ความจริงเริ่มกระจ่าง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันดินปืนยังคละคลุ้งอยู่ในความเงียบงันที่น่ากลัว ร่างของคีย์สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่ตอนนี้กำลังโอบกอดเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอากาศธาตุจะพัดพาคนในอ้อมอกให้สลายหายไป เสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามไม่ได้มาจากใครอื่น แต่มันดังสะท้อนก้องมาจากแผ่นอกของธันวา ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเลือดเย็นและไร้หัวใจ แต่ในวินาทีนี้... อ้อมกอดที่สั่นเทานั้นกลับเปิดเผยความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุมมาตลอดชีวิต "คุณ... คุณธันวา บ้าหรือเปล่า!" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ทั้งโกรธทั้งตกใจจนน้ำตาคลอเบ้า มือบางกำเสื้อเชิ้ตราคาแพงของอีกฝ่ายแน่นจนยับยู่ยี่ "ทำไมไม่หลบกระสุนเล่า! ถ้าเมื่อกี้มันพลาดขึ้นมาจริงๆ คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหนังแอ็กชันเกรดบีหรือไง!" "แล้วนายเอาสมองส่วนไหนคิด ถึงเอาตัวมารับกระสุนแทนฉัน ห๊ะ... คีย์!" ธันวาตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมกราบดุจพญาอินทรีแดงก่ำด้วยพิษอารมณ์ ทั้งโมโห ทั้งเจ็บใจ และที่สำคัญที่สุด... เขากลัว กลัวจนแทบบ้าในเสี้ยววินาทีที่เห็นร่างบางพุ่งเข้ามาขวางวิถีกระสุน "ถ้าชาตินี้ฉันต้องอยู่อย่างไม่มีนาย... สู้ให้ฉันตายไปซะยังดีกว่า!" คำพูดดิบเถื่อนแต่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ยอมลดฟอร์ม ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ คีย์อ้าปากค้าง สมองที่เคยฉับไวและมักมีวาทศิลป์โต้กลับเจ้านายปากหมาได้ทุกคำ กลับรันช้าลงไปถนัดตา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าตอนเห็นปากกระบอกปืนเสียอีก นี่คือคำสารภาพจากปากของคนที่เอาแต่ใจตัวเองที่สุดในโลกอย่างนั้นหรือ? "ผม..." คีย์กลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามดึงสติกลับมาท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนรุ่มและอันตราย "ผมไม่ได้อยากตายเพื่อคุณหรอกนะ... แค่ไม่อยากเห็นคนแถวนี้เป็นผีเฝ้าตึกบริษัทก็เท่านั้นแหละครับ" "ปากแข็ง" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ แม้ใบหน้าจะยังบึ้งตึง แต่ท่อนแขนแข็งแรงกลับกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดราวกับจะยืนยันการมีอยู่ของกันและกัน "ปากแบบนี้ น่าจับมาจูบลงโทษให้เข็ดนัก" "ลองดูสิครับ ผมจะกัดปากคุณให้ขาดเลย..." ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ต่อปากต่อคำกันไปมากกว่านั้น เสียงปรบมือช้าๆ แผ่วเบาแต่ก้องกังวานจากมุมมืดของห้องโถงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทลายบรรยากาศสีชมพูระคนคาวเลือดให้แตกกระเจิงในพริบตา แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจเสียจริงครับท่านประธาน... แล้วก็คุณเลขาฯ คนเก่ง" ร่างสูงโปร่งของ 'ภาคิน' ก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย มือข้างหนึ่งถือปืนพกที่ยังมีควันจางๆ ลอยกรุ่น ขณะที่อีกมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลับคมกริบ ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ทั้งคู่ด้วยแววตาสสมเพชเวทนาแก Pity และความสมเพชในเวลาเดียวกัน คีย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวละครที่สามผู้ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังความพินาศทั้งหมด ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ "ภาคิน!" คีย์อุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง "แก... แกเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรกสินะ ทั้งเอกสารลับที่รั่วไหล ทั้งแผนลอบสังหารนี่ด้วย!" ธันวาค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากเลขาหนุ่มอย่างช้าๆ แววตาที่เคยฉายแววคลั่งรักเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบดุจใบมีดโกน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงบังร่างบางของคีย์ไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อปกป้อง พร้อมทั้งจ้องมองเพื่อนสนิทที่หันมาแว้งกัดด้วยสายตากล่าวโทษ "ตกใจมากเลยล่ะสิครับ ธันวา" ภาคินหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความอัดอั้นตันใจมานานปี "แกคิดว่าแกเก่งนักใช่ไหม? คิดว่าบริษัทนี้ทุกอย่างต้องเป็นของแกคนเดียว บัลลังก์ที่เหยียบหัวคนอื่นขึ้นไป... มันรู้สึกดีนักใช่ไหมล่ะ!" "แกทำแบบนี้ทำไม, ภาคิน" ธันวาถามเสียงต่ำ ลมหายใจกรุ่นไอด้วยความโกรธจัด "เราเป็นเพื่อนกัน... แกอยากได้ตำแหน่งรองประธาน ฉันก็หาทางดันแกขึ้นไป แกอยากได้โปรเจกต์ไหน ฉันก็ไม่เคยขวาง แล้วทำไมแกถึงต้องหักหลังบริษัท หักหลังแม้กระทั่ง... ฉัน" "เพื่อน?" ภาคินทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาส2ข้างวับวาวด้วยเพลิงริษยา "คำว่าเพื่อนจากปากแก มันมีค่าแค่เศษเงินในสายตาฉันเท่านั้นแหละธันวา! แกไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา แกได้ทุกอย่างที่ต้องการโดยไม่ต้องพยายาม ขณะที่ฉันต้องก้มหัวเลียแข้งเลียขาแกมาตลอดหลายปี แกคิดว่าฉันมีความสุขหรือไงวะ!" ความจริงเริ่มกระจ่าง ปมดราม่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าต่อตา ความโลภและความอิจฉาริษยาทำให้คนคนหนึ่งกลายเป็นปีศาจได้อย่างไม่น่าเชื่อ คีย์ที่แอบมองอยู่ด้านหลังธันวาขบกรามแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ เพราะในมือของภาคินตอนนี้ยังมีอาวุธร้าย "แกมันบ้าไปแล้ว, ภาคิน" ธันวาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัว "ถ้าคิดจะจบเรื่องนี้ด้วยกระสุน... แกคิดผิดแล้วล่ะ" "ฉันไม่ได้จะจบแค่กระสุนนัดเดียวหรอกธันวา..." ภาคินยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของประธานหนุ่ม รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนริมฝีปาก "แต่ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุด... ต่อหน้าต่อตาเหมือนกับที่ฉันเคยโดน!" สิ้นคำพูดนั้น ภาคินไม่ได้เหนี่ยวไกใส่ธันวาอย่างที่คาดคิด แต่ปลายกระบอกปืนกลับหันขวับมาทางคีย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังในเสี้ยววินาที! "ระวัง!" ธันวาพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ในวินาทีที่นิ้วของภาคินกำลังจะเหนี่ยวไก เสียงคำรามด้วยความตกใจและเสียงกรีดร้องดังประสานกันลั่นห้อง พร้อมกับที่ร่างของทั้งสองฝ่ายพุ่งชนกันจนกลิ้งไปกับพื้น ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตึกระฟ้าที่ไร้ผู้คนในยามวิกาล! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและระทึกไปกับบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!