คู่แข่งหัวใจปรากฏตัว

"ถ้าผมจำไม่ผิด รสนิยมของธันวาไม่เคยลดตัวลงมาคบกับ... 'เลขาหน้าหวาน' ที่ใช้เส้นสายเข้ามาทำงานหรอกนะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความเย่อหยิ่งและเหยียดหยามจงใจเปล่งออกมาในระดับที่ดังพอจะทำให้พนักงานทั้งชั้นหันมามองเป็นตาเดียว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงลอยปะทะจมูก ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของ 'กรณ์' จะก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างท่านประธานหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ผมหรี่ตามองผู้มาใหม่ทันที สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง แฟนเก่าของธันวาคนที่เคยสร้างแผลเป็นในใจไว้เมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้... เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ผมราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางของท่านประธานพลأنเงียบกริบลงถนัดตา อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ ไม่ใช่เพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะรังสีความอึดอัดที่แผ่ออกมาจากตัวบุคคลทั้งสาม ผมเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาใหม่... และนั่นทำให้สถานการณ์ที่ระอุอยู่แล้ว ยิ่งทวีความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ธันวาขมวดคิ้วมุ่น สันจารึกนูนขึ้นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย ต่างจากอดีตที่กรณ์อาจจะเคยมีอิทธิพลในหัวใจ ตอนนี้ผู้ชายคนนี้เป็นเพียงแค่อดีตที่น่ารำคาญสำหรับเขาเท่านั้น "คุณเข้ามาทำไมที่นี่ กรณ์" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง "ห้องทำงานผม ไม่ใช่สถานที่สาธารณะที่คุณจะเดินเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้" "แหม... ใจร้ายจังนะครับธันวา เราไม่ได้เจอกันนานแค่นี้ ถึงกับจำทางมาหาไม่ได้เลยหรือครับ" กรณ์ไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน แต่เขายังจงใจขยับเข้าไปใกล้ธันวามากขึ้น มือเรียวยาวเอื้อมไปหมายจะแตะที่ปกเสื้อสูทของท่านประธาน เป็นการแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่น่าหมั่นไส้ในสายตาผม ผมยืนกอดอก มองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย พยายามกลืนก้อนความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกลงไป แน่นอนว่าผมกับธันวาไม่ได้เป็นอะไรกัน... อย่างน้อยก็ในทางพฤตินัย เราเป็นแค่เจ้านายกับเลขาที่มักจะใช้ฝีปากฟาดฟันกันทุกครั้งที่มีโอกาส แต่การที่เห็นผู้ชายคนอื่นเข้ามาทำตัวสนิทสนมตีเนียนกับเขาต่อหน้าต่อตา มันกลับทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดจนปลายนิ้วชา "ถอยมือของคุณออกไปซะ กรณ์" ธันวาปัดมือนั้นออกอย่างไร้เยื่อใย สายตาคมกริบกวาดมองอดีตคนรักด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "แล้วก็ช่วยกรุณาให้เกียรติสถานที่ รวมถึงเลขาของผมด้วย" กรณ์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานกระตุกเกร็งวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันมามองผมด้วยหางตา แววตารjองหยิ่งและดูถูกเหยียดหยามฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง "เลขาเหรอครับ? หึ... หรือว่าเป็นอย่างอื่นที่คุณธันวาใช้แก้เหงาระหว่างที่ผมไม่อยู่กันแน่" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ เดินนวนาดเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของผม นิ้วเรียวแตะลงบนกองเอกสารที่ผมเพิ่งจัดระเบียบเสร็จ "ทำงานก็คงงั้นๆ แหละครับ หน้าตาแบบนี้... คงใช้แค่เสน่ห์มารยาหลอกผู้ชายไปวันๆ สินะครับ คุณ... ชื่ออะไรนะ?" ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบ ความอดทนที่มีจำกัดเริ่มหมดลงทีละน้อย คนอย่างคีย์ไม่มีทางยอมยืนเป็นกระสอบทรายให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่นหรอกนะครับ โดยเฉพาะกับคนประเภทที่คิดว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหนก็ไม่รู้ "ผมชื่อคีย์ครับคุณกรณ์..." ผมเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าแฝงด้วยความคมกริบที่บาดลึกถึงกระดูก "ส่วนหน้าที่การงานของผม จะใช้ความสามารถหรือใช้เสน่ห์... มันก็เรื่องของผมกับท่านประธาน ดีกว่าคนที่หมดความสำคัญไปแล้ว แต่ยังหน้าด้านเดินกลับมาทวงพื้นที่ ทั้งที่เจ้าของบ้านเขาโบกมือไล่ตั้งแต่ประตูหน้า... แบบนั้นน่าสมเพชกว่าเยอะเลยนะครับว่าไหม?" "นี่คุณ!" กรณ์หน้าถอดสี ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความโกรธจัดที่โดนตบหน้ากลางอากาศด้วยคำพูดนิ่มๆ ธันวาแอบลอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว ชั่ววินาทีนั้นแววตาของเขาพราวระยับด้วยความถูกใจ ความหงุดหงิดก่อนหน้านี้มลายหายไปเกือบหมดเมื่อเห็นเลขาตัวแสบของเขาลุกขึ้นมาสู้คนได้อย่างเจ็บแสบไม่มีที่ติ "คีย์พูดถูก" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงไปอีกขั้น "ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวไรมารยาทและพูดจาดูถูกคนอื่นในบริษัทของผม กรณ์... ผมจะให้ รปภ. เชิญคุณออกไปจากตึกนี้เดี๋ยวนี้" "ธันวา! คุณกล้าไล่ผมเหรอ เพราะไอ้เด็กนี่เหรอ คุณถึงกับกล้าไล่ผม!" กรณ์เสียงสั่นด้วยความอัปยศอดสู ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนขึ้นข้อขาว "ไม่ใช่เพราะเขา แต่เป็นเพราะคุณเองที่ล้ำเส้น" ธันวาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ข้างกายผม ร่างสูงใหญ่บังคับให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนที่ฝ่ามืออุ่นจัดจะเอื้อมมาแตะที่ช่วงเอวของผมอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับดึงเข้าไปยืนแนบชิดโดยไม่มีการทักท้วง ผมสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ หันไปมองค้อนใส่คนฉวยโอกาสทันที แต่ธันวากลับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมา สายตาที่เขามองผมมันเต็มไปด้วยความคลั่งรักและความเจ้าเล่ห์ที่ปิดไม่มิด "จำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะครับคุณกรณ์" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น สายตาคมกริบจ้องมองอดีตคนรักนิ่ง "คีย์ไม่ใช่คนแก้เหงา และไม่ใช่เลขาธรรมดา... แต่เขาคือคนเดียวที่ผมอนุญาตให้ยืนอยู่ข้างๆ ผมในตอนนี้ และในอนาคตด้วย" คำพูดนั้นทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจผม หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างผมกับธันวาในตอนนี้มันร้อนแรงเสียจนกรณ์ถึงกับยืนตัวสั่นด้วยความแค้น "คุณ... คุณเลือกมันเหรอธันวา คุณจะเสียใจ..." กรณ์ชี้หน้าเราทั้งสองคนด้วยความเจ็บใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องเสียงดังลั่น ปัง! เสียงประตูปิดลงตามหลังการจากไปของแขกไม่ได้รับเชิญ ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาครอบคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่ทว่า... บรรยากาศมันกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดรูปแบบใหม่ ที่ทำเอาผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ธันวายังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของผม ร่างสูงก้มลงมาโน้มใบหน้าเข้าหาจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม ทำให้ผมต้องรีบยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ "ปล่อยผมได้แล้วมั้งครับ ท่านประธาน... เล่นละครจบแล้วนะ" ผมเอ่ยเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "ใครว่าผมเล่นละครล่ะครับ..." ธันวาครางเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับจ้องมองริมฝีปากผมไม่วางตา "เมื่อกี้ผมพูดความจริงทุกประการ... โดยเฉพาะเรื่องที่คุณคือคนเดียวที่ผมอยากให้ยืนอยู่ข้างๆ" หัวใจผมกระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาในตอนนี้มันช่างอันตรายต่อหัวใจเสียเหลือเกิน "ปากหวานแบบนี้... หวังว่าจะไม่ได้ใช้พูดแบบนี้กับทุกคนหรอกนะครับ" ผมเชิดหน้าขึ้น สู้สายตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วก็ตาม ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนริมฝีปากของเราแทบจะแนบชิดกัน กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่ทำเอาผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว "อยากพิสูจน์ไหมล่ะครับว่าผมพูดความจริงหรือเปล่า... หื้ม?" ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของเรากำลังเต้นระส่ำและบรรยากาศกำลังหวานซึ้งจนแทบจะละลายนั้นเอง... ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง และร่างของบุคคลที่สามก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ที่ทำเอาธันวาชะงักกึก ส่วนผม... ถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะครับ