รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

แรงกอดรัดที่เอวผมแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออกในวินาทีนั้น ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอยากจะสะบัดหนีเท่ากับความจริงที่ว่า ปลายนิ้วเรียวของคีย์ที่จิกอยู่บนเสื้อสูทของผม มันกำลังสั่นน้อยๆ "ปล่อย..." เสียงกระซิบที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้มีความน่ากลัวเลยสักนิดในความรู้สึกของผม กลับกัน มันสั่นเครือจนน่าสงสาร ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดุดันและพยายามสร้างกำแพงหนาเตอะเพื่อปกป้องตัวเอง ตอนนี้กลับรื้นไปด้วยละอองไอน้ำบางๆ ยามที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากันในระยะประชิด ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้แทบจะเรียกว่าเป็นศูนย์ ปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่รอมร่อ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นกาแฟจางๆ จากริมฝีปากของเลขาหนุ่มตัวแสบเป่ารดอยู่บนต้นคอผมจนผิวเนื้อแถบนั้นซ่านสท้านอย่างประหลาด ให้ตายเถอะ... นี่ผมกำลังใจเต้นแรงให้กับลูกน้องปากจัดที่เพิ่งจะเถียงผมฉอดๆ ไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วเนี่ยนะ? "ถ้าผมไม่ปล่อย คุณจะทำอะไรผมอีก หึ" ผมแกล้งยกยิ้มมุมปาก พยายามดึงมาตรฐานความเจ้าเล่ห์และท่านประธานผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับคืนมา ทั้งที่ในอกข้างซ้ายจังหวะการเต้นมันรัวเร็วกว่ากลองชุดเข้าไปทุกที "ท่านประธานธันวา! คุณมัน..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความอับอาย หรือเพราะพิษไข้ที่ยังเล่นงานไม่หายกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือแรงฮึดเฮือกสุดท้ายของเจ้าตัวกำลังจะหมดลง จังหวะที่ผมก้าวเท้าถอยหลังเพื่อจะจัดท่าทางให้มันดูเป็นทางการและรักษาฟอร์มของเจ้านายเอาไว้บ้าง พื้นห้องทำงานที่เพิ่งแม่บ้านทำความสะอาดเสร็จหมาดๆ กลับลื่นกว่าปกติ รองหนังขัดเงาของผมจึงเหยียบเข้ากับเศษกระดาษเอกสารที่หล่นอยู่พอดี! "เฮ้ย!" ผมอุทานออกมาได้แค่นั้น ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อมกลับเสียการทรงตัวในเสี้ยววินาที และด้วยความที่มือข้างหนึ่งยังเกี่ยวรั้งเอวบางของคีย์เอาไว้ตามสัญชาตญาณของการหาที่ยึดเหนี่ยว แรงเหวี่ยงนั้นจึงดึงร่างของเลขาหนุ่มให้ล้มลงมาพร้อมกับผมด้วย ตุบ! เสียงร่างสองร่างกระแทกลงบนพรมหนานุ่มกลางห้องทำงานไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่คิด แต่แรงกระแทกนั้นทำให้ทุกอย่างชะงักง้าง ผมล้มลงไปนอนหงายโดยมีร่างโปร่งของคีย์ทาบทับอยู่ด้านบนโดยสมบูรณ์ มือข้างหนึ่งของผมที่ไวพอจึงคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของอีกฝ่ายเพื่อป้องกันไม่ให้ศีรษะกระแทกพื้น ขณะที่มืออีกข้างยังคงโอบกระชับเอวสอบไว้แน่นตามสัญชาตญาณการปกป้อง และในจังหวะที่ทุกอย่างนิ่งสนิท... อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ริมฝีปากของผมที่กำลังจะอ้าเอ่ยคำถามไถ่  กลับทาบทับลงไปบนกลีบปากนุ่มหยุ่นของคนด้านบนอย่างพาสเทลและพอดิบพอดี โดยที่ไม่มีใครตั้งใจ ดวงตากลมโตของคีย์เบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่าน ความตกใจฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่นั้นจนผมอ่านออก ร่างทั้งร่างของเลขาหนุ่มแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เช่นเดียวกับตัวผมเองที่สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวของคีย์ผสมผสานกับความนุ่มหยุ่นที่แนบชิดอยู่บนริมฝีปาก มันไม่ใช่แค่การสัมผัสผิวเผิน แต่มันคือความหวานละมุนที่ทำเอาสติสัมปชัญญะของท่านประธานผู้เย่อหยิ่งกระเจิงหายไปในอากาศ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เราค้างอยู่ในท่าทางนั้น ไม่มีใครขยับเขยื้อน ไม่มีใครปริปากพูด มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรัวรากับจะทะลุออกมานอกอก เสียง "ตึกตักๆ" ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานกว้าง ผมไล่สายตามองแพขนตางอนที่สั่นระริก แก้มใสที่ขึ้นสีแดงจัดลามเลียไปถึงใบหู และริมฝีปากที่เผยอออกน้อยๆ อย่างคนทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกด  ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมมาตลอด พรั่งพรูทะลักออกมาจนยากจะควบคุม ให้ตาย... ผมไม่อยากปล่อยริมฝีปากนี้เลยให้ตายสิ เพล้ง! เสียงแฟ้มเอกสารหล่นกระทบพื้นดังสนั่นมาจากทางประตูหน้าห้อง ทำเอาผมและคีย์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต คีย์รีบดีดตัวลุกขึ้นจากร่างผมอย่างลนลาน ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงลำ cuello มือเรียวยกขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองป้อยๆ ด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยมองผมด้วยความเคืองระคนอับอายก่อนจะหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ผมกัดฟันกรอด สบถในใจอย่างหัวเสียสุดขีดที่บรรยากาศอันแสนหวานและหัวใจกำลังเต้นเร้าต้องถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ผมยันกายลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง แล้วหันไปถลึงตาใส่ต้นเหตุที่บังaอาจทำลายช่วงเวลาสำคัญ ทว่า... เมื่อสายตาของผมปะทะเข้ากับร่างของคนที่ยืนถือแฟ้มค้างอยู่ตรงหน้าประตูกระจกใสที่เปิดอ้าซ่าไว้ ความหงุดหงิดเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง "อ้าว... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับ ท่านพี่ธันวา... แล้วก็น้องคีย์คนสวย?" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้เราสองคน... 'ธาม' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้ประธานของผมมาตลอด ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตาแพรวพราวราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากโปรด ผมขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แววตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่มุมปากของธามกลับยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเจอเข้ากับจุดอ่อนชิ้นโตที่พร้อมจะเอาไปเล่นงานผมในที่ประชุมใหญ่พรุ่งนี้เช้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นนี้เสมอนะครับ