ตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง

"เซ็นสัญญานี้ซะ แล้วทุกอย่างที่เธอสร้างมาบนรันเวย์นี้จะกลายเป็นตำนาน... ไม่ใช่เศษซากที่รอวันถูกเหยียบซ้ำ" เสียงของคริสติน่าเย็นเยียบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็งในไนโตรเจนเหลว เธอวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว ปลายเล็บสีแดงสดของเธอกรีดผ่านหน้ากระดาษราวกับกำลังกรีดลงบนหัวใจของคนตรงหน้า เรย์ไม่ได้มองเอกสารเหล่านั้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่ดวงตาของบรรณาธิการสาวผู้ทรงอิทธิพล—ดวงตาที่เคยเป็นทั้งแรงบันดาลใจและเป็นทั้งกรงขังที่สวยงามที่สุดสำหรับเธอ "ตำนานเหรอคะ?" เรย์เค้นเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา แต่มันแห้งแล้งและขมปร่า "หรือแค่กรงทองที่ขังฉันไว้ไม่ให้ไปแตะต้องความสุขที่ฉันสมควรได้รับจริงๆ กันแน่คะ คุณคริสติน่า" คริสติน่าไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาหมุนวน ความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกสูงเสียดฟ้าในใจกลางกรุงปารีสช่างบีบคั้นจนแทบขาดใจ ข้างนอกนั่น แฟชั่นวีคกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกสามวัน ชื่อเสียงระดับโลกที่เรย์โหยหามาทั้งชีวิตถูกวางเดิมพันไว้ในสัญญาสิทธิขาดฉบับนั้น หากเธอเซ็น เธอจะเป็นดีไซเนอร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในทวีป แต่เธอจะต้องเดินออกจากชีวิตของ 'อลิส' ผู้หญิงที่เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในโลกที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมนี้ "ความสุข? เธอคิดว่าความรักจอมปลอมที่เธอไขว่คว้ามันจะเปลี่ยนสถานะทางสังคมของเธอได้หรือไง เรย์" คริสติน่าขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นไอความเย็นชาของเธอแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท "วงการนี้ไม่ปรานีคนอ่อนแอ และความรักคือสิ่งที่อ่อนแอที่สุดที่เธอจะเลือกพกติดตัวไปในรันเวย์" เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอจำได้แม่นถึงคืนที่ถูกทรยศในอดีต ความเจ็บปวดที่แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งจนทำให้เธอก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ แต่วันนี้... ความแข็งแกร่งนั้นกลับรู้สึกเหมือนโซ่ตรวนที่กำลังบีบรัดคอเธอจนหายใจไม่ออก "ถ้าความรักมันอ่อนแอ ทำไมคุณถึงดูสั่นไหวเวลาที่ฉันพูดถึงเรื่องที่เราเคยมีให้กันล่ะคะ?" เรย์สวนกลับทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย พยายามจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั่น คริสติน่าชะงักไปชั่วครู่ มือที่ถือแก้วไวน์สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะแค่นยิ้มออกมา "อย่าเอาความรู้สึกตื้นเขินมาปนกับธุรกิจ ถ้าเธอเลือกอลิส เธอจะสูญเสียทุกอย่างที่เธอสร้างมา ทั้งชื่อเสียง ทั้งอนาคต ทั้งความเคารพจากคนในวงการ เธอพร้อมจะกลายเป็นคนไม่มีที่ยืนในโลกแฟชั่น เพื่อแลกกับการเป็นคนธรรมดาที่มีคนรักงั้นเหรอ?" "คนธรรมดา..." เรย์ทวนคำเบาๆ เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปเห็นแสงไฟของเมืองที่ระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ไร้ค่าในสายตาเธอ "ฉันเหนื่อยกับการต้องใส่หน้ากากวิ่งไล่ตามความต้องการของคนอื่นแล้วค่ะคริสติน่า ฉันเหนื่อยที่ต้องฆ่าความรู้สึกตัวเองทุกครั้งที่ต้องหยิบเข็มหมุดขึ้นมาทำชุดเพื่อความสำเร็จที่ไม่มีวันจบสิ้น" "งั้นเธอก็เลือกเอา" คริสติน่าเดินมาหยุดข้างหลังเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู "เซ็นเอกสาร แล้วฉันจะส่งเธอไปจุดสูงสุดที่ใครก็แตะไม่ถึง หรือจะเดินออกไปหาผู้หญิงคนนั้น แล้วรับมือกับความพินาศที่เธอก็รู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้" เรย์หันกลับมามองใบหน้าอันไร้ที่ติของคริสติน่า เธอเห็นความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคริสติน่าถึงเป็นแบบนี้ เพราะคริสติน่าเองก็เคยเป็นคนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรัก และสุดท้ายก็ถูกความรักนั่นแหละทำลายจนกลายเป็นปีศาจที่ไร้หัวใจอย่างที่เห็นในตอนนี้ "คุณไม่ได้อยากให้ฉันเซ็นเพราะคุณอยากให้ฉันประสบความสำเร็จหรอกค่ะ" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "คุณแค่ไม่อยากให้ฉันมีความสุขในสิ่งที่ฉันเลือก เพราะคุณเองก็ไม่มีความกล้าพอที่จะทำแบบเดียวกัน" คริสติน่าชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม เรย์หยิบปากกาหมึกซึมราคาสูงขึ้นมา เธอไม่ได้เซ็นชื่อลงในกระดาษ แต่กลับขีดฆ่าข้อความสำคัญในสัญญาจนขาดวิ่นด้วยแรงอารมณ์ ก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว "ฉันจะไปแล้วนะคะ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบผิดกับพายุในใจ "ไม่ว่าจะพังไม่เป็นท่าหรือจะเหลืออะไรให้จดจำ แต่นั่นคือชีวิตของฉัน ไม่ใช่ชีวิตที่คุณพยายามจะเขียนบทให้" ขณะที่เรย์กำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์ของคริสติน่าก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันนั้นลง ทันทีที่บรรณาธิการสาวกดรับสาย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากเย่อหยิ่งเป็นซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอวางโทรศัพท์ลงช้าๆ พลางมองมาที่เรย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาแห่งความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "เรย์... อย่าเพิ่งไป" คริสติน่าเสียงสั่น "อลิสไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว... และคนที่กำลังตามล่าเธออยู่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่คนในวงการแฟชั่น แต่มันคือพวกเดียวกับคนที่ฆ่าพี่สาวของเธอเมื่อสิบปีก่อน!" รอยเท้าของเรย์หยุดกึกที่หน้าประตู มือที่เอื้อมไปจับลูกบิดสั่นสะท้านขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นี่คือบททดสอบสุดท้าย หรือว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ไม่มีวันหวนกลับ? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดวิกฤตอันแสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ