ความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

"ถ้าคุณยังดื้อดึงเซ็นเอกสารกองนี้ทั้งที่ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ผมจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมบริษัทตัวเองนะครับ ท่านประธานธันวา" น้ำเสียงแหบพร่าแต่นัยน์ตากลมโตกลับวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น คีย์พยายามยันกายลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัว แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาด้วยพิษไข้ที่รุมเร้าจนเหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าหวาน แต่ทิฐิในตัวยังคงค้ำคอไม่ยอมจำนนให้แก่ความอ่อนแอ ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างขัดใจ ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ก่อนจะใช้มือหนาวางทาบลงบนหน้าผากเนียนของเลขาตัวแสบทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทันขัดขืน "ตัวร้อนเป็นไฟ ปากยังเก่งได้ขนาดนี้... สมแล้วที่เป็นคีย์" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มักจะฉายแววดุดันและถือดี บัดนี้กลับเจือร่องรอยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "เลิกอวดเก่งสักวันจะตายหรือไง ลากสังขารไม่ไหวแล้วยังจะฝืน" "ผมไม่ใช่คนอ่อนแอแบบที่คุณคิดนะครับ... อ๊ะ!" คีย์ตั้งใจจะสะบัดหน้าหนีเพื่อแสดงความถือดี แต่เพราะอาการวิงเวียนศีรษะที่จู่โจมกะทันหัน ทำให้ร่างบางเซถลาเข้าหาอกกว้างโดยอัตโนมัติ ธันวาไวกว่า เขารวบเอวบางไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียวอย่างมั่นคง ปลายนิ้วเรียวของอีกข้างเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างเบามือโดยสัญชาตญาณ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไปทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นไอร้อนรุ่มของพิษไข้ปะทะเข้ากับลำคอแกร่ง หัวใจของธันวาเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความโกรธขึงดังเช่นเคย แต่เป็นเพราะความหวาดหวั่นลึกๆ ที่เห็นคนปากเก่งนอนซมอยู่ตรงหน้า "ปากดีให้ตลอดเถอะ" ธันวาพึมพำชิดกลุ่มผมนุ่ม ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายโดยไม่ฟังเสียงประท้วง "ปล่อยผมนะ! ผมเดินเองได้ คุณธันวา! นี่มันห้องทำงานนะ!" คีย์ทุบอกกว้างเบาๆ ด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยพิษไข้และอาการเขินอายที่ถูกอุ้มราวกับเด็กๆ "ถ้ายังดื้อ ผมจะจูบปิดปากจนกว่าคุณจะหมดแรงเถียง... เลือกเอาว่าจะเงียบแล้วให้ผมพาไปห้องพักรับรองดีๆ หรือจะให้ผมพิสูจน์คำขู่ตอนนี้เลย" คำขู่หน้าไม่อายแต่สายตากลับจริงจังและเปี่ยมด้วยความห่วงใยจนน่ากลัว ทำให้คีย์จำต้องเม้มปากแน่น ยอมสงบปากสงบคำซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างจำยอม แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินก็ตาม ห้องพักรับรองชั้นบนสุดเงียบสงบและเย็นฉ่ำ ธันวาค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าตุ๊กตาแก้วราคาแพงจะแตกสลาย เขาจัดแจงห่มผ้าให้อย่างดีก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักก็กลับออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนนุ่ม คีย์มองการกระทำนั้นด้วยความประหลาดใจ ภาพของท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ กำลังนั่งคุกเข่าลงข้างเตียง บิดผ้าหมาดๆ ด้วยมือคู่เดิมที่เคยเซ็นอนุมัติโปรเจกต์ร้อยล้าน มันช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งแต่กลับทรงพลังอย่างประหลาด "มองอะไร หน้าผมมีรอยเปื้อนหรือไง" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตา เอ่ยแซด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปกติที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน "แค่แปลกใจ..." คีย์เบือนหน้าหนีไปทางอื่น ซ่อนร่องรอยความไหววูบในแววตา "ไม่คิดว่าคนปากร้ายอย่างคุณจะมานั่งเช็ดตัวให้คนอื่นเป็นด้วย" "กับคนอื่น... ผมไม่ทำหรอก" ธันวาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่ทอดมองกลับลึกล้ำเกินกว่าจะตีความ "มีแค่คุณคนเดียว... ที่ผมยอมลดทิฐิลงมาถึงขนาดนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอุ่นร้อนที่ไม่ได้มาจากพิษไข้ ปลายนิ้วอุ่นของธันวาค่อยๆ บรรจงเช็ดตามกรอบหน้า ลำคอ และลาดไหล่บางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทะนุถนอมนั้นทำให้คีย์เผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นเร้าจนกลัวว่ามันจะกระโดดออกมานอกอก เคมีที่เคยประจันหน้ากันด้วยฝีปากคมคาย บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากคนป่วยเพียงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของคีย์ผสมผสานกับกลิ่นยาไอน้ำ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้ยากจะควบคุม "คีย์..." เสียงทุ้มเรียกแผ่วเบา นัยน์ตาคมกริบมองริมฝีปากที่แห้งผากแต่ยังคงรั้นของอีกฝ่าย "อะ...อะไรครับ" คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าคมเริ่มโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ความรู้สึกตื่นตระหนกผสมผสานกับความโหยหาตีรวนอยู่ในอก "ถ้าผมจะขอรางวัลที่อุตส่าห์ดูแลคุณ... แบบนี้..." ธันวาเว้นจังหวะ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของคนป่วย สายตาคมกวาดมองด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ผมขอจูบคุณสักครั้ง... จะได้ไหม" คีย์ชะงัก นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความลังเลฉายชัดในแววตา ทว่าก่อนที่ริมฝีปากอุ่นร้อนของธันวาจะทันได้ประทับลงมาปิดกั้นคำตอบ... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาเองโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ธันวาคะ! ฉันได้ข่าวว่าคุณยังไม่ออกจากบริษัท เลยเอาซุปมาให้—อุ๊ย!" เสียงแหลมใสที่คุ้นเคยหยุดชะงักกะทันหัน พร้อมกับร่างเพรียวของ "มินra" หญิงสาวไฮโซคู่หมั้นทางธุรกิจที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นท่านประธานหนุ่มมาดเนี้ยบกำลังคร่อมอยู่เหนือร่างของเลขาหนุ่มบนเตียงนอนในสภาพที่ล่อแหลมสุดขีด! ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที นัยน์ตาดุจพญาอินทรีย์ฉายแววกรุ่นโกรธอย่างปิดไม่มิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้!" ธันวาตวาดกร้าว เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มเดدเดือดขึ้นเรื่อยๆ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม!