ความหวานที่แฝงความขม

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะใจฉันด้วยไวน์ราคาแพงและบทสนทนาเพ้อฝันจะทำให้ฉันยอมปล่อยผ่านความผิดพลาดของคอลเล็กชั่นนี้ไปได้... คริสติน่าคะ คุณกำลังประเมินรสนิยมฉันต่ำไป" เรย์วางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *เคร้ง* กลิ่นไวน์แดงราคาแพงตลบอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของบรรณาธิการบริหารที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน คริสติน่าที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่จรดปากกาเซ็นเอกสารบนแฟ้มสีดำสนิท ราวกับว่าคำพูดของเรย์เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน "ความผิดพลาดงั้นหรือคะ? ฉันเรียกว่า 'ความกล้าหาญที่มากเกินไปจนไร้ทิศทาง' มากกว่า" เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ท่วงท่าองอาจและเย็นชาเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ "เรย์... เธอรู้ดีว่าใน Runway ไม่เคยมีที่ว่างให้ความล้มเหลว แล้วทำไมช่วงนี้เธอถึงดูเหมือนคนที่กำลังพยายามวิ่งหนีเงาตัวเองอยู่ตลอดเวลาล่ะคะ?" "ฉันไม่ได้หนี" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังเก้าอี้ของคริสติน่า มือเรียวบางเอื้อมไปแตะขอบเก้าอี้ของอีกฝ่ายอย่างถือดี "ฉันแค่กำลังสร้างสิ่งที่คนอย่างคุณ... ที่วันๆ เอาแต่นั่งตัดสินคนอื่นจากหอคอยงาช้าง ไม่มีวันเข้าใจ" คริสติน่าแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนเรย์สัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าผสมกลิ่นหนังจางๆ ของคริสติน่าเริ่มทำให้สติของเรย์พร่าเลือน "งั้นบอกฉันสิคะ ว่าที่เธอทำอยู่ทุกวันนี้... เพื่อศิลปะ หรือเพื่อพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นคนแพ้เหมือนที่ใครเขาประณามไว้" นิ้วเรียวของคริสติน่าไล้ไปตามปกเสื้อของเรย์เบาๆ ราวกับหยั่งเชิง สายตาของเธออ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "อย่าให้ความดื้อรั้นทำลายอนาคตที่ฉันพยายามปูทางให้เธอเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบเลยค่ะ" "คุณปูทางให้ฉัน หรือคุณแค่ต้องการควบคุมฉันกันแน่คะ คริสติน่า?" เรย์ย้อนถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อคริสติน่าขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ข้างแก้ม บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับกลายเป็นความกระหายที่อธิบายไม่ได้ คริสติน่ามองดูริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยของเรย์ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบตาอีกครั้ง "เราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าความหวานในตอนนี้... มันเป็นเพียงสิ่งล่อใจก่อนที่พายุใหญ่จะพัดเข้ามาทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างขึ้นมา" "พายุเหรอคะ?" เรย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก มือคว้าเข้าที่ปกเสื้อของคริสติน่าแล้วกระชากเบาๆ "ถ้าพายุจะมา ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนจุดชนวนให้มันระเบิดเอง... แต่ก่อนหน้านั้น ฉันอยากรู้ว่าบรรณาธิการผู้สูงส่งจะกล้าทำลายสิ่งที่ตัวเองหลงใหลลงด้วยมือของตัวเองจริงๆ หรือเปล่า" คริสติน่าชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชาสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก และเธอก็รู้ดีว่าเรย์กำลังทดสอบขีดจำกัดความอดทนของเธอ มือของคริสติน่ายกขึ้นประคองใบหน้าของดีไซเนอร์รุ่นน้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วส่งผ่านความร้อนผ่าวไปทั่วร่าง "เธอไม่รู้อะไรเลย เรย์" คริสติน่ากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ยิ่งเธอท้าทายฉันมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น... และในโลกของฉัน ไม่มีคำว่าปรานีให้กับคนที่เดินหมากพลาดแม้แต่ตาเดียว" "งั้นก็ดูให้ดีค่ะ ว่าหมากตานี้... ฉันจะทำให้คุณกลายเป็นคนเดินเอง" เรย์โน้มตัวลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ความเงียบงันในห้องทำงานกลับดังสนั่นไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัว ทั้งสองต่างรู้ว่าวินาทีนี้คือความสุขที่เคลือบยาพิษ แต่ไม่มีใครยอมผละออกมา ทั้งคู่ต่างเป็นสัตว์ร้ายที่กำลังเล็มกินความเจ็บปวดของกันและกัน เพื่อสะสมพลังก่อนจะหันมาขย้ำคออีกฝ่ายในวันที่ทุกอย่างเปิดเผย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูสามครั้งที่แผ่วเบาแต่กึกก้องก็ทำลายภวังค์ลง คริสติน่าผละออกจากเรย์ทันทีราวกับถูกไฟลวก เธอจัดสูทให้เข้าที่ก่อนจะสวมหน้ากากความเย็นชาทับลงไปอีกครั้งด้วยความเร็วสูงสุด "เข้ามาค่ะ" คริสติน่าเอ่ยเสียงเรียบ ประตูบานใหญ่เปิดออก เลขาส่วนตัวของคริสติน่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณคริสติน่าคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางฝั่งแบรนด์คู่แข่งเพิ่งปล่อยคลิปเบื้องหลังคอลเล็กชั่นใหม่ของเรย์ออกสู่สาธารณะ... พร้อมกับเอกสารลับเรื่องงบประมาณที่ถูกแฮกไปเมื่อครู่ค่ะ" เรย์หน้าถอดสี ทันทีที่รับทราบข้อมูลนั้น เธอก็รู้ทันทีว่าทุกอย่างที่เธอพยายามปกปิดกำลังจะมอดไหม้ไปกับพายุที่เธอกล่าวถึงเมื่อครู่ คริสติน่าหันกลับมามองเรย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาของความรักหรือความใคร่ แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะพิพากษาโทษ "ดูเหมือนว่าพายุที่เธอรอ... จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ เรย์" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดพลิกผันอันตึงเครียดนี้ไปพร้อมกับควีนบีทูโกนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ