กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณยังไม่มีปัญญาจัดการกับเลขาหน้าห้องตัวเองให้เรียบร้อย ก็กรุณาอย่าลากผมลงมาติดร่างแหในความหละหลวมของคุณด้วยครับ ท่านประธานธันวา" เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของคีย์ดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานถูกปิดลง เสียงล็อกกลอนดัง *คลิก* หนักหน่วง สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นจนล้นปรี่ในอก เลขาหนุ่มหน้าหวานยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตตวัดมองร่างสูงใหญ่ของเจ้านายหนุ่มด้วยความไม่พอใจระคนกระอักกระอ่วน เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เลขาหน้าห้องเปิดพรวดเข้ามาเห็นเขานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของธันวา ทั้งที่กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยไปสองเม็ด มันหมิ่นเหม่เกินกว่าจะแก้ตัวด้วยคำว่า 'สะดุดล้ม' หรือ 'คุยงานเรื่องเอกสาร' ได้แน่ๆ ธันวาปรายตามองเลขาตัวแสบที่กำลังพ่นไฟใส่เขาด้วยท่าทีนิ่งสงบผิดคาด ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวช้าๆ เข้าไปหาคีย์อย่างคุกคาม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเจือรอยยิ้มมุมปากที่เห็นทีไรก็ชวนให้หมั่นไส้จนอยากหาอะไรมาฟาดสักที "ทำไมครับ กลัวคนอื่นเขาเข้าใจผิดว่าเรากำลังทำมุ้งมิ้งกันอยู่ หรือว่า... กลัวเขาจะรู้ความจริงว่าคุณต่างหากที่เป็นฝ่ายปีนขึ้นมานั่งตักผมก่อน" "ไอ้...!" คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่พุ่งทะยานขึ้นสมอง มือเรียวกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ถ้าคุณไม่ดึงผมลงไป ผมจะไปนั่งตรงนั้นทำไมล่ะครับ! แล้วนี่เราจะเอายังไงต่อ ประตูหน้าบริษัทพนักงานออกันเป็นร้อย มิตรสหายข้างนอกนั่นคงกำลังเม้าท์มอยกันสนุกปากว่าท่านประธานกับเลขาหน้าหวานกำลังสวีทหวานกันในเวลางาน!" "ก็ปล่อยให้พวกเขาเม้าท์ไปสครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าขยับเข้ามาใกล้จนคีย์ต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องทำงาน "ในเมื่อความจริง... เราไม่ได้แค่สวีทกันธรรมดาเสียหน่อย" "คุณธันวา!" คีย์ผลักอกกว้างออกห่าง แต่มือหนากลับรวบเอวบางไว้ด้วยความรวดเร็ว รั้งร่างของเขาเข้าไปแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไอSอุ่นและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่คุ้นจมูก กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมความเย้ายวนของแอมเบอร์—กลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนตัวธันวาเสมอในยามที่เขาเข้าใกล้ในระยะประชิด กลิ่นที่ทำให้หัวใจของคีย์กระหน่ำเต้นผิดจังหวะทุกครั้งอย่างน่าหงุดหงิด "กลับบ้านไม่ได้แล้วครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูร้อนผ่าว "ฝนข้างนอกนั่นกำลังจะตกหนัก รถติดวินาศสันตะตะโร แถมทางบริษัทคู่ค้าที่หัวหินก็โทรมาเร่งให้เราไปตรวจหน้างานรีสอร์ตโปรเจกต์ใหม่คืนนี้เลย... ผมสั่งให้คนขับรถขับยาวไปที่บ้านพักตากอากาศส่วนตัวของเราเรียบร้อยแล้ว" "เดี๋ยวๆ ๆ ใคร 'เรา' ครับ!" คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ผมไม่ได้บอกว่าจะไปไหนกับคุณสักหน่อย! เอกสารสรุปงบประมาณยังอยู่บนโต๊ะทำงานผมนะ!" "ผมสั่งให้คนเคลียร์ส่งอีเมลให้แล้ว และคุณก็ปฏิเสธคำสั่งเจ้านายไม่ได้... คีย์" ธันวาผละใบหน้าออกมาสบตา ประกายในตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ที่ไม่ยอมฟังเหตุผลใดทั้งสิ้น "ถ้าไม่อยากตกเป็นขี้ปากของพนักงานทั้งบริษัทต่อในวันพรุ่งนี้ ทางที่ดีที่สุดคือคุณควรไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านพักริมทะเลกับผมสองต่อสอง... คืนนี้" *** บรรยากาศภายในบ้านพักตากอากาศสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ตั้งอยู่บนเนินเขาริมทะเล เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังแว่วเข้ามาในความเงียบสงบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกลับอึมครึมและเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ คีย์นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม สายตาคมมองสำรวจรอบห้องด้วยความระแวง ก่อนจะหันขวับไปมองร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวในชุดลำลองสบายๆ เสื้อยืดสีดำสนิทขับเน้นช่วงไหล่กว้างและแผงอกล่ำสันให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น มือหนากำลังถือแก้วน้ำอุ่นสองใบ เดินตรงเข้ามาวางตรงหน้าเขา "ดื่มซะ จะได้หายหัวร้อน" ธันวาเอ่ยเสียงราบเรียบ หย่อนกายลงนั่งบนโซฟาตัว and ฝั่งตรงข้าม ทอดสายตามองเลขาหนุ่มที่ยังคงตั้งแกำแพงใส่เขาเต็มที่ "ผมไม่ได้หัวร้อน แต่ผมกำลังจะบ้าเพราะคุณต่างหาก" คีย์สวนกลับทันควัน ไม่ยอมแตะต้องแก้วน้ำที่อีกฝ่ายส่งให้ "ไหนล่ะครับห้องนอนผม ผมจะรีบขึ้นไปนอน พรุ่งนี้เช้าจะได้รีบกลับไปสะสางงานที่ค้างคา" "ห้องนอนมีห้องเดียวครับ... และเตียงก็มีเตียงเดียว" คำตอบหน้าตาเฉยของธันวาทำเอาคีย์เกือบสำลักลมหายใจตัวเอง ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที ดวงตากลมโตฉายแววเหลือเชื่อ "ว่าไงนะ?! บ้านหลังใหญ่โตมโหฬาร มีห้องนอนห้องเดียวเนี่ยนะ คุณคิดจะเล่นมุกตื้นๆ แบบนี้เพื่อลวนลามผมรึไง!" "บ้านหลังนี้ผมสร้างไว้พักผ่อนคนเดียว จะมีห้องนอนแขกทำไมให้รกพื้นที่" ธันวาตอบหน้าตาย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวคีย์อย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน "หรือว่า... คุณกลัว?" "ผมไม่ได้กลัว! แต่ผมไม่อยากนอนร่วมเตียงกับคนปากจัดอย่างคุณ!" "งั้นก็นอนบนพื้นสิครับ พรมผืนนั้นหนานุ่มพอสมควร หรือถ้าหนาว... มานอนกอดผมบนเตียงก็ได้นะ ผมไม่หวงตัวขนาดนั้นหรอก" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายขึ้นบนริมฝากหยักลึก คีย์เม้มปากแน่นด้วยความเจ็บใจ อยากจะยกเท้าขึ้นถีบยอดอกคนตรงหน้าสักทีสองทีข้อหาหมั่นไส้เกินเยียวยา "ฝันไปเถอะครับ!" คีย์สะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าปังๆ ตรงไปยังห้องนอนชั้นบนทันทีโดยไม่รอฟังคำพูดใดๆ อีก บานประตูกระจกใสบานใหญ่เปิดออกรับลมทะเลที่พัดโชยเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง เตียงนอนขนาดคิงไซส์ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของธันวาที่ติดมากับหมอน ทำให้คีย์รู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด เลขาหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือเรียวยกขึ้นนวดขมับเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดทั้งวันเริ่มถาโถมเข้าใส่ ทว่าความตึงเครียดเรื่องสถานะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจ้านายหนุ่มกลับรบกวนจิตใจยิ่งกว่า ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง คีย์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวง ธันวาเปิดประตูเข้ามาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม หยดน้ำยังคงเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำสนิทที่ลู่ลงปรกหน้าผาก ทำให้ลุคท่านประธานมาดนิ่งดูผ่อนคลายและเซ็กซี่ขึ้นเป็นกอง จนคีย์ต้องรีบเบนสายตามองไปทางอื่น "มองค้างขนาดนี้... หลงเสน่ห์ผมเข้าแล้วล่ะสิ" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยแซวขณะเดินเช็ดผมตรงมาที่เตียง "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ ผมแค่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะหักเงินเดือนคุณฐานพาผมมาติดเกาะแบบนี้ยังไงดีต่างหาก" คีย์สวนกลับเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดแม้หัวใจจะเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง จนไหล่กว้างแนบชิดกับไหล่บางของเขา ธันวาไม่ได้ต่อปากต่อคำเหมือนเคย ดวงตาคมเข้มทอดมองเสี้ยวหน้าหวานของเลขาหนุ่มด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งและจริงจังจนคีย์ต้องหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ "คีย์..." เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก "อะไรอีกครับ...?" "ตอนที่ยัยเลขาหน้าห้องเปิดเข้ามา... แล้วเห็นคุณนั่งอยู่บนตักผม" ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนคีย์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "ในหัวของคุณ... คิดอะไรอยู่เหรอครับ" คีย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนเงาของเขาชัดเจน หัวใจเต้นแรงระรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว—วินาทีที่หน้าอกแนบชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดริน และความรู้สึกวูบวาบที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด "ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละครับ... ปล่อยผมนะ ผมจะนอน" คีย์เบือนหน้าหนี หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ธันวาไม่ยอมปล่อย มือหนาเอื้อมไปจับปลายคางมนให้หันกลับมาสบตา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "แต่หัวใจคุณ... มันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะคีย์..." ธันวา กระซิบเสียงพร่าชิดริมริมฝีปาก "บอกผมหน่อยสิ... ว่ากลิ่นน้ำหอมบนตัวผม กับความรู้สึกที่คุณมีให้ผมตอนนี้... อันไหนมันทำให้คุณควบคุมตัวเองยากกว่ากัน?" *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันในห้องนอนอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนัลหม่านของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านล่างบ้าน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางสำนักงานใหญ่โทรแจ้งด่วน ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทโดนแฮกข้อมูลโปรเจกต์ใหม่ทั้งหมดแล้วครับ!" ธันวาผละออกจากร่างของคีย์ทันที นัยน์ตาคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเฉียบคมในพริบตา คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลโปรเจกต์หลักที่กำลังจะเปิดตัวพรุ่งนี้เช้าถูกเจาะระบบ! ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงมากดรับสาย ทว่าก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง ร่างสูงก็หันกลับมาสบตากับคีย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความตึงเครียด "อยู่รอผมในห้องนี้..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลึกล้ำ ชวนให้ขนลุกซู่ "คืนนี้... เกมของเรายังไม่จบแค่นี้แน่ คีย์" — ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของชาโดว์ฮันเตอร์มาโดยตลอดนะครับ —