กฎเหล็กของคนเป็นเจ้านาย

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงทึบหนักหน่วงนั้นดังพอจะทำให้คีย์ที่กำลังยืนจัดแจงความเรียบร้อยของหน้าจอแท็บเล็ตต้องชะงักมือลง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะโดยไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร ท่านประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ร่างสูงโปรดปรานการสวมสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนไหล่กว้างและเอวสอบให้ดูทรงอำนาจจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลอดแว่นสายตาไร้กรอบลงมาที่เขาด้วยแววตานิ่งสนิท แต่ทว่าเต็มไปด้วยความกดดันที่ถูกแผ่ออกมาจงใจ "อ่านให้ละเอียดทุกบรรทัด แล้วเซ็นชื่อลงไปซะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนห้าวเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างกวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะยกแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักที คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน เปลือกตาบางกะพริบลงครั้งหนึ่งเพื่อซ่อนความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก มือเรียวเอื้อมไปเปิดแฟ้มสีดำเล่มนั้นออก กระดาษแผ่นแรกปรากฏตัวอักษรจํานวนมากที่เป็นข้อตกลงและเงื่อนไขการทำงานพิเศษ นอกเหนือจากหน้าที่เลขาฯ ปกติ สายตากลมโตไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลทุกตัวอักษรอย่างแม่นยำ ทว่า ยิ่งอ่าน หัวคิ้วเรียวก็ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะเป็นปม "สัญญาจ้างพิเศษ... ข้อห้ามเด็ดขาดในการปฏิบัติงาน?" คีย์ทวนคำด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะกึ่งสงสัย เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตกว่าที่นั่งรอท่าอยู่แล้ว "ท่านประธานครับ นี่มันสัญญาจ้างเลขาฯ หรือสัญญาขายวิญญาณให้ซาตานกันแน่เนี่ย ทำไมข้อห้ามมันถึงได้งี่เง่าขนาดนี้ล่ะครับ" ธันวาไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้นเลยแม้แต่น้อย เขากลับขยับตัวโน้มไปข้างหน้า ประสานมือทั้งสองข้างวางไว้บนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองเลขาฯ หน้าหวานนิ่งราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง "ถ้าคิดว่ามันงี่เง่า คุณก็มีสิทธิ์ฉีกมันทิ้งแล้วเดินออกไปจากห้องนี้ได้เลยนะคีย์... แต่ก็แลกกับการที่บริษัทของคุณพ่อคุณจะต้องล้มละลายภายในสัปดาห์หน้า เพราะไม่มีเงินทุนหมุนเวียนจากเครือของเรามาพยุงไว้อีกต่อไป" คำพูดเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนนั้นถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ธันวาฉีกยิ้มมุมปาก ย้ำเตือนสถานะที่เหนือกว่าอย่างเลือดเย็น คีย์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ไอ้เจ้านายปากหมาคนนี้ช่างสรรหาวิธีบีบคั้นคนอื่นได้เก่งกาจเป็นเลิศจริงๆ เขารู้จุดอ่อนของครอบครัวคีย์ทุกอย่าง และมักจะหยิบยกมันขึ้นมาเป็นเครื่องต่อรองเวลาที่ต้องการจะเอาชนะเสมอ "คุณนี่มัน... ทุเรศเป็นบ้าเลยธันวา ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกแบบนี้หน้าด้านที่สุด" คีย์กัดฟันกรอด สบถออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด "ปากเก่งนักนะ" ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวโต๊ะทำงานฝั่งที่คีย์ยืนอยู่ ร่างสูงใหญ่กดดันพื้นที่จนเลขาฯ หนุ่มต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ "จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้ให้ดีว่านี่คือ 'กฎเหล็ก' ที่คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรอง" มือหนายื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงยัดใส่มือเรียวของคีย์ บังคับให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบนั้นต้องกำด้ามปากกาไว้แน่น ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวทำให้หัวใจดวงน้อยของคีย์กระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "อ่านข้อที่เจ็ดให้ผมฟังดังๆ สิครับเลขาฯ คนเก่ง" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู จนคีย์รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง คีย์หลุบตาลงมองกระดาษในมือด้วยความเคืองแค้น ก่อนจะจำใจกวาดสายตาอ่านข้อความเจ้าปัญหาที่ถูกเน้นตัวหนาไว้เด่นชัด "ข้อเจ็ด... คู่สัญญาฝ่ายที่สอง (นายคีย์) ห้ามมีความรู้สึกส่วนตัว ห้ามหวั่นไหว และห้ามตกหลุมรัก คู่สัญญาฝ่ายที่แรก (นายธันวา) เด็ดขาด หากฝ่าฝืน จะต้องถูกปรับเป็นเงินสิบล้านบาทและพ้นสภาพการเป็นเลขาฯ ทันที" อ่านจบ คีย์ก็แค่น้ำเสียงขึ้นจมูกทันที ใบหน้าหวานหันขวับกลับมาประจันหน้ากับคนตัวสูงในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ตลกสิ้นดี ใครมันจะไปตกหลุมรักคนปากจัด นิสัยเสีย เอาแต่ใจตัวเองแบบคุณกันล่ะครับท่านประธาน ฝันไปเถอะ! ต่อให้เอาเงินร้อยล้านมาล่อ ผมก็ไม่มีทางรู้สึกอะไรกับคนอย่างคุณเด็ดขาด!" ธันวาชะงักไปนิดเมื่อเจอสายตาและวาจาเผ็ดร้อนพุ่งชนเข้าจังๆ แววตาของประธานหนุ่มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคลือบไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปาก "ดีมาก... พูดคำไหนคำนั้นนะครับ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มพร่า ปลายนิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคีย์แผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนขัดกับความก้าวร้าวเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง "หวังว่าคุณจะรักษาคำพูดนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ... ห้ามใจตัวเองให้ดีก็แล้วกัน" คีย์ปัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะสัมผัสเมื่อครู่กันแน่ที่ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจมันเพี้ยนไปหมด "ไม่ต้องมาแตะต้องผม! เอาปากกามานี่ ผมเซ็นให้จบๆ ไปจะได้หมดเวรหมดกรรมกันสักที!" คีย์กระชากฝาปากกาออกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงราวกับต้องการระบายอารมณ์ลงบนแผ่นกระดาษ ธันวายืนกอดอกมองท่าทางพยศนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยความท้าทายที่ซ่อนเร้น เมื่อเซ็นเสร็จ คีย์ก็โยนปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น กระแทกแฟ้มเอกสารปิดเข้าหากันอย่างแรงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายตัวดีด้วยสายตาเอาเรื่อง "เรียบร้อย! ทีนี้หมดธุระของผมแล้วใช่ไหมครับ ผมจะออกไปทำงานของผมต่อ..." คีย์หมุนตัวเตรียมจะก้าวเท้าเดินหนีออกจากบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นขอบโต๊ะทำงาน มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวแล้วกระชากกลับเข้ามาหาร่างสูงอย่างแรงด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน ร่างบางเซถลาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของธันวาอย่างจัง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อวงแขนแข็งแรงอีกข้างโอบกระชับรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาคมกริบของธันวาลึกล้ำและดุดันยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มมุมปากหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่ทำเอาคีย์พูดไม่ออก "ใครบอกว่าหมดธุระแล้วล่ะครับ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความตกตะลึง น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นราวกับกำลังสะսิตอารมณ์บางอย่างที่พยายามอดกลั้นมานาน "ในสัญญาไม่ได้บอกเหรอว่า... เลขาฯ ส่วนตัวต้องทำหน้าที่ 'ดูแลความสุข' ให้เจ้านายหลังเซ็นสัญญาด้วยนะ" หัวใจของคีย์หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารกองโตในมือ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ