แกล้งทำเป็นไม่สน

"ถ้าคุณประธานยังเอาแฟ้มเอกสารนี่มากั้นหน้าผมไว้อีกแผ่นเดียว ผมจะถือวิสาสะเอาเครื่องทำลายเอกสารมาจัดการมันทิ้งซะเดี๋ยวนี้แหละครับ" เสียงหวานที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่วิเทกวิทานแต่อย่างใด ธันวาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือยังคงจรดเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าอย่างไม่รีบร้อน ราวกับว่าความหงุดหงิดของเลขาหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าเป็นเพียงเพลงกล่อมเด็กชั้นดีที่ช่วยให้เขามีสมาธิในการทำงานมากขึ้น ห้องทำงานท่านประธานชั้นบนสุดของตึกระฟ้าเวลานี้เงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แต่บรรยากาศรอบตัวพวกเขากลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะสปาร์กได้ทุกเมื่อ คีย์ยืนกอดอกแน่น เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนรีดเรียบกริบเข้ากับกางเกงสแล็คสีดำขับเน้นให้เอวคอดกิ่วดูน่ามองขึ้นไปอีกในสายตาของคนที่แกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาเซ็นงาน "ถ้าคุณทำลายแฟ้มงบประมาณโครงการใหม่ ผมคงต้องหักเงินเดือนคุณมาโปะค่าเสียหาย... และบางที อาจจะต้องใช้ร่างกายชดใช้แทน น่าสนใจดีเหมือนกันนะครับ ว่าไหม?" ธันวาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคีย์อยากจะคว้ากระถางต้นไม้มอนสเตูราแถวนั้นมาฟาดหัวคนพูดให้รู้แล้วรู้รอด "ปากแบบนี้สินะครับที่เขาเรียกว่า 'ปากหาเรื่อง' ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณประธานจะกรุณาประมวลผลสักนิด คงจะจำได้ว่านี่ไม่ใช่เวลางานราชการ... เราอยู่กันนอกเวลางาน และสัญญาทาสที่คุณอ้างถึงมันหมดอายุไปตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้วครับ" คีย์ตอกกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความถือดี ไม่มีทางที่เขาจะยอมก้มหัวให้ผู้ชายเผด็จการคนนี้เป็นครั้งที่สองในรอบวันแน่ ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าฟัง เขาวางปากกาลง วางศอกทั้งสองข้างลงบนโต๊ะแล้วประสานมือเข้าหากัน ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเลขาตัวแสบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไปทั้งตัว "หมดเวลางานแล้วยังไงล่ะครับ ในเมื่อผมเป็นเจ้าของบริษัท... ผมจะสั่งให้เลขาอยู่เคลียร์งานต่อมันก็เป็นสิทธิ์ของผมไม่ใช่หรือไง หรือว่าคุณกลัว..." ธันวาจงใจเว้นจังหวะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเลขาหนุ่ม "กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดเกินเลยกับเจ้านายรูปหล่อคนนี้ไม่ได้กันแน่" คีย์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อยเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของธันวาโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว แต่คนอย่างคีย์มีหรือจะยอมถอยหลังหนี เขากัดริมฝีปากล่างเบาๆ เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาโดยไม่ยอมหลบ "หลงตัวเองระดับนี้ หมอจิตเวชที่ไหนเขารักษาหายบ้างไหมครับเนี่ย เผื่อผมจะได้ช่วยกรุณาช่วยค่ารักษาพยาบาลเป็นสวัสดิการพิเศษให้" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ธันวาก้มหน้าลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใสจนคีย์ต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวยาวของท่านประธานยื่นออกไปทำท่าเหมือนจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปรบหน้าผากของเลขาหนุ่ม แต่ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะทันได้สัมผัสผิวเนียน คีย์ก็เอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว "อย่ามาแตะต้องตัวผมนะครับ คุณประธาน" "ทำไมล่ะครับ เมื่อคืน... เราไม่ได้แตะกันมากกว่านี้เสียอีก" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าต่ำ จงใจรื้อฟื้นความทรงจำจากค่ำคืนก่อนที่ทำให้ใบหน้าของคีย์ขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ (และส่วนหนึ่งคือความเขินอายที่ถูกจี้จุดเข้าเต็มรัก) "วันนั้นมันอุบัติเหตุ! คุณเมา แล้วผมก็แค่ทำหน้าที่พลเมืองดีที่ไม่อยากปล่อยให้คนเมาสำลักน้ำลายตายคาโซฟาหรูของคุณเท่านั้นแหละครับ อย่าสำคัญตัวผิดให้มันมากนักเลย" คีย์เสียงดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงของตัวเอง ธันวาหรี่ตามองปฏิกิริยาอาการกระฟัดกระเฟียดนั้นด้วยความเอ็นดูระคนมันเขี้ยว รอยยิ้มที่มักจะซ่อนความร้ายกาจเอาไว้เสมอเวลานี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งกระด้างและฝีปากคมกริบของคีย์ ซ่อนความอ่อนไหวและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเวลาอยู่ใกล้เขาเอาไว้ มือหนาตัดสินใจรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว รวบมาแนบไว้ข้างลำตัวของอีกฝ่าย ไม่ให้เลขาตัวแสบมีโอกาสได้ขยับหนีไปไหน คีย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ด้านนอกคือวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ที่ประดับประดาด้วยแสงไฟระยิบระยับ แต่ภายในห้องนี้ โลกทั้งใบของเขากลับเหลือแค่ผู้ชายตาสองชั้นคนนี้เพียงคนเดียว "ปล่อยผมนะ! คุณธันวา คุณบ้าไปแล้วหรือไง นี่มันที่ทำงาน!" "ใครบอกว่าที่ทำงาน... สำหรับผม ที่นี่คือสนามรบ และดูเหมือนว่าผมกำลังจะชนะคุณซะด้วยสิครับ" ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก "ปากบอกว่าเกลียด ปากบอกว่าไม่อยากเข้าใกล้... แต่ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะครับ หืม?" คีย์เม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เขาพยายามสร้างกำแพงเหล็กกั้นไว้อย่างดีตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "ปล่อย... ไม่งั้นผมจะฟ้อง HR จริงๆ ด้วย" ขู่ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความน่ากลัวในสายตาของคนฟัง ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูเนียนจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น "เชิญฟ้องได้ตามสบายเลยครับ เพราะ HR คงไม่กล้าไล่สามีตัวเองออกหรอก..." คำพูดสองแง่สองง่ามนั้นทำเอาคีย์เลือดขึ้นหน้า เตรียมจะอ้าปากด่าชุดใหญ่ให้สมกับความหน้าไม่อายของท่านประธาน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะสวนกลับ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท โดยไม่ทันได้เคาะขออนุญาตสักนิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที "พี่ธันวา! ผมบอกแล้วไงว่าผมจะมาเซอร์ไพรส์... เอ๊ะ! ผม... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธันวาชะงัก ค่อยๆ ผละตัวออกจากร่างของคีย์ด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ขณะที่คีย์รีบผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรงแล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลนลาน ทั้งคู่หันไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนยิ้มค้างอยู่ตรงหน้าประตูกระจก ร่างสูงโปร่งของนายแบบหนุ่มลูกครึ่งชื่อดังยืนถือกล่องเค้กแบรนด์ดังอยู่ในมือ ดวงตาสองชั้นเฉี่ยวคมกวาดมองสภาพของคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มมีความหมาย ก่อนที่ดวงตาสองชั้นคู่นั้นจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อจำหน้าเลขาหนุ่มหน้าหวานได้ถนัดตา "อ้าว... พี่คีย์? นึกว่าใคร ที่แท้ก็เลขาคนเก่งนี่เอง... โลกกลมจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่ที่นี่" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ชาโดว์ฮันเตอร์" คนนี้ด้วยนะครับ!