อย่าสำคัญตัวผิด

"คุณ... คุณกรณ์ อดีตคู่หมั้นของคุณคีย์ครับ!" เสียงของเลขาหน้าห้องดังแทรกเข้ามาในความเงียบงันราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบกระจกให้แตกละเอียด ประโยคสั้นๆ นั้นทำเอาบรรยากาศในห้องทำงานท่านประธานที่คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งดิ่งลึกลงไปจนแทบหายใจไม่ออก คีย์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่หวานเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด ร่างเพรียวบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สันกรามคมเม้มเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน เมื่อชื่อของคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในสามโลกถูกเอ่ยขึ้นมาในเวลาและสถานที่ที่ชวนให้อึดอัดเป็นบ้า ในขณะที่ธันวา... ท่านประธานหนุ่มมาดเนี้ยบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัดและไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับหรี่ตาลงคมกริบ รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบมองไปยังลูกน้องคนสนิทที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะเหลือบไปมองประตูห้องทำงานที่ถูกเปิดผางขึ้นโดยบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "เชิญครับคุณกรณ์..." เสียงของเลขานุการหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลก ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ สายตาแพรวพราวคู่กวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของคีย์ที่กำลังยืนเม้มปากแน่นอยู่ข้างโต๊ะทำงานของท่านประธาน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คีย์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนม ราวกับลืมไปสิ้นเชิงว่าสถานะระหว่างพวกเขามันจบลงด้วยความอัปยศและรอยแผลเป็นในใจของอีกฝ่ายแค่ไหน คีย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือสั่นระริกเล็กน้อย ความรู้สึกอับอาย โกรธแค้น และไม่อยากตกเป็นเบี้ยล่างตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่เขาก็ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี เชิดหน้าขึ้นสบตากับอดีตคู่หมั้นนรกแตกคนนั้นด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลือให้เห็นอีกต่อไป "ถ้ามาเพื่อหาเรื่องหรือพูดจาไร้สาระ กรุณากลับออกไปซะครับคุณกรณ์ ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนว่างงานมาเดินเล่น" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงหวานแต่เฉียบคมราวด้ามมีดโกน ไม่ไว้หน้าแขกผู้มาเยือนแม้แต่น้อย กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของท่านประธานมากขึ้นอีกนิด ทว่ายังไม่ทันที่กรณ์จะได้ก้าวถึงตัวคีย์ ร่างสูงใหญ่ของธันวาที่นั่งเงียบมานานก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากตัวของประธานหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ธันวาก้าวเข้ามาขวางคีย์ไว้ด้วยแผ่นหลังกว้าง ปิดกั้นการมองเห็นและสายตาคุกคามของกรณ์ได้อย่างมิดชิด ราวกับพญาเสือที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตัวเอง "ดูเหมือนคุณจะจำผิดที่แล้วนะครับ... อดีตคู่หมั้น" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น จนคนฟังต้องสันหลังวาบ รอยยิ้มมุมปากของประธานหนุ่มไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง มีเพียงความเหี้ยมเกรียมและรังสีความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่พุ่งทะยานจนน่ากลัว "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และคนที่คุณกำลังยืนคุกคามอยู่... คือคนของผม" คำว่า *"คนของผม"* หลุดออกมาจากริมฝีปากหนาอย่างไม่ลังเล ทำเอาคีย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความโกรธที่มีต่อกรณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างบอกไม่ถูก คีย์เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเขาไว้ ธันวาในตอนนี้... ช่างดูน่าเกรงขามและทรงพลังเสียจนเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทั้งที่เมื่อกี้พวกเขายิ่งเพิ่งปะทะฝีปากกันเรื่องความใจดีจอมปลอมแท้ๆ แต่ทำไมพอมีคนนอกเข้ามาสอด ผู้ชายปากจัดคนนี้ถึงได้กลายร่างเป็นโล่กันภัยที่พึ่งพาได้อย่างน่าประหลาดใจแบบนี้ล่ะ กรณ์หรี่ตามองธันวาอย่างพิจารณา รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดขวาง "อ้อ... ท่านประธานธันวาผู้เลื่องชื่อนี่เอง ถึงว่าล่ะ... ทำไมคนสวยถึงกล้าปีกกล้าขาแข็งใส่ผม ที่แท้ก็มีแบ็กอัพเป็นถึงท่านประธานกระเป๋าหนักนี่เอง สมกันดีนี่ครับ... คนหนึ่งก็หน้าเงิน อีกคนก็คิดว่าเอาเงินฟาดหัวใครก็ได้" "ปากดีแบบนี้ ระวังกลับออกไปไม่ครบสามสิบวันนะครับ" ธันวาสวนกลับทันที ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธ กรณ์กล้าดียังไงมาดูถูกคีย์ต่อหน้าเขา "พอเถอะครับคุณธันวา..." คีย์เอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของธันวานิดๆ เพื่อปรามไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ แม้เขาจะเกลียดขี้หน้าท่านประธานแค่ไหน แต่การมีเรื่องชกต่อยกันในบริษัทมันไม่ใช่เรื่องดีแน่ "ผมไม่อยากเอาพิมพไปทองกับคนไร้ค่าแบบนี้หรอกครับ เชิญคุณกรณ์ออกไปจากห้องผม เอ๊ย... ห้องท่านประธานได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาหิ้วปีกคุณออกไปจริงๆ" คำพูดเชือดเฉือนและท่าทีที่ไม่ไว้หน้าทำให้กรณ์หน้าเสียไปเล็กน้อย ชายหนุ่มขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา "หึ... เก่งนักนะคีย์ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ของที่เคยเป็นของฉัน วันหนึ่งมันก็ต้องกลับมาเป็นของฉันอยู่ดี!" พูดจบ กรณ์ก็สะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป ปิดประตูเสียงดังสนั่นเพื่อระบายความหงุดหงิด เมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็กลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศยังคงหลงเหลือความตึงเครียดจางๆ คีย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบดึงมือที่เผลอไปจับแขนเสื้อของธันวาออกทันที พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม "ขอบคุณครับ... สำหรับความช่วยเหลือเมื่อกี้" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แม้ในใจจะเต้นไม่เป็นส่ำ "แต่คุณก็ไม่ควรพูดจาแบบนั้นออกไปนะ... 'คนของผม' อะไรกัน มันฟังดูชวนเข้าใจผิดสิ้นดี" ธันวาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเลขาตัวแสบ ดวงตาคมกริบสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากหนาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนปากเก่งเริ่มมีอาการเขินอายจนเก็บทรงไม่อยู่ "ทำไมล่ะ หือ?" ธันวาแกล้งก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย บีบให้คีย์ต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "หรือว่ากลัวตัวเองจะเผลอใจไปกับ 'คนปากจัด' อย่างฉันเข้าจริงๆ ถึงได้รีบปฏิเสธเป็นพัลวันขนาดนั้น" "คุณธันวา! ถอยไปเลยนะครับ อย่ามาพูดจาหลงตัวเองแถวนี้" คีย์หน้าแดงแจ๋ ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเลขาหนุ่มจะสู้แรงของประธานหนุ่มร่างสูงได้ ธันวากลับยิ่งใช้มืออีกข้างเท้าขอบโต๊ะกักตัวเขาไว้ตรงกลาง ราวกับกรงเล็บของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "ฉันไม่ได้หลงตัวเองสักหน่อย ก็พูดความจริงทั้งนั้น" ธันวาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็ก จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอขาวผ่อง "จำไม่ได้หรือไง ว่าเมื่อกี้ใครกันที่บอกว่าฉันเป็นห่วงเป็นใยจนน่าสงสัย..." คีย์ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รสสัมผัสใกล้ชิดและกลิ่นกายหอมสะอาดของผู้ชายตรงหน้าทำเอาสมองเขาตื้อตันไปหมด "ผม... ผมไม่ได้หมายความว่า..." คีย์พยายามหาคำแก้ตัว แต่ริมฝีปากกลับอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออก ธันวาอมยิ้มอย่างผู้ชนะ ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ความรู้สึกอยากแกล้งคนตรงหน้าให้เขินตายคาอกพุ่งพล่านจนห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาคีย์แทบละลาย "ถ้าไม่อยากให้ฉันคิดไปไกลกว่านี้..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำ ริมฝีปากหนาเฉียดผ่านแก้มเนียนนุ่มไปเพียงนิด "ก็เลิกทำตัวน่ารักแล้วมาอยู่ข้างๆ ฉันซะดีๆ... ดีกว่าไหม?" คีย์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คำพูดและแววตาจริงจังที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังนั้นทำเอาเขารู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะหัวใจเจ้ากรรมมันดันทรยศเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ต่างหาก! ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะมารยาททรามเสียก่อน "ก็อกๆ! ท่านประธานคะ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารมาถึงแล้วค่ะ... เอ๊ะ! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมานะครับ!