วิกฤตการณ์รันเวย์

“ใครเป็นคนหยิบชุดหมายเลขสี่ออกไปจากราว!” เสียงตวาดของเรย์ดังก้องไปทั่วหลังเวทีรันเวย์ที่ควรจะเงียบเชียบในโค้งสุดท้ายก่อนโชว์เริ่ม มือเรียวบางของดีไซเนอร์สาวสั่นเทาขณะกวาดสายตามองราวแขวนผ้าที่ว่างเปล่า ความมั่นใจที่เคยมีประดุจกำแพงเหล็กกล้ากำลังถูกทำลายลงทีละน้อย เมื่อชุดฟินาเล่ที่เธอทุ่มเทเย็บปักถักร้อยด้วยความปราณีตกว่าสามเดือนอันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย คริสติน่าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ไม่ไกล เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบดุจมีดโกนของบรรณาธิการสาวกวาดมองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่งจนน่ากลัว เธอขยับกายก้าวเข้ามาใกล้เรย์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเธอไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่นิดเดียว “คุมสติหน่อยเรย์ เธอเป็นดีไซเนอร์นะ ไม่ใช่นักเลงคุมบ่อน” คริสติน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกเข้าไปในใจ “ถ้าชุดหาย นั่นหมายความว่าแผนการตลาดของเธอพังพินาศ และนิตยสารของฉันก็ไม่มีหน้ากระดาษจะลงงานขยะที่ไม่มีแม้แต่ชิ้นงานให้ถ่ายภาพ” “อย่ามาทำเป็นพูดดีนะคะคริสติน่า! ทั้งหมดนี้มันอยู่ในเขตความรับผิดชอบของคนของเธอ หรือว่าเธอเองที่เป็นคนสั่งให้เอาชุดฉันไปซ่อน เพื่อที่จะได้เห็นฉันพังต่อหน้าสาธารณชน!” เรย์พุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด คริสติน่าไม่ได้ถอยหนี เธอโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาที่เคยเย็นชาฉายความวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ถ้าฉันต้องการจะทำลายเธอ ฉันไม่เสียเวลามาเล่นเกมตื้นๆ แบบนี้หรอกนะเรย์... แต่ถ้าเธออยากรู้ว่าใครเป็นคนทำ ก็ลองก้มลงดูที่พื้นตรงนั้นสิ” เรย์ชะงัก เธอผละออกจากคริสติน่าแล้วก้มลงมองตามนิ้วเรียวสวยที่ชี้ไปยังซอกมุมมืดใต้โต๊ะวางเครื่องสำอาง ที่นั่นมีเศษผ้าลูกไม้สีดำ—ชิ้นส่วนที่เป็นหัวใจสำคัญของชุดฟินาเล่—ถูกตัดขาดด้วยกรรไกรคมกริบวางทิ้งไว้ราวกับคำประกาศสงคราม ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากห้อง หัวใจของเรย์เต้นรัวแรงด้วยความโกรธที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่เพราะชุดถูกทำลาย แต่เพราะการกระทำนี้มันบ่งบอกว่า 'ศัตรู' อยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด “หึ...” เรย์เค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่เคยสั่นคลอนกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง เธอหยิบเศษผ้านั้นขึ้นมาพินิจ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าสตาฟฟ์ที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก “ใครเห็นอะไร... ใครเห็นใครเข้ามาที่นี่ในช่วงสิบห้านาทีที่ผ่านมา พูดออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตในวงการแฟชั่นของพวกเธอจบลงในคืนนี้!” ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง ความกดดันบีบคั้นจนแทบขาดใจ ในขณะที่เวลาบนนาฬิกาดิจิทัลหน้าห้องโชว์เริ่มนับถอยหลังเข้าสู่ช่วงเวลาที่โลกแฟชั่นทั้งโลกจะจับจ้องมาที่รันเวย์นี้ คริสติน่ามองท่าทีของเรย์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานแล้วหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาปึกหนึ่ง ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกลางห้อง “ถ้าคิดจะสู้ ก็เลิกทำตัวเป็นเหยื่อแล้วใช้สมองที่เธอมีจัดการซะ นี่คือรายชื่อแขกวีไอพีที่เพิ่งได้รับแจ้งยกเลิกการเข้าชมกะทันหัน... หรือพูดอีกอย่างคือ คนที่น่าจะรู้เห็นกับเรื่องนี้” เรย์คว้าแฟ้มนั้นมาเปิดอ่าน นิ้วมือไล่เรียงรายชื่ออย่างรวดเร็วจนกระทั่งไปสะดุดกับชื่อหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุดกึก “เป็นไปไม่ได้...” เรย์พึมพำ ใบหน้าซีดเผือด ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องหลังเวทีก็เปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่เรย์ไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ เธอคนนั้นก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยในดวงตา และในมือข้างหนึ่ง... เธอกำชุดฟินาเล่ของเรย์ที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ไว้เหมือนเศษผ้าขี้ริ้ว “สวัสดีค่ะที่รัก หวังว่าโชว์จะยังเดินหน้าต่อนะคะ เพราะว่าฉันเตรียม 'เซอร์ไพรส์' ไว้ให้ผู้ชมข้างนอกรออยู่แล้ว” ความโกลาหลในใจของเรย์ประดุจพายุที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีสัญญาณเตือน หากนี่คือจุดจบของอาชีพที่เธอสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ การตอบโต้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าจะเป็นตัวตัดสินว่าเธอจะเป็นดีไซเนอร์ที่รุ่งโรจน์หรือเพียงแค่ซากปรักหักพังบนรันเวย์แห่งนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดวิกฤตอันแสนบีบคั้นนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ