กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายเคล้าคลอไปกับเสียงเบสทุ้มต่ำที่สะท้านสะเทือนจนถึงแผ่นอก คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มมุมอับสายตาภายในผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสลัวสีแดงส้มสาดส่องกระทบใบหน้าหวานที่ตอนนี้ฉายแวบความเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด มือเรียวยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบเบา ๆ เพื่อระงับความหงุดหงิดจากข้อความปริศนาเมื่อช่วงบ่ายที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ
รูปถ่ายของเขากับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่ร้านกาแฟหน้าคอนโด พร้อมข้อความยั่วยวนประสาทนั่น... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใครสักคนที่จ้องจะเล่นเกมประสาทใส่เขา และเป้าหมายที่แท้จริงก็คงหนีไม่พ้นท่านประธานจอมเผด็จการคนนั้น
"มาคนเดียวเหรอครับคนสวย... หน้าตาตื่น ๆ แบบนี้ รอใครอยู่หรือเปล่า"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าคนหนึ่งจะทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดจนไหล่แทบเกยกัน กลิ่นบุหรี่และน้ำหอมฉุนกึกเตะจมูกจนคีย์ต้องขยับถอยหนีโดยอัตโนมัติ
"ผมมาคุยเรื่องงานครับ รบกวนถอยไปหน่อย" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกวาดมองรอบกายเพื่อประเมินสถานการณ์ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อเห็นว่าชายคนดังกล่าวไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีเพื่อนอีกสองสามคนยืนล้อมกรอบอยู่ไม่ไกล
"เรื่องงานอะไรดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้... หน้าตาหวาน ๆ ปากนิดจมูกหน่อยแบบนี้ มาเป็นเด็กนั่งดริงก์ให้พวกผมสนุกกว่าไหม ได้เงินดีกว่าเป็นเลขาฯ แข็งกระด้างพรรค์นั้นเยอะนะ" มือหนาเอื้อมฉวยโอกาสคว้าคางสลวยของคีย์ไว้แล้วออกแรงบีบเบา ๆ นิ้วหยาบกร้านลูบไล้พวงแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ
"ปล่อย! บอกให้ปล่อยไงวะ!" คีย์ตวัดเสียงกร้าวด้วยความโกรธ พร้อมใช้มือปัดป้องการคุกคามนั้นอย่างไม่ยอมคน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาล แม้จะรู้ว่าตัวเองเสียเปรียบเรื่องแรงกายก็ตาม
"ปากเกรี้ยวกราดดีแท้... แบบนี้แหละน่าสนุกนัก" ชายหนุ่มคนเดิมหัวسเราะในลำคออย่างชอบใจ ร่างหนาขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนคีย์ถูกดันให้จนมุมติดพนักโซฟา แขนแข็งแรงเอื้อมโอบเอวบางไว้แน่นเพื่อตรึงไม่ให้ดิ้นหลุด
ในจังหวะที่คีย์กำลังจะงัดหมัดฮุกเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายเพื่อเอาตัวรอด ประตูทางเข้าโซนวีไอพีก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แรงลมจากการเหวี่ยงประตูทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะสะดุดลงชั่วขณะ
ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปก้าวเข้ามาด้วยก้าวย่างมั่นคงและดุดัน รัศมีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนผู้คนรอบข้างต้องรีบหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาคู่คมดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งเป็นจุล
"มือแก... กำลังจับอะไรอยู่"
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบเสียจนคนฟังต้องสันหลังวาบ ธันวาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ ปลายสายตาคมกริบกวาดมองมือของชายแปลกหน้าพ้นจากเอวบางของเลขาฯ ของตนราวกับมันเป็นสิ่งสกปรกที่น่ารังเกียจ
ชายแปลกหน้าชะงัก หันกลับมามองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิด "อะไรวะ? ยุ่งอะไรด้วย หลบไป ลูกค้ากำลังคุยกันอยู่..."
*ตุบ!*
หมัดหนัก ๆ ของธันวาซัดเข้าที่ใบหน้าของชายคนนั้นเต็มแรงจนร่างสูงเซถลาไปชนโต๊ะกระจกด้านหลัง แก้ววิสกี้และน้ำแข็งกระจัดกระจายเสียงดังสนั่น ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะก่อนที่เสียงฮือฮาจะดังขึ้น
"กูถามว่า... มือแกกำลังจับใครอยู่" ธันวาขยับเสื้อสูทเล็กน้อยด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ไม่มีใครกล้าขยับตัว
"ไอ้... ไอ้บ้านี่!" ชายแปลกหน้าที่มุมปากแตกเลือดซึมพยายามจะลุกขึ้นเอาคืน แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาดุจปีศาจของธันวาที่จ้องมองมา ร่างกายกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ ยิ่งเมื่อการ์ดของผับกรูเข้ามาล้อมรอบกลุ่มของพวกเขาพร้อมกับสายตาของผู้จัดการร้านที่จำหน้าท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ทันที สถานการณ์จึงพลิกผันในพริบตา
"เชิญออกไปจากร้านของผมเดี๋ยวนี้ครับ... ก่อนที่ผมจะสั่งคนโยนพวกคุณลงไปข้างล่าง" เสียงของผู้จัดการร้านเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อมแต่เด็ดขาด
กลุ่มชายแปลกหน้ากวาดสายตาอาฆาตมาที่ธันวาแวบหนึ่ง ก่อนจะจำใจพยุงกันเดินเลี่ยงหายไปในฝูงชน
บรรยากาศรอบตัวกลับมาอื้ออึงอีกครั้ง แต่ธันวาไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย สายตาคมกริบหันกลับมามองคนที่นั่งหอบหายใจอยู่บนโซฟา ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนตกใจ
ธันวาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวที่ยังสั่นเทาเล็กน้อยมากุมไว้แน่น แรงบีบนั้นอบอุ่นและมั่นคงจนคีย์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตา
"คุณ... มาทำไมที่นี่" คีย์ถามเสียงหอบ พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล
"ถ้าฉันไม่มา ป่านนี้เลขาฯ ปากเก่งคนนี้คงโดนพวกมันลากไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง" ธันวาตอบเสียงเขียว สีหน้ายังคงบึ้งตึงด้วยความโมโหที่กรุ่นอยู่ในอก "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ คนเดียวในสถานที่แบบนี้ ทำไม? อยากลองดีกับฉันนักหรือไง"
"ผมมาคุยงาน! แล้วผมจะไปไหน ทำอะไร มันก็เรื่องของผม ไม่ใช่หน้าที่ที่คุณจะต้องมาตามหึง... เอ้ย ตามคุมผมสักหน่อย!" คีย์เผลอหลุดปากเกือบจะเถียงด้วยคำพูดที่เกือบทำให้เสียฟอร์ม รีบกลืนน้ำลายลงคอแล้วเชิดหน้าหนี
ธันวาหรี่ตามองคนปากแข็ง มุมปากหยักกระตุกยิ้มเยาะเล็กน้อย ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน
"หึงเหรอ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่จงใจยั่วเย้า "เมื่อกี้เธอพูดคำว่าหึงใช่ไหมคีย์... หูฉันไม่ได้ฝาดไปหรอกนะ"
"ใครพูด! อย่ามามโนนะท่านประธาน ปล่อยมือผมได้แล้ว ผมจะกลับ!" คีย์ดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองปนเขินที่โดนจับไต๋ได้คาหนังคาเขา
ธันวาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่กลับกระชับวงแขนโอบเอวบางให้ขยับเข้าไปชิดตัวมากยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังหลบเลี่ยง
"ไม่ต้องปฏิเสธหรอก... เพราะต่อจากนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้เธออีกแน่"
ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนคีย์ต้องชะงัก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะกับสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและหวงแหนอย่างปิดไม่มิดที่ส่งตรงมา
ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยเคมีที่ดึงดูดเข้าหากัน หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า
ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างขัดใจที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงไม่ละสายตาจากใบหน้าหวานของคนในอ้อมแขน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง
แต่เพียงแค่กวาดตามองข้อความสั้น ๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ สีหน้าของธันวากลับเปลี่ยนไปในทันที รังสีความเย็นชาและอำมหิตพุ่งทะลักออกมาจากแววตาคู่คมยิ่งกว่าตอนที่ซัดหน้าคนเสียอีก
คีย์สังเกตเห็นความผิดปกติจึงเหลือบสายตาขึ้นมองตาม และหัวใจก็ต้องกระตุกวูบเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอนั้นชัดเจน
*[รูปถ่ายใหม่: เป็นภาพของธันวาและคีย์ที่กำลังนั่งแนบชิดกันอยู่บนโซฟาในผับแห่งนี้อย่างชัดเจน พร้อมข้อความปริศนาที่ส่งตรงมาว่า: "ดูเหมือนท่านประธานจะหวงของเล่นชิ้นนี้มากสินะครับระวัง... ของรักของหวงจะหายไปโดยไม่รู้ตัวนะ"]*
ธันวาแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหี้ยมเกรียม นิ้วแกร่งกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว เขาค่อย ๆ หันกลับมาสบตากันกับคีย์ นัยน์ตาดุดจพญาเหยี่ยวคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งความโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างสมบูรณ์
"เล่นไม่ซื่อสินะ..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบลอดไรฟัน "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมนี้... ฉันก็จะจัดให้มันเห็นนรกทั้งเป็นเหมือนกัน"
---
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความแซ่บของคู่นี้เสมอนะครับ!
กับดักรักร้ายคุณชายปากจัด•ตอนที่ 14
ไปหาลูกค้าที่ผับ
ผลงานโดย ชาโดว์ฮันเตอร์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ชาโดว์ฮันเตอร์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กับดักรักร้ายคุณชายปากจัด นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!