คนปากแข็งจะเสียใจ

เสียงปืดแฟ้มเอกสารหนาบนโต๊ะทำงานกระจกใส ดังสะท้อนก้องห้องทำงานใหญ่บนชั้นสามสิบห้า ราวกับจังหวะกลองรบที่ถูกเคาะเรียกสติ ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนสองคนเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย "คุณตรวจงานช้าลงสามชั่วโมงสิบสองนาที คีย์... นี่ไม่ใช่มาตรฐานที่คุณเคยทำ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจเอ่ยขึ้น ธันวาในชุดสูทสีชาโคลไร้ที่ติ นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตาพอดิบพอดี ทว่ามันไม่ได้กวาดมองตัวอักษรในรายงานแม้แต่นิดเดียว... เขากำลังมองคนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหน้าต่างหาก คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่หัน ใบหน้าหวานตึงขึ้นเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ เลขาหนุ่มพ่นลมหายใจเบาๆ ทางจมูก ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานอีกนิด เพื่อส่งสายตาพิฆาตกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีท่านประธาน "ถ้าท่านประธานจะกรุณาลดภาระงานแปลกๆ อย่างการสั่งให้ผมไปเลือกซื้อเมล็ดกาแฟนำเข้าจากอีกซีกโลก หรือการจัดตารางนัดหมายกินข้าวกับคู่ค้าที่ไร้สาระออกไปบ้าง... งานบนโต๊ะนี้คงเสร็จเร็วกว่ากำหนดสามชั่วโมงด้วยซ้ำครับ" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความท้าทาย ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนคนตัวเล็กกว่าต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แรงกดดันจากความเป็นผู้นำแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวร้อนระอุ "งานที่ผมให้คุณทำ มันคือการทดสอบความยืดหยุ่น... แต่ดูเหมือนเลขาคนเก่งของผมจะยืดหยุ่นจนเลยเถิด ไปสนิทสนมกับไอ้ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนนั้นเกินหน้าที่หรือเปล่า?" ธันวาหรี่ตามองด้วยความหึงหวงที่พยายามกลบเกลื่อนไว้ภายใต้มาตร ฐานของเจ้านายจอมเผด็จการ "เรื่องส่วนตัวของผม ไม่น่าจะอยู่ในขอบเขตหน้าที่ที่ท่านประธานต้องมาใส่ใจนะครับ" คีย์ตอกกลับทันที ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยแรงอารมณ์ผสมปนเป ทั้งโกรธ ทั้งท้าทาย และ... ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ แต่ทว่า ในวินาทีที่คีย์หมุนตัวจะเดินหนีเพื่อตัดบทสนทนาที่เริ่มอันตรายต่อความมั่นคงทางความรู้สึก ธันวากลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้อย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือบางของอีกฝ่ายไว้แน่นพอเหมาะ ไม่แน่นจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมให้เดินหนี "ปล่อยนะครับคุณธันวา!" คีย์สะดุ้งสุดตัว พยายามบิดข้อมือออกจากการกุม "ไม่ปล่อย..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันแน่น ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มใส "คุณกำลังทำให้ผมเป็นบ้า คีย์... รู้ตัวบ้างไหม" คำพูดนั้นสะท้อนความจริงอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความปากร้าย ตลอดสามวันที่คีย์ขอลาพักร้อนไปจัดการธุระส่วนตัว ธันวารู้สึกเหมือนบ้านทั้งหลังว่างเปล่า กาแฟที่ชงมาไม่มีรสชาติ เอกสารที่กองอยู่ไม่มีใครคอยคัดค้านด้วยสายตาดุๆ นั่นคือความจริงที่ธันวาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะพ่ายแพ้... เขาขาดคีย์ไม่ได้ และไม่อาจทนอยู่โดยไม่มีรอยยิ้มกวนๆ กับฝีปากกล้าๆ นั่นได้อีกต่อไปแล้ว คีย์ชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างกะทันหันของคนตรงหน้า ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่ฟ้องความรู้สึกข้างในอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกันในอก เคมีบางอย่างที่กรุ่นระอุมานานนับเดือนกำลังหลอมละลายกำแพงทิฐิของทั้งคู่ลงอย่างช้าๆ ธันวาเลื่อนมือจากข้อมือขึ้นมาประคองกรอบหน้าหวานไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มเนียนแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปหากใช้แรงมากกว่านี้ "ถ้าคุณยังปากแข็งแบบนี้อีก... ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีของผมนะ" ธันวาเอמהกระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกวาดมองกลีบปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างล่อแหลม คีย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก สมองสั่งให้ผลักไส แต่มือกลับไร้เรี่ยวแรงจะขยับ เขากำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามนิสัยเดิม ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดรอด *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันราวกับมีใครจงใจจับเวลา ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่รอให้อณุญาต "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... อุ๊ย! ผม... ผมเข้ามาผิดเวลาหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงอุทานตกใจของรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาหยุดชะงักกลางห้อง สายตาเบิกกว้างมองภาพท่านประธานหนุ่มคนเก่งที่กำลังยืนประชิดตัวและเกือบจะจูบเลขาหนุ่มหน้าหวานคาโต๊ะทำงาน ธันวาตวัดสายตาคมกริบราวกับใบมีดหันขวับไปมองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงติดลบในพริบตา ส่วนคีย์รีบดันอกธันวาออกสุดแรงเกิดแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความกระอักกระอ่วนใจ "ออกไป... เดี๋ยวนี้!" ธันวาคำรามลอดไรฟันด้วยความโมโหจัดที่ถูกมารผจญขัดจังหวะชีวิตรักในวินาทีสำคัญ -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยกันเสมอนะครับ