ความเงียบที่น่ากลัว

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ฉันคือกลยุทธ์ที่ทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นละก็... บอกเลยว่ามันไร้รสนิยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาค่ะ เรย์" เสียงของคริสติน่ากรีดผ่านความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของบรรณาธิการบริหาร เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบเย็นชาดุจน้ำแข็งนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสเก็ตช์บุ๊กในมือ ปลายดินสอของเธอยังคงตวัดเส้นสายลงบนกระดาษอย่างรุนแรงและแม่นยำ จนเกิดเสียงครูดที่น่ารำคาญใจ คริสติน่าพิงขอบโต๊ะทำงานของตัวเอง แววตาของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าทรงอิทธิพลที่สุดในวงการแฟชั่นจดจ้องไปยังสันกรามที่ขบแน่นของอีกฝ่าย เธอเห็นอาการสั่นไหวเล็กๆ ที่ปลายนิ้วของเรย์—ความลับที่คนนอกไม่มีวันมองเห็น แต่เธอมองออกทะลุปรุโปร่ง "พูดจบหรือยังคะ?" เรย์ถามโดยไม่มองหน้า "ถ้าจบแล้ว กรุณาออกไปจากสตูดิโอของฉันด้วยค่ะ งานคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงมันไม่ได้ทำเสร็จได้ด้วยการยืนมองคนอื่นทำงานหรอกนะคะ" "ฉันแค่จะมาเตือนเรื่องงานกาล่า" คริสติน่าเว้นจังหวะ สายตาเธอกวาดมองภาพสเก็ตช์ที่เต็มไปด้วยโครงร่างบิดเบี้ยวแต่ทรงพลัง "ดีไซน์พวกนี้... ดูเหมือนคุณกำลังพยายามจะทำลายทุกอย่างที่คุณเคยสร้างมาเลยนะ" เรย์ชะงัก เธอวางดินสอลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังปัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนา ดวงตาของเรย์ไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่คริสติน่าคุ้นเคย แต่มันกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่าขนลุก "พังทลายงั้นหรือคะ?" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "ขอบคุณที่เตือนนะคะ แต่ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่ 'พัง' จริงๆ ไม่ใช่งานของฉัน... แต่มันคือความเชื่อใจโง่ๆ ที่ฉันเคยมีให้คนบางคนต่างหากค่ะ" คริสติน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเย็นชาที่เธอสวมใส่เป็นหน้ากากเริ่มร้าวราน เธอขยับตัวจะก้าวเข้าไปหา แต่เรย์กลับถอยห่างอย่างรวดเร็วราวกับว่าสัมผัสของคริสติน่าคือเชื้อโรคที่เธอไม่อยากได้รับ "ไม่ต้องเข้ามาค่ะ" เรย์กล่าวเสียงเรียบ "จากนี้ไป... ระหว่างเราจะมีแค่เรื่องงานเท่านั้น ถ้ามีอะไรจะสั่งเรื่องคอลเลกชัน ก็ส่งอีเมลมาค่ะ ฉันจะตอบกลับตามความเหมาะสม" เรย์หมุนตัวเดินตรงไปยังมุมห้องที่เต็มไปด้วยม้วนผ้าและหุ่นโชว์ เธอเริ่มลงมือตัดเย็บด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ราวกับกำลังใช้การทำงานเป็นเครื่องมือในการทำลายล้างความรู้สึกที่มันสุมอยู่ในอก เสียงจักรเย็บผ้าเริ่มทำงานดังขึ้นแทรกความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น คริสติน่าถูกทิ้งให้ยืนอยู่กลางห้องเพียงลำพัง เหมือนคนแปลกหน้าที่หลงทางในดินแดนที่ตัวเองเคยเป็นเจ้าของ หลายชั่วโมงผ่านไป ความมืดมิดภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่ได้ทำให้ความเข้มข้นในสตูดิโอลดน้อยลง เรย์ไม่ได้ทานอะไรเลย เธอจดจ่ออยู่กับการปักเลื่อมบนชุดราตรีสีดำสนิทที่ดูราวกับเงามืดที่กำลังกลืนกินแสงไฟในห้อง คริสติน่าหายไปแล้ว แต่ความเงียบที่เหลือทิ้งไว้กลับน่ากลัวกว่าการปะทะคารม เรย์หยุดมือลงเมื่อมองเห็นรอยเลือดเล็กๆ บนปลายนิ้วที่โดนเข็มทิ่ม เธอไม่ได้ร้องซี้ดหรือชักสีหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอกลับมองหยดเลือดนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะป้ายมันลงไปบนเศษผ้าสีขาวข้างตัว *นี่คือสิ่งที่ความรักมอบให้...* เธอคิดในใจ *ความเจ็บปวดที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะ* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู สตูดิโอที่ปิดล็อกไว้อีกด้านหนึ่งถูกเปิดออกโดยคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาวิกาลเช่นนี้ เรย์เงยหน้าขึ้นมองเงาร่างในความมืดที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา แสงไฟจากทางเดินทอดผ่านร่างนั้นจนเกิดเงาที่ทอดยาวมาถึงปลายเท้าของเธอ "ฉันบอกให้ส่งอีเมลมาไงคะ คุณคริสติน่า" เรย์พูดโดยไม่หันไปมอง พร้อมกับหยิบกรรไกรคมกริบขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ฉันไม่ได้มาเพื่อเรื่องงาน" น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คริสติน่า แต่มันเป็นเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มที่เธอพยายามลืมไปตลอดกาล "และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อขอร้องให้คุณกลับไปทำงานที่นั่นด้วย" เรย์ชะงักกรรไกรในมือ หัวใจของเธอเต้นกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เดินเข้ามาในแสงไฟ—ชายที่เคยหักหลังและทำลายชื่อเสียงของเธอจนเกือบหมดสิ้นในวงการเมื่อสองปีก่อน เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะชี้ไปที่ชุดราตรีสีดำบนหุ่นโชว์ที่เธอกำลังทำ "ผลงานชิ้นนี้... จะไม่มีวันได้ขึ้นรันเวย์" เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่เธอจดจำได้ดี "เพราะคริสติน่าเพิ่งเซ็นสัญญาขายสิทธิ์การออกแบบทั้งหมดของ 'เรย์' ให้กับบริษัทคู่แข่งของฉันเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว... คุณทำงานให้คนที่ไม่เคยรักคุณเลยจริงๆ ด้วยนะ เรย์" ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของเรย์ทันที เธอมองไปยังประตูที่ปิดสนิท แล้วหันกลับมามองชายคนนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความเศร้าโศก... กลายเป็นความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง ควีนบีทูโกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้จนจบนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ