จุดแตกหัก

“แฟ้มงานชิ้นนี้... คือขยะที่เธอพยายามเอามาประเคนให้ฉันเซ็นอนุมัติงั้นหรือคะ เรย์?” น้ำเสียงของคริสติน่าเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในอากาศ เสียงกระดาษที่ถูกขว้างลงบนโต๊ะไม้โอ๊กดังสนั่นก้องห้องทำงานกว้างขวาง บรรยากาศกดดันในออฟฟิศหรูใจกลางย่านแฟชั่นดูจะอึดอัดขึ้นมาถนัดตา ราวกับว่าออกซิเจนในห้องนี้กำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เรย์ยืนนิ่ง มือของเธอที่กำหมัดแน่นจนสั่นระริกพยายามคุมสติให้อยู่กับร่องกับรอย ดวงตาคู่คมของดีไซเนอร์สาวจ้องมองไปยังบรรณาธิการบริหารสาวผู้เนี้ยบกริบตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ “มันไม่ใช่ขยะค่ะคริสติน่า แต่มันคือตัวตนของฉัน... คือคอลเลกชันที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมันขึ้นมาเพื่อปกปิดความผิดพลาดของนิตยสารคุณในช่วงเดือนที่ผ่านมา!” เรย์สวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น คริสติน่าหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองผลงานของเรย์ด้วยท่าทีเหยียดหยาม “ความผิดพลาดงั้นหรือคะ? เธอคงลืมไปแล้วกระมังว่าที่นี่คือ ‘Vogue Elite’ ไม่ใช่โรงเรียนสอนตัดเย็บผ้าสำหรับเด็กหัดใหม่ งานของเธอ... มันไม่มีความ ‘Elite’ เหลืออยู่เลยสักนิด มันดูพยายามจนน่าสมเพช” คำว่า ‘น่าสมเพช’ กระแทกเข้ากลางใจของเรย์อย่างจัง ความอดทนที่เธอสะสมมานานนับเดือนพังทลายลงในเสี้ยววินาที เธอปรี่เข้าไปเท้าแขนลงบนโต๊ะ บดบังทัศนียภาพของหญิงสาวผู้ถืออำนาจเหนือกว่า “ที่ฉันพยายาม... ก็เพราะฉันคิดว่าเราเป็นพวกเดียวกัน! เพราะฉันคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรามันมีความหมายมากกว่าแค่เรื่องงาน!” เรย์ตะโกนออกไป ลมหายใจหอบถี่ “แต่เปล่าเลย คริสติน่า... เธอไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา เธอเห็นฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานแฟชั่นที่เธอพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ถ้ามันเริ่ม ‘ดูไม่แพง’ ในสายตาคนอื่น” คริสติน่าชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม “อย่าเอาความรู้สึกตื้นเขินของเธอมาปะปนกับมาตรฐานการทำงานของฉัน เรย์ เธอทำให้ฉันผิดหวัง... ครั้งแล้วครั้งเล่า” “ฉันต่างหากที่ผิดหวัง!” เรย์ตะคอกกลับ น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตา “ฉันยอมลดทิฐิ ยอมทิ้งความฝันเพื่อมาทำตามเงื่อนไขบ้าๆ ของเธอ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คืออะไร? คือความเย็นชา คือการถูกเมินเฉย! ถ้าการเป็นดีไซเนอร์ในนิตยสารของคุณมันทำให้ฉันต้องสูญเสียตัวตนไปขนาดนี้ งั้นก็เชิญคุณเก็บแฟ้มนี้ไว้ใช้เช็ดคราบกาแฟบนโต๊ะของคุณไปเถอะค่ะ!” เรย์สะบัดหน้าหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ประโยคถัดมาของคริสติน่ากลับทำให้เธอต้องหยุดกึก “ถ้าเธอเดินออกไปจากห้องนี้... ก้าวเดียวเท่านั้น เรย์... อย่าหวังว่าฉันจะหันมามองหรือให้โอกาสเธออีกเป็นครั้งที่สอง เราจะจบกันแค่นี้ ทั้งในฐานะเพื่อนร่วมงาน... และในฐานะคนรักที่เธอเคยเพ้อฝันไปเอง” เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ตรงหน้าประตูบานยักษ์ หัวใจของเธอแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่เสียงสะอื้นเบาๆ ในลำคอเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เธอก้าวเดินออกไป... ทิ้งให้คริสติน่านั่งจ้องมองแฟ้มงานชิ้นนั้นเพียงลำพัง ทันทีที่ประตูปิดลง คริสติน่าก็ทรุดตัวลงกับโต๊ะ มือที่เคยถือปากกาอย่างมั่นคงกลับสั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งตลอดหลายปีค่อยๆ ไหลรินออกมาเปื้อนกระดาษสเก็ตช์ภาพของเรย์ แต่ในขณะที่ความโศกเศร้ากำลังกัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ เสียงสัญญาณโทรศัพท์สายตรงจากประธานกรรมการบริหารนิตยสารก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คริสติน่ากดรับด้วยเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด ก่อนที่สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อได้ยินข้อความจากปลายสาย “ว่ายังไงนะ... เรย์ไม่ได้มีสิทธิ์ในผลงานชิ้นนี้งั้นหรือ?” คริสติน่ารีบคว้าเอกสารในแฟ้มขึ้นมาพลิกดูอีกครั้ง และเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นลายเซ็นที่แท้จริงใต้แบบสเก็ตช์—มันไม่ใช่ชื่อของเรย์ แต่มันคือชื่อของคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบกิจการของเธอมาตลอดทั้งปี! เรย์ถูกหักหลัง หรือเรย์คือคนที่หักหลังเธอกันแน่? ควีนบีทูโกขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดวิกฤตอันแสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ