ควงคู่โชว์สื่อ

เอกสารกองโตในมือของ ‘พี่วิภา’ หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังทึบ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับท่านประธานหนุ่มปากร้ายได้อย่างทันท่วงที คีย์ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอก เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแนบไปกับแผ่นหลังชื้นเหงื่อจากสถานการณ์เฉียดฉิวเมื่อครู่ สายตากลมโตคมกริบตวัดมองคนตัวโตที่นั่งไขว่ห้างตีหน้าตายอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ธันวาไม่มีท่าทีสะทกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบเพียงแค่ปรายตามองเอกสารพวกนั้นด้วยหางตา ก่อนจะแค่นجเสียงในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ "ตารางงานช่วงเย็นปรับใหม่หมดแล้วใช่ไหมครับคุณคีย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบ ๆ แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่จงใจส่งมาให้เลขาหนุ่มคนเก่งได้เห็นคนเดียว "เรียบร้อยครับท่านประธาน งานเปิดตัวโครงการใหม่คืนนี้ รถพร้อม ทีมงานพร้อม และ..." คีย์เว้นจังหวะ ปรายตามองกองเอกสารก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบ "และผมเตรียมยิ้มจนกรามค้างเพื่อกลบเกลื่อนข่าวลือเรื่องประธานกับเลขากินกันเองไว้เรียบร้อยแล้วครับ" ประโยคประชดประชันนั้นไม่ได้ทำให้ธันวาโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ มือหนาเอื้อมไปหยิบปากกา Montblanc บนโต๊ะมาควงเล่นช้า ๆ "ดี... หวังว่าบนพรมแดงคืนนี้ คุณจะแสดงละครตบตาพวกนักข่าวได้แนบเนียนเหมือนตอนที่เถียงผมในห้องนี้นะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ปิดท้ายด้วยการลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของคีย์จนคนตัวเล็กกว่าต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "ไปกันเถอะครับ 'ที่รัก' ได้เวลาไปทำหน้าที่คู่จิ้นเรียกเรตติ้งให้บริษัทแล้ว" คำว่า 'ที่รัก' ถูกเน้นเสียงต่ำอย่างจงใจจนคีย์อยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อ ๆ นั่นสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่สถานการณ์และหน้าที่บังคับให้เขาต้องปั้นหน้ายิ้มหวานหยดย้อยสวนกลับไปทันควัน "ด้วยความยินดีครับท่านประธาน หวังว่าคุณจะรักษาภาพลักษณ์ท่านประธานผู้แสนดี ไม่เผลอทำหน้ายักษ์ใส่สื่อจนหุ้นร่วงเสียก่อนนะครับ" รถยนต์ยุโรปคันหรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถใต้ดินของบริษัทมุ่งหน้าสู่โรงแรมหรูใจกลางเมือง บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่กว้างขวางกลับแคบลงถนัดตาเมื่อคนทั้งคู่นั่งเบียดเสียดกันอยู่เบาะหลัง คีย์นั่งตัวเกร็งชิดติดประตูฝั่งซ้าย พยายามสร้างระยะห่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าธันวาผู้เป็นเจ้านายกลับไม่มีทีท่าว่าจะเกรงใจพื้นที่ส่วนตัวเลยสักนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นกายสะอาด อบอวลอยู่ในพื้นที่ปิดทึบ ยิ่งเร่งจังหวะการเต้นของหัวใจคีย์ให้รัวเร็วกว่าปกติ "จะขยับไปสิงกับกระจกรถอยู่แล้วนะครับ ใกล้กว่านี้คงต้องทะลุออกไปข้างนอกแล้วมั้ง" ธันวาเอ่ยแซidad เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าลอยมาปะทะข้างหู ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ให้ตั้งตัว ฝ่ามือหนาวางทับลงบนเบาะหนังใกล้สะโพกของคีย์ กักตัวเลขาหนุ่มไว้กลาย ๆ ระหว่างประตูกับร่างกายของเขา "กรุณารักษาระยะห่างด้วยครับท่านประธาน เราอยู่ในรถบริษัท ไม่ใช่ห้องนอนส่วนตัวของคุณ" คีย์หันไปตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังภัยเหมือนแมวป่าตัวน้อยที่กำลังจนมุม "ทำไมล่ะครับ... กลัวห้ามใจตัวเองไม่ไหวเหรอ" ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ แก้มใส คมตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก "ข้างนอกคนเขาอยากเห็นเราสวีทกันจะตาย ค้อมหัวซ้อมไว้ก่อนตอนนี้ ดีกว่าไปเด๋อด๋าต่อหน้านักข่าวนะครับ" "ผมมืออาชีพพอครับ ไม่ต้องห่วงเรื่อง..." คำพูดท้าทายทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อรถเบนซ์คันหรูเบรกกะทันหันเพราะสัญญาณไฟจราจร แรงเฉื่อยทำให้ร่างของคีย์พุ่งไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยง แต่ทว่า... มันไม่ได้ชนกับเบาะด้านหน้าอย่างที่ควรจะเป็น วงแขนแกร่งของธันวาไวกว่าความคิด รวบเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ ร่างของคีย์จึงล้มทับลงไปแนบชิดกับอกแกร่งของท่านประธานหนุ่มเต็มแรง ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกเมื่อใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งสนิท ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโดยสารที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นและสัมผัสแนบแน่นจากอุณหภูมิร่างกายที่ถ่ายเทผ่านเนื้อผ้าทำให้สมองของคีย์ขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันชัดเจน มือเรียวที่พยายามจะดันอกแกร่งออกกลับถูกมือหนาคว้าหมับแล้วรวบขึ้นไปทาบไว้บนอกเสื้อของธันวาแทน สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจใต้ฝ่ามือ... มันเต้นรัวเร็วไม่แพ้กันเลย "ไหนบอกว่ามืออาชีพไงครับ... แค่นี้ก็ถึงเนื้อถึงตัวผมซะแล้วเหรอ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นชิดริมใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ ธันวาไม่ได้ขยับหนี เขากลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวอย่างจงใจ คีย์เม้มปากแน่น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายต่อหัวใจของเขามากแค่ไหน ระยะห่างที่ถูกย่นย่อจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากด่าทอหรือผลักไสเจ้านายตัวแสบออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจาง ๆ นั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ธันวาจิ๊ปากอย่างขัดใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมคลายอ้อมแขนออกช้า ๆ ปล่อยให้เลขาหนุ่มดีดตัวกลับไปนั่งฝั่งตัวเองแทบไม่ทัน คีย์รีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทางเพื่อซ่อนร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้า ขณะที่ธันวากดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ครับ... ถึงไหนแล้ว" ท่านประธานหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตายังคงพราวระยับมองตรงมาที่คีย์ไม่วางตา ปลายสายรายงานสถานการณ์หน้างานด้วยความร้อนรน เสียงลอดออกมาเบา ๆ พอให้ได้ยินว่า "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ! ตอนนี้ที่หน้าพรมแดงงานเปิดตัว มี... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณคีย์อยู่ครับ!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที หันขวับไปมองหน้าเลขาหนุ่มที่ตอนนี้สีหน้าถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน "ใคร?" ธันวาเอ่ยถามปลายสายเสียงเข้ม "คุณ... คุณกรณ์ อดีตคู่หมั้นของคุณคีย์ครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมานะครับ