หึงจนควันออกหู

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปโยนทิ้งหน้าตึกเดี๋ยวนี้แหละครับคุณากร" น้ำเสียงของธันวาไม่ได้ดุดันเพียงอย่างเดียว แต่แววตาคู่คมที่มักจะใช้มองเอกสารงบการويلระดับร้อยล้าน กลับกำลังฉายแวววาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าหวงถิ่น ตัวตนของประธานหนุ่มผู้แสนสุขุมเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดือดดาลด้วยความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลจนควันแทบจะออกหู บุคคลที่สามที่ยืนยันการมาเยือนด้วยรอยยิ้มกวนประสาทไม่ใช่ใครอื่น... คุณากร ลูกชายท่านรองประธานกรรมการบริหาร ทายาทนักธุรกิจตระกูลดังคู่แข่งทางธุรกิจที่ชอบแวะเวียนมาหาเรื่องผมถึงหน้าห้องทำงานอยู่เป็นประจำ และวันนี้เขาก็มาพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อโตในมือ ผม—คีย์ เลขาหนุ่มหน้าหวานที่กำลังยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเส้นแนวปะทะ ยืนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง "โห ท่านประธานครับ ใจคอจะต้อนรับแขกด้วยสายตาดุๆ แบบนี้เลยเหรอครับ ผมแค่นเอาดอกไม้แสดงความยินดีกับคุณคีย์เขา ที่โปรเจกต์ใหญ่ผ่านฉลุยต่างหาก ไม่ได้จะมาปล้นบริษัทคุณสักหน่อย" คุณากรไหวไหล่เบาๆ ท่าทางไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนขวางประตูอยู่เลย "โปรเจกต์นั้นผ่านเพราะความสามารถของเลขาผม ไม่เกี่ยวกับคุณ และที่นี่... ไม่ใช่สถานที่ต้อนรับแขกไร้มารยาท เชิญกลับไปได้แล้วครับ" ธันวาเน้นเสียงทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ มือหนาเอื้อมไปจับขอบประตูปิดเตรียมกระแทกใส่หน้าแขกไม่ได้รับเชิญทันที แต่คุณากรไวว่า เร็วกว่าที่คิด เขาใช้มืออีกข้างดันบานประตูไว้ พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตามาทางผม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "รับไว้เถอะครับคุณคีย์ ถือซะว่าเป็นกำลังใจจากผม... คนที่พร้อมจะรับคุณไปดูแลต่อ ถ้าที่นี่มันเหนื่อยนัก" เปรี้ยง! บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีจนผมรู้สึกหนสันหลังวาบ ธันวากัดกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวตวัดมองช่อดอกไม้ในมือคุณากรสลับกับใบหน้าของผมที่กำลังยืนอ้าปากค้างกับคำพูดหยอดกะdของอีกฝ่าย ก่อนที่ท่านประธานมาดเนี้ยบจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้ ผมรีบขยับตัวก้าวเข้าไปแทิงกลางระหว่างผู้ชายสองคน พร้อมกับปัดมือที่ยื่นดอกไม้ให้ออกไปอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ขอบพระคุณสำหรับน้ำใจนะครับคุณากร แต่เกรงใจจริงๆ ครับ พอดีผมแพ้เกสรดอกไม้... และอีกอย่าง งานในความรับผิดชอบของผมตอนนี้ ล้นมือจนไม่มีเวลาไปรับการดูแลจากใครที่ไหนหรอครับ เชิญคุณากรกลับไปทำงานของตัวเองเถอะครับ ท่านประธานกำลังจะประชุมด่วนแล้ว" ผมส่งยิ้มหวานหยดแบบเลขาธิการมืออาชีพไปให้ แต่ในใจแอบลอบถอนหายใจยาวเหยียด ธันวาปรายตามองผมแวบหนึ่ง สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินปฏิเสธคำเชิญนั้น แต่ความหงุดหงิดยังคงฉายชัดในร่องลึกของดวงตา "ได้ยินแล้วนะครับ เชิญ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนคุณากรยอมถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว "ก็ได้ครับ... ไว้ผมค่อยแวะมาใหม่นะคุณคีย์ คนเก่งแบบนี้ น่าสนใจดีออก" คุณากรหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยอมหมุนตัวเดินจากไป แต่ไม่วายส่งสายตาแพรวพราวกลับมาให้ผมอีกครั้ง ปัง! ทันทีที่ประตูปิดสนิทลง แรงปะทะทางอารมณ์ในห้องก็พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ธันวาหันขวับกลับมามองหน้าผมทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวผมด้วยความเร็วชนิดที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว แผ่นหลังของผมชนเข้ากับบานประตูกระจกเย็นเฉียบในเสี้ยววินาที "อ๊ะ! คุณธันวา... ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย" ผมร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ วงแขนแข็งแรงก็ยกขึ้นกักขังผมไว้ระหว่างกำแพงกับแผงอกกว้างของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของผมอย่างจัง ธันวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากผมเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมราวกับต้องการจะค้นหาความลับบางอย่าง "เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเจือความหึงหวงและความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ที่ไม่ค่อยได้ดั่งใจ "ผม... ผมพูดเรื่องอะไรล่ะครับ ถอยออกไปก่อนเลยนะ คุณมากักตัวผมไว้แบบนี้มันผิดวิสัยท่านประธานผู้ทรงเกียรตินะครับ" ผมพยายามเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา พร้อมกับใช้มือดันแผงอกแกร่งเอาไว้ แต่ดูเหมือนแรงน้อยนิดของผมจะไม่สะเทือนอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง" ธันวาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากของเราแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นจากตัวเขารubกวนสติสัมปชัญญะของผมจนหัวใจเต้นรัวระรัว "ทำไมต้องไปยิ้มรับดอกไม้จากมัน? ทำไมต้องพูดจาเสียงหวานใส่ไอ้บ้านั่นด้วย? เป็นเลขาผม ทำไมทำตัวเหมือนอยากบริหารเสน่ห์ใส่คนอื่นไปทั่วหん?" โอ้โห... นี่เขาเอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย! ผมเบิกตากว้างด้วยความเหลืออด ความกลัวที่มีเมื่อครู่ปลิวหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ "นี่คุณธันวา! หูฝาดหรือสมองกลับกันแน่ครับเนี่ย ผมปฏิเสธเขาไปชัดเจนขนาดนั้น คุณยังจะมาหาว่าผมบริหารเสน่ห์อีกเหรอครับ? แล้วอีกอย่าง... ผมจะรับหรือไม่รับดอกไม้ หรือจะคุยกับใคร มันก็สิทธิ์ส่วนบุคคลของผม ไม่ได้เกี่ยวกับสถานะ 'เจ้านาย' ของคุณเลยสักนิด!" ผมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นและไม่ยอมลดละความพยายามที่จะเถียงกลับ ธันวาหรี่ตาลงเล็กน้อย สันกรามกระตุกวูบ ความหึงหวงที่พยายามเก็บกดไว้ระเบิดออกมาทางสายตาคู่นั้นอย่างชัดเจน มือหนาเอื้อมขึ้นมาจับคางของผมให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้ผมต้องรับรู้ถึงความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของเขา "เกี่ยวสิ... ทำไมจะไม่เกี่ยว" ธันวาเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากผมจนสั่นสะท้าน "ในเมื่อสายตากับรอยยิ้มพวกนั้น... ผมไม่อยากให้มันไป 'แจกจ่าย' ให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากผมคนเดียว" ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอฉับไวกลับหยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอประโยคตรงไปตรงมาจากผู้ชายปากจัดคนนี้ ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ริมฝีปากหยักได้รูปเคลื่อนต่ำลงมาจนเกือบจะชิดกับริมฝีปากของผม ลมหายใจอุ่นร้อนผสมผสานกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับความตึงเครียดของสถานการณ์ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นไปอีก ดวงตากลมโตของผมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ตอนนี้ไม่มีมาดประธานผู้เยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งรักและความต้องการที่สะท้อนชัดเจนจนน่ากลัว... และในจังหวะที่ริมฝีปากของเรากำลังจะแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนความระอุแบบไม่รู้เวลากล่าว พร้อมกับเสียงใสของพนักงานต้อนรับหน้าห้องที่ดังลอดเข้ามาผ่านบานประตู "ท่านประธานคะ! คุณแม่ของคุณธันวามาถึงที่ล็อบบี้แล้วค่ะ กำลังขึ้นมาที่นี่ค่ะ!" ธันวาชะงักกึกทันที ดวงตาคมดุหรี่ลงด้วยความขัดใจอย่างที่สุด เขาสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ก่อนจะค่อยๆ ถอนใบหน้าออกจากผมอย่างจำยอม แต่สายตายังคงจ้องมองผมด้วยความอาลัยอาวรณ์ปนหงุดหงิด ผมรีบดันตัวเขาออกเบาๆ จัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางด้วยความรวดเร็ว หัวใจยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งสติกับสถานการณ์ความซวยรอบสองที่กำลังจะมาถึง บานประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกอย่างแรงโดยฝีมือของบุคคลที่สาม... บุคคลที่ไม่คาดฝันว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่ในเวลานี้ และมาพร้อมกับสายตาพิฆาตที่มองตรงมายังเราสองคนที่ยืนตัวติดกันอยู่หน้าประตูกระจก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยจิกหมอนไปด้วยกันนะครับ!