ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ

แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากลานจอดรถชั้นใต้ดินสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หลังประตูลิฟต์ที่เพิ่งเปิดออกอย่างกะทันหัน ความเงียบงันที่ปกคลุมมาก่อนหน้านี้ราวกับถูกตัดขาดด้วยเสียงลมหายใจสะดุดกึกของบุคคลมาใหม่ "คุณ... คุณกรณ์!" คีย์ผละออกจากร่างของธันวาด้วยความเร็วแสง สองมือรีบยกขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างโปรดถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างเขากับท่านประธานหนุ่มผู้เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด ในขณะที่ธันวา... คู่กรณีตัวร้ายกลับไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย ท่านประธานหนุ่มเพียงแค่ปัดเสื้อสูทราคาแพงของตนเองเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าลิฟต์ด้วยความเรียบเฉย ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งขโมยจูบเลขาตัวเองในพื้นที่อับสายตาของลิฟต์โดยสาร "มีธุระอะไรดึกดื่นขนาดนี้ครับ คุณกรณ์" ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ "เอ่อ... ผม... ผมลืมเอกสารโปรเจกต์สำคัญไว้บนโต๊ะครับท่านประธาน..." กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาเลิกลั่กเหลือบมองระหว่างเจ้านายกับเลขาหนุ่มสลับไปมาอย่างจับพิรุธ "แล้วนี่... พวกคุณสองคน..." "ไม่มีอะไรครับ" ธันวาตัดบททันควัน น้ำเสียงเผด็จการไร้ซึ่งความเกรงใจ "ถ้าเอาเอกสารแล้วก็กลับไปซะ พรุ่งนี้ผมไม่อยากเห็นความผิดพลาดบนโต๊ะทำงานอีก" คีย์เม้มปากแน่น ความร้อนผ่าวบนพวงแก้มยังไม่จางหาย ความเงียบงันที่เกิดขึ้นหลังรสจูบเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความอึดอัดไว้ในอากาศ กำแพงบางๆ ที่ทั้งคู่เพิ่งร่วมกันสร้างขึ้นมาด้วยความดื้อรั้นถูกตอกย้ำให้หนาเตอะขึ้นไปอีก เมื่อมีบุคคลที่สามก้าวเข้ามาเป็นเครื่องเตือนสติว่าสิ่งที่พวกเขาเพิ่งทำลงไปมัน "ผิดที่ผิดเวลา" และ "ไม่ควรเกิดขึ้น" "ครับ... ครับท่านประธาน ผมขอตัวก่อนนะครับ" กรณ์รีบโค้งตัวศิโรราบแล้วเดินจ้ำอ้าวหายเข้าไปในตัวอาคารทันที ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่กับความกระอักกระอ่วนใจที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ประตูลิฟต์ปิดสนิทลงอีกครั้ง ปล่อยให้ความเงียบงันเข้าครอบคลุมพื้นที่แคบๆ นี้เป็นรอบที่สอง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า คีย์ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตาคนข้างกาย เขาก้าวเท้าฉับๆ มุ่งหน้าไปยังรถยนต์ส่วนตัวที่จอดอยู่ไม่ไกล แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะถึงที่เปิดประตูก็มีมือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเสียก่อน แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นจนทำให้ต้องหยุดชะงัก "จะรีบหนีไปไหนครับ เลิกงานแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ "ปล่อยครับท่านประธาน ผมจะกลับบ้าน" คีย์สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่ธันวากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวมากกว่าเดิม จนแผ่นหลังของเขาแนบชิดกับตัวรถ ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี "โกรธผมหรือไงเรื่องเมื่อกี้" ธันวาโน้มใบหน้าลงมา องศาระหว่างเราใกล้ชิดกันจนเกือบจะแนบสนิท ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ทุกอณูบนใบหน้าของเลขาหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ผมจะไปโกรธอะไรคุณล่ะครับ ในเมื่อท่านประธานทำตามอำเภอใจเป็นปกติอยู่แล้วนี่" คีย์เชิดหน้าขึ้น สวนกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "สนุกมากไหมครับที่ได้แกล้งผม เล่นกับความรู้สึกคนอื่นเนี่ยมันสนุกนักหรือไง" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมไหววับชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันตามสไตล์เดิม "ใครว่าผมเล่น? ผมไม่ได้เล่นคีย์..." ประโยคหลังถูกลดระดับเสียงลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้คีย์ชะงักงัน คำพูดที่ค้างคาอยู่ในลำคอถูกกลืนหายไปเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของอีกฝ่าย มันไม่ใช่สายตาของการหยอกล้อ ไม่ใช่การแกล้งเล่นสนุก แต่เป็นความเว้าวอนลึกซึ้งที่ธันวาไม่เคยแสดงมันออกมาให้ใครเห็น... คนที่กุมอำนาจสูงสุดของบริษัท กลับกำลังแสดงความอ่อนแอออกมาผ่านทางสายตาคู่คมนั้น คีย์เบือนหน้าหนีความรู้สึกวูบวาบที่ตีรวนอยู่ในอก เขาเกลียดตัวเองที่มักจะใจอ่อนให้กับมุมนี้ของธันวาเสมอ ทั้งที่ตั้งปฏิญาณไว้แล้วว่าจะไม่มีทางตกหลุมพรางผู้ชายปากจัดคนนี้เป็นครั้งที่สอง "อย่ามาทำแบบนี้อีกเลยครับท่านประธาน..." คีย์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งความแข็งกร้าวเช่นเคย "เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง... ความสัมพันธ์แบบนี้มันคลุมเครือเกินไป และผมไม่อยากเอาอนาคตการทำงานมาแลกกับความรู้สึกชั่ววูบของคุณ" พูดจบ คีย์ก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักร่างสูงออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง ล็อคกลอนประตูอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะตามเข้ามา ธันวายืนนิ่งอยู่ข้างรถ มองตามรถยนต์คันเล็กที่เคลื่อนตัวออกไปจากลานจอดรถด้วยความเร็ว สัมผัสความนุ่มนวลจากริมฝีปากเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในความรู้สึก คำพูดปฏิเสธเยືือกเย็นของเลขาหนุ่มยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ท่านประธานหนุ่มกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ความพ่ายแพ้ไม่ใช่สิ่งที่ธันวาคุ้นเคย และครั้งนี้เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้เช่นกัน กลางดึกสงاد... ภายในห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรู ธันวากำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงในความมืด มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกที่ส่องลอดผ่านกระจกใสเข้ามา หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความเข้า นิ้วเรียวกดเปิดอ่านข้อความบนหน้าจออย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด ร่างสูงก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที แก้วไวน์ในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น แววตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธจัด ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกส่งรูปถ่ายใบหนึ่งมาพร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่อ่านแล้วเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน— *[รูปถ่าย: คีย์กำลังยืนอยู่กับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่ร้านกาแฟหน้าคอนโด พร้อมข้อความ: "ดูเหมือนเลขาคนเก่งของคุณจะมีคนดูแลหัวใจอยู่แล้วนะครับท่านประธาน ระวังจะโดนคาบไปกินนะ"]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ ฝากติดตามความแซ่บในตอนต่อไปด้วยนะครับ