หลับไปในอ้อมกอด

"ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้!" ธันวาตวาดกร้าว เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที แอร์คอนดิชันเนอร์ตัวแพงที่เคยเย็นฉ่ำ กลับรู้สึกเหมือนพัดพาเอาไอหมอกแห่งความอึดอัดเข้ามาเกาะกุมรอบลำคอ คีย์สะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น แต่ทว่าความตกใจก็ถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้นในเสี้ยววินาที เลขาหนุ่มเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตากลมโตไหวระริกแต่ไม่ยอมหลบสายตาดุดันที่มองตรงมา "ถ้าผมไม่เข้ามา เอกสารกองนี้บนโต๊ะท่านประธานคงกลายเป็นรังมดไปแล้วล่ะครับ งานด่วนขนาดนี้แต่เจ้าของห้องกลับนั่งทำหน้าถมึงทึงใส่กระจกอยู่ได้" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความประชดประชันตามนิสัยที่เกลียดนักคนเผด็จการไร้เหตุผล ธันวาแค่น "หึ" ในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนคีย์ต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง ไอร้อนจากตัวอีกฝ่ายแผ่ซะจนรู้สึกได้ มือหนายื่นไปปัดเอกสารในมือเลขาตัวแสบทิ้งลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งกั้นขวางทางหนีไว้ เป็นการกักขังกลายๆ ที่ทำให้คีย์แทบไม่มีอากาศหายใจ "ปากเก่งนักนะคีย์... คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเข้ามาจุ้นจ้านในห้องส่วนตัวของผมเวลานี้" "ผมเป็นเลขาของคุณครับ และหน้าที่ของผมคือทำให้บริษัทไม่เจ๊งเพราะเจ้านายเอาแต่ใช้อารมณ์!" คีย์สวนกลับเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นโน้มต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เคมีที่คุกรุ่นระหว่างความดื้อรั้นและความถือดีพุ่งปะทะกันจนแทบจะเกิดประกายไฟในห้องทำงานมืดสลัว ธันวาชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจใบเนียนใสที่รั้นจนน่าหมั่นไส้ ลึก and ลึกลงไปในความเกรี้ยวกราดที่เขาแสดงออก มีความอ่อนล้าสะสมอยู่เต็มเปี่ยม สัปดาห์นี้ธันวานอนไม่ถึงสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ ความเครียดจากโปรเจกต์ใหญ่ทำให้เขาต้องระบายใส่ทุกคน แต่วันนี้... เป้าหมายที่เขาร้ายใส่กลับไม่ยอมถอยหนี แถมยังยืนหยัดต่อกรด้วยสายตาท้าทาย "เหนื่อย..." เสียงทุ้มที่เคยตваดกร้าวเมื่อครู่จู่ๆ ก็แผ่วลงอย่างไร้สาเหตุ ธันวาหลับตาลงช้าๆ ซบหน้าผากกว้างลงกับลาดไหล่บางของคนตรงหน้าอย่างไร้การป้องกันตัว คีย์ที่เตรียมจะอ้าปากเถียงต่อถึงกับแข็งค้าง ร่างกายที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ และลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณซอกคอ "คุณ... ธันวา?" คีย์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงเบา ความดื้อรั้นมลายหายไปในพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งกร้าวของท่านประธานหนุ่ม ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากลมหายใจที่เริ่มสม่ำเสมอขึ้น ธันวาทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาที่ร่างเพรียวบางของเลขาหนุ่มอย่างคนหมดแรง งานหนักหน่วงและความโดดเดี่ยวที่เจ้าตัวแบกรับไว้มานานทำให้เมื่อได้พบกับความอบอุ่นและการยอมรับ แม้จะเป็นการปะทะฝีปากกัน ก็เพียงพอที่จะทำให้ร่างกายที่ตึงเครียดนี้ยอมจำนน คีย์ยืนตัวเกร็ง ทำอะไรไม่ถูก มือเรียวที่เคยตั้งท่าจะผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะวางแปะกลريลงบนแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้าง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นระรัวจนแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน คีย์ก้มมองคนที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเขาอย่างสนิทใจ ใบหน้านิ่งยามหลับใหลไร้ซึ่งพิษสง ดูเด็กกว่าความเป็นจริงและน่าเอ็นดูเสียจนคนมองเผลอกลั้นหายใจ "ปากร้ายนักนะ... พอหลับแล้วทำไมถึงดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจแบบนี้นะ" คีย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ มือบางที่วางอยู่บนหลังเปลี่ยนเป็นลูบไล้แผ่นหลังกว้างนั้นอย่างแผ่วเบาราวกับต้องการปลอบประโลมความเหนื่อยล้าที่อีกฝ่ายแบกรับไว้ ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ธันวาไม่มีทีท่าว่าจะตื่น และคีย์เองก็ขยับไปไหนไม่ได้เพราะเกรงว่าจะปลุกคนตัวโตให้ตื่นขึ้นจากนิทราที่แสนสงบนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ร่างสูงทิ้งศีรษะซบลงที่คอระหง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนคีย์รู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในท้อง ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังทำให้หัวใจของเลขาหนุ่มเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "อย่าทำตัวน่ารักแบบนี้สิครับ..." คีย์พึมพำเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตทอประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ลึกซึ้ง แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันจนแทบละลาย... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต! ขอบอกเลยว่างานนี้มีคนความแตกแน่นอนครับ รี้ดเดอร์ทุกท่านเตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนต่อไปกันได้เลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" มาโดยตลอดนะครับ