ปาร์ตี้กู้ชื่อ

“ถ้าค็อกเทลแก้วนี้คือผลงานออกแบบของคุณ เรย์... ฉันคงบอกได้แค่ว่ามันรสชาติจืดชืดและขาดเอกลักษณ์สิ้นดี” คริสติน่าหมุนแก้วคริสตัลในมือช้าๆ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองใบหน้าของเรย์ผ่านแสงไฟสลัวภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ไม่ได้ช่วยลดทอนแรงกดดันที่อบอวลอยู่ในอากาศแม้แต่น้อย เรย์เหยียดยิ้มมุมปาก เธอวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังเคร้ง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ จากตัวอีกฝ่าย “ความจืดชืดที่คุณว่า คือความเรียบหรูที่คนมีระดับเขาเสพกันค่ะ คุณคริสติน่า แต่ถ้าคุณชอบรสชาติที่ฉูดฉาดจนสำลักความมั่นใจตัวเองแบบนั้น... เกรงว่างานคืนนี้คงไม่ตอบโจทย์คุณหรอกนะคะ” วันนี้คือคืนแห่งการกู้ชื่อของเรย์ ปาร์ตี้สุดเอ็กซ์คลูซีฟที่เธอเนรมิตขึ้นกลางใจเมือง เพื่อลบคำสบประมาทจากบทสัมภาษณ์ในนิตยสารฉบับล่าสุดที่คริสติน่าเป็นคนกุมบังเหียน ภายในงานเต็มไปด้วยเหล่าอินฟลูเอนเซอร์และดีไซเนอร์ระดับแนวหน้า ทว่าสายตาของเรย์กลับจับจ้องเพียงแค่ผู้หญิงชุดดำที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า คริสติน่าแค่นหัวเราะในลำคอ “ความมั่นใจเป็นเรื่องดีค่ะ แต่ความหลงตัวเองคือจุดจบของดีไซเนอร์รุ่นใหม่ อย่าลืมสิว่ารันเวย์ที่ผ่านมาของคุณ... พังไม่เป็นท่าเพราะอะไร” เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพความล้มเหลวในอดีตฉายชัดในหัวเหมือนฟิล์มที่ถูกกรอกลับ แต่เธอก็เพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อสูทคัตติ้งเนี้ยบของตัวเอง “นั่นคือบทเรียนค่ะ และวันนี้... ดิฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีต แต่มาเพื่อพิสูจน์ว่า 'จุดจบ' ของคุณ คือ 'จุดเริ่มต้น' ที่ทรงพลังที่สุดของเรย์” เรย์หันไปให้สัญญาณกับทีมงาน ไฟในห้องค่อยๆ หรี่ลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นเฉดสีน้ำเงินเข้มลึกซึ้ง ชุดคอลเลกชันพิเศษที่เธอตั้งใจรังสรรค์ขึ้นเพื่อปาร์ตี้คืนนี้ถูกเปิดตัวผ่านนางแบบที่ก้าวออกมาจากเงามืด เนื้อผ้าซาตินพริ้วไหวล้อไปกับแสงไฟ ราวกับผืนน้ำที่ขยับเขยื้อนตามจังหวะชีพจร ทุกสายตาในงานจับจ้องมาที่รันเวย์เล็กๆ ใจกลางห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมแทนที่เสียงดนตรีจังหวะเร็วเมื่อครู่ คริสติน่าวางแก้วลง สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความฉงนปนทึ่ง เธอมองดูเทคนิคการตัดเย็บที่พลิกแพลงจนคาดไม่ถึง เนื้อผ้าที่ไม่น่าจะเข้ากันได้กลับประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่แฟชั่น แต่มันคืองานศิลปะที่มีชีวิต “คุณเห็นไหมคะ?” เรย์กระซิบข้างหูคริสติน่า ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ “ความจืดชืดที่คุณว่า วันนี้มันกำลังเต้นระบำอยู่บนตัวนางแบบ และมันกำลังจะกลายเป็นเทรนด์ที่คุณไม่มีทางปฏิเสธได้ลง” คริสติน่าไม่ได้ตอบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวยาวของเธอกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับมาตลอดนับตั้งแต่รู้จักเรย์กำลังปะทุขึ้น มันไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างที่เคยบอกตัวเอง แต่มันคือความหลงใหลในพรสวรรค์ที่น่าอันตรายจนเธอเองยังกลัว จังหวะที่เรย์กำลังจะเดินผละจากไปเพื่อไปรับคำชื่นชมจากแขกเหรื่อคนอื่น มือของคริสติน่ากลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยอารมณ์ที่อ่านไม่ออก “เดี๋ยวก่อน” คริสติน่าพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย “ที่งานคืนนี้... มีคนส่งข้อความข่มขู่ถึงที่อยู่ของสตูดิโอใหม่คุณ... ฉันรู้มาว่ามีคนในวางแผนจะพังงานนี้ในช่วงท้ายของการแสดงโชว์” เรย์ชะงักกึก หันกลับมามองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลของศัตรูหมายเลขหนึ่ง “คุณพูดว่าอะไรนะ?” ยังไม่ทันที่คริสติน่าจะได้อธิบายต่อ ไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกรีดร้องของนางแบบและเสียงแก้วแตกดังระงม ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่พุ่งตรงมาทางที่พวกเธอยืนอยู่ พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่ส่องกราดไปมาทั่วห้อง ก่อนที่เสียงกระซิบข้างหูของเรย์จะเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำที่ไม่ใช่ของคริสติน่า “ปาร์ตี้กู้ชื่อของเธอน่ะ... จบลงแค่นี้แหละ เรย์” ปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบกดลงที่แผ่นหลังของเรย์ทันที ขณะที่คริสติน่าผุดลุกขึ้นยืนพลางตะโกนด้วยน้ำเสียงแตกตื่นที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็นมาก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านรันเวย์อันตรายนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ