกกี่ครั้งว่าข้างนอกนั่นเขากำลังรอคุณอยู่! ยัยคุณหนูไฮโซนั่นทุบประตูจนห้องแทบพัง แล้วคุณยังจะมีหน้ามายืนขวางทางผมอยู่อีกเหรอครับ?" คีย์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวใส่คนตรงหน้า ความพยายามที่จะรักษามาดเลขาผู้เย็นชาเริ่มพังทลายลงทุกวินาทีที่ธันวายังคงใช้สายตาคู่นั้นกักขังเขาไว้ ธันวาไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครึ่งก้าว ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือของคีย์ไว้แน่น... ไม่ใช่เพื่อพันธนาการ แต่เพื่อเหนี่ยวรั้งไม่ให้ร่างบางหนีหายไปไหน "ปล่อยให้เธอทุบไปสิ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโห "ห้องนี้เก็บเสียงได้ดีพอ... และผมก็ไม่ได้สนใจหรอกว่าข้างนอกจะเป็นยังไง สิ่งที่ผมสนใจมีแค่คนตรงหน้าผมตอนนี้เท่านั้น" "คุณมันเห็นแก่ตัว! คุณเอาแต่ใจจนเคยตัว!" คีย์ตวาดสวน แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้สะบัดมือออกอย่างรุนแรงเหมือนทุกครั้ง ลึกๆ ในใจที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ มันกำลังเต้นรัวเหมือนกลองรบ เพียงแค่ได้ใกล้ชิดกับไออุ่นจากตัวคนตรงหน้า "ชีวิตคุณไม่ใช่ของเล่นนะธันวา! ถ้าคุณยังทำตัวแบบนี้ ต่อไปนี้อย่าหวังเลยว่าผมจะอยู่ช่วยคุณสะสางปัญหาพวกนี้อีก!" ประโยคนั้นทำให้ธันวาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง เขากระชากร่างของคีย์เข้ามาจนแผ่นหลังคนตัวเล็กชิดติดกับขอบโต๊ะ ลมหายใจของทั้งคู่รินรดกันจนแยกไม่ออก "จะไปไหน..." ธันวาถาม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันแฝงไปด้วยความร้าวรานและความกลัวบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมา "คุณจะไปไหนคีย์... ใครอนุญาตให้คุณลาออก? ใครอนุญาตให้คุณเดินออกไปจากชีวิตผม?" "ผมจะไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนบ้าอำนาจอย่างคุณ!" คีย์พยายามโต้กลับ แต่เสียงของเขากลับแผ่วลงเมื่อเห็นแววตาที่สั่นไหวของอีกฝ่าย ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาชนเข้ากับหน้าผากของคีย์ สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านถึงกันทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ มือหนาที่เคยคว้าข้อมือเปลี่ยนมาโอบเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอปล่อยไปเพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุไปจริงๆ "ถ้าผมพูดว่าผมขาดคุณไม่ได้... ถ้าผมบอกว่าทุกอย่างที่ทำไป เพราะผมไม่อยากให้คุณหันหลังให้ผม..." ธันวาเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาติดขัด "คุณจะเชื่อไหม... ว่าไอ้ที่ปากจัดใส่คุณทุกวัน มันเป็นแค่วิธีงี่เง่าที่ผมใช้เรียกร้องความสนใจจากคุณ" คีย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก คำสารภาพที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนมันหนักแน่นยิ่งกว่าคำบอกรักใดๆ เขาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามหาคำพูดมาโต้แย้ง แต่สมองของเขากลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ "ธันวา..." คีย์เรียกชื่อเขาเสียงสั่น มือบางที่ค้ำอยู่บนอกแกร่งเริ่มเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายไว้แน่น "คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกผมเกินไปแล้วนะ" "ผมไม่ได้เล่น" ธันวาตอบเสียงหนักแน่น เขาสบตาคีย์ด้วยสายตาที่อ่านยาก "เพราะฉะนั้น... อย่าไปจากผม เข้าใจไหม?" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดที่ไม่มีวันหวนกลับ เสียงทุบประตูจากด้านนอกก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่แทนที่เสียงโวยวาย ทว่าความเงียบนั้นกลับน่ากลัวกว่าเดิม *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกเต็มแรงโดยไม่รอการอนุญาต ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แต่ทว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอชะงักค้างไป ร่างของท่านประธานผู้สูงศักดิ์ที่กำลังโอบรัดเลขาหนุ่มแนบชิดอยู่บนโต๊ะทำงานภาพนั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ "ธันวา! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" ธันวาไม่ได้หันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของคีย์ ราวกับกำลังรอคอยคำตอบจากคำถามสำคัญที่เขาเพิ่งทิ้งเอาไว้ คีย์ตัวแข็งทื่อ เขาควรจะผลักธันวาออกไปและทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มือของเขากลับยังคงกำเสื้อสูทของคนตรงหน้าแน่นไม่ยอมปล่อย... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่หัวใจสั่นไหวไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ โดย ชาโดว์ฮันเตอร์ ครับ