น้ำตาของคนที่ไม่เคยเสียใจ

เสียงประตูห้องชุดหรูหราปิดกระแทกไล่หลังดังสนั่นจนผนังห้องสะเทือน ร่างสูงโปร่งของธันวายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องโถง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างขวางทันทีที่แขกไม่ได้รับเชิญถอยร่นออกไปตามคำสั่งเฉียบขาด ทว่าบรรยากาศในห้องไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมฆหมอกแห่งความหงุดหงิดยังคงลอยวนอยู่รอบตัวท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยต้องยอมจำนนต่อสิ่งใด "ออกไป... เดี๋ยวนี้!" คำรามนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ เลขาหนุ่มหน้าหวานยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดมองเจ้านายหนุ่มที่กำลังยืนหายใจหอบกระชั้นด้วยความโมโหจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกว่าอารมณ์ของธันวาพุ่งถึงขีดสุด "คุณจะตะโกนทำไมครับ ประตูมันปิดไปนานแล้ว" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ท่าทางเยnชาแบบนั้นยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในใจของธันวา ธันวาหันขวับมามอง รังสีความโกรธแผ่ออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าประชิดตัวเลขาส่วนตัวในระยะประชิด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางไว้ทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงถึงความไม่พอใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก "นายยังมีความรู้สึกอยู่หรือเปล่า คีย์?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย "เหตุการณ์เมื่อกี้... มันเกือบจะ..." "เกือบจะอะไรครับ?" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย้ยหยันปรากฏรอยยิ้มมุมปากนิด ๆ "เกือบจะมีความสุขบนความพินาศของงาน หรือว่าเกือบจะเสียหน้าที่มีคนมาขัดจังหวะความมักมากของคุณกันแน่ครับ ท่านประธาน" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ธันวาชะงัก มือที่จับข้อแขนของคีย์คลายออกเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บแปลบแปลกประหลาดที่แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ ธันวาไม่ใช่คนอ่อนแอ และไม่เคยเสียน้ำตาให้ใครมาหลายปีดีดักนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาบริหารอาณาจักรธุรกิจนี้ แต่วินาทีนี้ ภาพแววตาหยเหยียดและท่าทีผลักไสไล่ส่งของเลขาหนุ่ม กลับสร้างรอยร้าวลึกในอกที่เขาไม่รู้จะจัดการอย่างไร "นายคิดว่าฉันทำไปเพราะความสนุกงั้นเหรอ?" ธันวาเค้นเสียงถาม แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด "นายไม่เคยเห็นค่าความตั้งใจของฉันเลยสินะ คีย์" คีย์หรี่ตามองเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น แต่ทิฐิและบทเรียนเจ็บปวดจากอดีตทำให้เขาเลือกที่จะปิดกั้นความรู้สึก รอยยิ้มเย็นชาถูกยกขึ้นประดับบนใบหน้าหวานอีกครั้ง "ความตั้งใจ? คุณหมายถึงการเอาความสัมพันธ์ทางกายมาผูกมัดผมไว้ เพื่อให้ผมทำงานถวายหัวให้คุณไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอครับ? ถ้าใช่... ขอโทษด้วยนะฃรับที่ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น" เพล้ง! ประโยคเชือดเฉือนนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ของธันวาเต็มแรง ร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ ธันวาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาที่เคยคมปลาบเริ่มมีหน่วยน้ำใส ๆ เอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผู้ชายที่ใคร ๆ ต่างเกรงขามคนนี้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า แต่ธันวาเลือกที่จะหันหลังหนี เขารีบยกมือขึ้นปาดบริเวณหางตาอย่างลวก ๆ พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงไปในอก ไม่อยากให้คนตรงหน้าได้เห็นความอ่อนแอที่เขากลواที่สุดในชีวิต ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นเทาของธันวาที่พยายามควบคุมสติ คีย์ยืนมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นน้อย ๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในช่องท้อง แม้ปากจะบอกว่าเกลียดนัก แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกหน่วงแปลก ๆ กับท่าทีที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของเจ้านายปากจัด "ธันวา..." คีย์เผลอหลุดปากเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ธันวาไม่หันกลับมา เขายืนนิ่งหันหลังให้คีย์อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าการที่ฉันพยายามจะเข้าใกล้นนาย... มันทำให้Oายรู้สึกขยะแขยงขนาดนี้... งั้นก็เชิญนายกลับไปซะ" คำพูดนั้นทำให้คีย์เบิกตากว้าง ความดื้อรั้นในใจมลายหายไปในพริบตา เขารู้ดีว่าธันวาเป็นคนปากกับใจไม่ตรงกัน และคำพูดตัดพ้อเมื่อครู่คืออาวุธที่อีกฝ่ายใช้ปกป้องความเปราะบางของตัวเอง ก่อนที่คีย์จะได้ก้าวเข้าไปอธิบายหรือคว้าแขนแกร่งนั้นไว้ เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยในห้องชุดก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบถี่รัว ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องนอนใหญ่ที่ควรจะล็อกสนิท กลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับวัตถุโลหะสีดำมันวาวในมือที่สะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉิน เล็งตรงมาที่กลางหลังของธันวาที่กำลังยืนหันหลังให้! "ธันวา! ระวัง!" คีย์กรีดร้องสุดเสียง ร่างบางพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างสูงของเจ้านายหนุ่มในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย โดยไม่สนเลยว่ากระสุนนัดนั้นอาจจะพุ่งทะลุร่างของตัวเองแทน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึน ๆ ของทั้งคู่ด้วยนะครับ