เมื่อความจริงถูกเปิดเผย

"ลดปืนลงเดี๋ยวนี้... วาเนสซ่า!" เสียงของคริสติน่าสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับวาวโรจน์ดุจคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูกดำ บรรยากาศภายในห้องลับหลังสตูดิโอแฟชั่นที่เคยเงียบเชียบ บัดนี้กลับอวลไปด้วยกลิ่นไอของความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมา เรย์ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของโลหะที่กดทับลงมา แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความเดือดดาลมากกว่าความกลัว "คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่คะ?" เรย์ถามขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และท้าทาย "สิ่งที่ฉันทำก็แค่ทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันมาโดยตลอดไงล่ะ" วาเนสซ่า—มือขวาคนสนิทที่คริสติน่าไว้วางใจที่สุด—แค่นหัวเราะ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสมเพช "คริสติน่า... คุณน่ะมันก็แค่ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนหอคอยงาช้าง มองเห็นแค่ความเพอร์เฟกต์ แต่กลับมองไม่เห็นเลยว่าคนที่อยู่ข้างล่างน่ะเขากัดกินกันเองยังไงเพื่อที่จะไต่ขึ้นไปให้ถึงจุดนั้น!" คริสติน่าก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะรู้ว่าวาเนสซ่ามีอาวุธ แต่ในจังหวะนี้ ศักดิ์ศรีและการปกป้องผู้หญิงที่เธอ... ให้ความสำคัญเหนือกว่าชีวิต มันทำให้เธอไม่มีความลังเล "ไอเดียของคอลเลกชัน *'Midnight Serenade'*... ที่แท้ก็เป็นฝีมือเธอสินะ" คริสติน่าเอ่ยเสียงต่ำ สายตาของเธอกวาดมองแฟ้มเอกสารที่วางระเกะระกะบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดลงที่สเก็ตช์ภาพชุดที่ถูกแอบถ่ายและนำไปขายให้กับคู่แข่งทางธุรกิจอย่าง 'ลูเซีย' "หึ... คุณฉลาดกว่าที่คิดนะ" วาเนสซ่ากดปลายกระบอกปืนแน่นขึ้นอีกนิดจนเรย์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "ใช่ ฉันเป็นคนขโมยมันมา ตั้งแต่วันที่เรย์เริ่มวาดเส้นแรก ฉันก็รู้แล้วว่านี่แหละคือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้ฉันหลุดพ้นจากตำแหน่งเงาของคุณเสียที คุณเอาแต่กดขี่ฉันด้วยมาตรฐานที่ไม่มีวันเอื้อมถึง แล้วดูสิ... สุดท้ายคนที่คุณเชิดชูอย่างยัยนี่ ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนที่ทำงานถวายหัวให้คุณโดยไม่ได้อะไรเลย นอกจากเศษเสี้ยวของชื่อเสียง!" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเธอตวัดกลับไปสบตาคริสติน่าผ่านเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า "ถ้าเธอคิดว่านี่คือการชนะ เธอก็คิดผิดแล้วล่ะวาเนสซ่า" "หุบปาก!" วาเนสซ่าตวาดลั่น มือสั่นเทาเล็กน้อย ความมั่นใจเริ่มร่อยหรอเมื่อเห็นสายตาของคริสติน่าที่ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "วางปืนลงซะ วาเนสซ่า" คริสติน่าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าเธอทำลั่นไกตอนนี้ ชีวิตของเธอก็จะจบลงในวินาทีนั้น ไม่ใช่แค่ในวงการแฟชั่น แต่ในคุกมืดๆ ที่เธอจะไม่มีวันได้เห็นแสงสว่างอีกเลย... และที่สำคัญที่สุด เธอจะไม่มีวันได้ชนะใจใครเลยแม้แต่คนเดียว" "ฉันไม่ต้องการความรักจากใคร!" วาเนสซ่าแผดเสียง น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตา "ฉันต้องการแค่ชัยชนะ!" จังหวะนั้นเอง เรย์ใช้ความเร็วที่ถูกฝึกฝนมาจากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในสตูดิโอ เธอเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะคว้าข้อมือของวาเนสซ่าแล้วบิดอย่างแรงจนปืนกระเด็นหลุดมือไป เสียงปืนตกกระทบพื้นดังกึกก้อง ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของคนทั้งสาม คริสติน่าพุ่งตัวเข้าไปล็อกตัววาเนสซ่าไว้ทันที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "ฉันไว้ใจเธอมากกว่าใคร... แต่เธอเลือกที่จะใช้ความไว้ใจนั้นเป็นใบมีดแทงข้างหลังฉัน" วาเนสซ่าทรุดลงกับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายราวกับคนเสียสติ ในขณะที่เรย์ยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ คริสติน่าหยิบแฟ้มหลักฐานเหล่านั้นขึ้นมา สายตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อของผู้ที่ร่วมมือกับวาเนสซ่าในการส่งข้อมูล... ไม่ใช่แค่คนภายนอก แต่เป็นคนในตระกูลของเธอเอง คริสติน่าหันไปมองเรย์ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้อ่อนแสงลงจนดูเปราะบาง "เรย์... ฉันขอโทษ ที่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเธอ" เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คริสติน่า เธอเอื้อมมือไปแตะไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึก "เรายังไม่จบหรอกค่ะคริสติน่า... เพราะหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่วาเนสซ่าถืออยู่ ไม่ได้มีแค่สเก็ตช์ภาพ แต่มันคือสัญญาฉบับจริงที่เซ็นชื่อโดยคนที่มีอำนาจมากกว่าเธอ" คริสติน่าชะงัก สายตาเลื่อนไปที่ประตูห้องที่ถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงที่ใครต่อใครต่างก็เกรงขามในวงการ—'อเล็กซานเดอร์' บรรณาธิการบริหารจากนิตยสารคู่แข่งที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "หวังว่าฉันคงไม่มาขัดจังหวะการสารภาพบาปของพวกเธอนะ?" เขาเอ่ยพลางกวาดสายตามองคนทั้งสาม "ดูเหมือนว่า 'ความจริง' ที่พวกเธอตามหา มันกำลังจะกลายเป็นจุดจบของ 'Runway Ruin' อย่างแท้จริงแล้วล่ะ" เขาโยนแฟ้มเอกสารลงบนพื้น มันกระจัดกระจายเผยให้เห็นบันทึกการโอนเงินจำนวนมหาศาลที่ระบุชื่อผู้รับอย่างชัดเจน... และชื่อนั้นคือชื่อที่ทำให้คริสติน่าต้องหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เพราะมันคือชื่อของคนที่เธอรักและเชื่อใจที่สุดในครอบครัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ควีนบีทูโก