คำสารภาพท่ามกลางสายฝน

ฝ่ามือที่สอดประสานกันแน่นไม่ได้เป็นเพียงแค่ปฏิกิริยาตอบสนองชั่ววูป แต่มันคือคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าตัวอักษรใดๆ ในเอกสารสัญญาจ้างงานฉบับไหนๆ บนโลกใบนี้ เสียงฝนเม็ดใหญ่ที่กระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงเลย กลับกัน มันยิ่งขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำของคนทั้งคู่ให้ดังชัดเจนขึ้นในโสตประสาท คีย์ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วเรียวที่เพิ่งตัดสินใจพลิกกลับไปกุมมือของธันวาไว้เมื่อครู่ กำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นตระหนกที่เกิดจากความจริงที่ว่า... เขากำลังยอมรับความรู้สึกที่ซ่อนไว้ลึกสุดขั้วหัวใจด้วยตัวเอง ธันวาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและมาดท่านประธานผู้ไร้พ่ายละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางที่ถูกห่อหุ้มด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด แววตาไหวระริกของชายหนุ่มทอดมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมาเป็นหยาดน้ำตา "คีย์..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น มันแหบพร่าและสั่นเครือเสียจนคนฟังแทบไม่เชื่อหูว่านี่คือเสียงของเจ้านายปากจัดที่ชอบสั่งงานเขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ท่านประธาน... ปล่อยมือผมได้แล้วครับ" คีย์พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามเลียไปถึงใบหู แม้ปากจะเอ่ยไล่ แต่เรียวปากกลับเม้มเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นรอยยิ้มที่พยายามจะไม่แสดงออก "ไม่ปล่อย" คำตอบห้วนสั้นแต่จริงจังถูกส่งกลับมาทันควัน ธันวาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยมือ แต่เขากลับกระชับฝ่ามือนั้นให้แน่นขึ้นไปอีก ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเลขาหนุ่มหน้าหวานโดยไม่มีช่องว่างให้อีกฝ่ายถอยหนี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความเย็นชื้นของสายฝนภายนอก ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาร้อนรุ่มขึ้นอย่างประหลาด "ในเมื่อนายเป็นคนดึงฉันเข้ามาในเกมนี้เอง... นายก็ต้องรับผิดชอบ" "ผมไปดึงคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ เจ้านายต่างหากที่ชอบหาเรื่องผมก่อนตลอด!" คีย์สวนกลับตามสัญชาตญาณของการเป็นเลขาฝีปากกล้า แต่ดวงตากลมโตกลับหลบวูบ ไม่กล้าสบกับนัยน์ตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง "หาเรื่องเหรอ?" ธันวาหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ดวงตาคู่สวย ริมฝีปากที่เม้มแน่น ไปจนถึงลาดไหล่ที่เกร็งน้อยๆ "ถ้าการหาเรื่องของฉันมันทำให้นายยอมจับมือกับฉันแบบนี้... ฉันยอมเป็นคนปากหมาให้นายด่าไปตลอดชีวิตเลยดีกว่าคีย์" "คุณนี่มัน..." คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ความหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมากลบความเขินอายเมื่อครู่ไปเสียสนิท "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" "แต่ก็ทำให้หัวใจนายเต้นแรงไม่ใช่หรือไง?" ธันวาเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอ่อนโยนจนคนมองรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอีกระลอก นิ้วมืออีกข้างที่ว่างอยู่ของท่านประธานหนุ่มค่อยๆ ยกขึ้น ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยไล่ปอยผมที่ชื้นเหงื่อและละอองฝนออกจากกรอบหน้าของคีย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทะนุถนอมนั้นทำให้หัวใจของเลขาหนุ่มกระตุกวูบ ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ในช่วงเวลานั้น มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงทำหน้าที่บรรเลงบทเพลงแห่งค่ำคืนอันยาวนาน และระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลงทีละน้อยจนหน้าผากของพวกเขากลือบจะชนกัน ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับเดือน ความกลัวที่จะสูญเสีย และความรักที่สั่งสมจนล้นอก กำลังผลักดันให้เขากล้าทำในสิ่งที่คนอย่างธันวาไม่เคยทำกับใครมาก่อน ริมฝีปากหยักลึกขยับเข้าหา สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต "คีย์... คือว่าฉัน..." ธันวาเกือบจะพูดความในใจออกไปทั้งหมดแล้ว... คำว่ารักที่ติดอยู่ริมฝีปาก คำว่าอยากให้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป และความรู้สึกทั้งหมดที่เขาเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะสัมผัสกันและคำสารภาพสำคัญกำลังจะเอื้อiนเอ่ย เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ทำลายความเงียบงันและสลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับในพริบตา! ธันวาชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดฉับพลัน ขณะที่คีย์สะดุ้งสุดตัวและรีบดึงมือกลับจากการกุมประสานทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบในความมืดสลัว เลขาหนุ่มก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนเคร่งเครียด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในเสี้ยววินาที "ท่านประธานครับ..." คีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนก "ระบบความปลอดภัยชั้นใต้ดินถูกเจาะ... และคนอร์... กำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ตัวนี้แล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความฟินปนลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะครับ!