“วางแก้วแชมเปญนั่นลงเดี๋ยวนี้ค่ะคริสติน่า... หรือคุณจะรอให้เศษแก้วบาดมือจนเสียโฉม แล้วไปออกงานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ในฐานะบรรณาธิการผู้โชคร้ายดีคะ?”
เสียงของเรย์กร้าวและสั่นเครือในคราวเดียวกัน เธอขยับกายยืนขวางหน้าหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องจัดแสดงแฟชั่นเก่าแก่ที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของความทรงจำ กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปไปกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ของสถานที่ที่พวกเธอพบกันครั้งแรกเมื่อสามปีก่อน บนรันเวย์ที่เคยรุ่งโรจน์ บัดนี้เหลือเพียงรอยเท้าของพวกเธอสองคนที่ย้ำเตือนถึงจุดเริ่มต้นของสงครามประสาท
คริสติน่าชะงักมือที่กำลังสั่นเทา เธอวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลดังก้องกังวานเหมือนเสียงหัวใจที่แตกสลาย ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้สั่นระริกด้วยความรู้สึกที่พยายามกดทับไว้มานาน
“ที่นี่ไม่มีรันเวย์แล้วเรย์... ไม่มีแสงไฟสปอตไลต์ ไม่มีกล้องถ่ายรูปของเหล่าปาปารัสซี่ และที่สำคัญ...” คริสติน่าหันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเธอลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ “ไม่มีหน้ากากจอมปลอมที่เราต่างสวมใส่เพื่อทำร้ายกันและกันอีกต่อไป”
“งั้นก็ถอดมันออกสิคะ” เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก นิ้วเรียวสวยของดีไซเนอร์สาวเอื้อมไปแตะขอบปกเสื้อเบลเซอร์ที่เนี๊ยบกริบของอีกฝ่าย “คุณจะเย็นชากับฉันไปถึงไหนคริสติน่า? คุณรู้ไหมว่าการที่ต้องเห็นคุณทำเป็นไม่รู้จักฉันในงานปาร์ตี้ระดับวีไอพี มันน่ารังเกียจแค่ไหน... ยิ่งกว่าชุดที่ตัดเย็บพลาดเสียอีก”
คริสติน่าแค่นยิ้ม เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง “คุณต่างหากที่ทำให้มันยากเรย์... ความมั่นใจที่ล้นปรี่ของคุณ ความปากร้ายที่พร้อมจะกรีดหัวใจคนอื่นให้เป็นแผล คุณไม่เคยรู้เลยใช่ไหมว่าเบื้องหลังความแข็งแกร่งนั่น ฉันเฝ้ามองคุณด้วยความอิจฉา... และความโหยหาแค่ไหน”
คำสารภาพนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางความขัดแย้งเรื้อรัง เรย์ชะงักไป ดวงตาคู่สวยจับจ้องเข้าไปในนัยน์ตาของอีกฝ่าย เพื่อค้นหาความลวง แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นความเปลี่ยวเหงาที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นเลเยอร์ของอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกควบคุมไว้เป็นอย่างดี
“อิจฉาเหรอคะ?” เรย์กระซิบ แววตาอ่อนลง “คุณเป็นถึงบรรณาธิการบริหารนิตยสารทรงอิทธิพล คุณมีทุกอย่างที่ฉันใฝ่ฝัน... แต่ทำไมคุณถึงดูเหมือนคนที่ไม่มีอะไรเลยล่ะ?”
“เพราะฉันไม่มีคุณไงคะ”
คริสติน่าตอบกลับสั้นๆ แต่ทว่าก้องกังวานในความรู้สึก เธอขยับกายเข้าใกล้จนแผ่นหลังของเรย์ชนเข้ากับราวเหล็กเก่าๆ ที่เคยใช้แขวนชุดฟินาเล่ในอดีต บรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรำไปในจังหวะเดียวกัน คริสติน่าค่อยๆ สอดมือเข้าไปโอบเอวของหญิงสาวตรงหน้า สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยความหมายที่พวกเธอต่างหลีกหนีมาตลอด
“เราต่างก็เป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของกันและกัน” เรย์พึมพำขณะเอนศีรษะซบไหล่ของอีกฝ่าย “เราทำลายชื่อเสียง เราเหยียบย่ำความฝัน เราใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้... แต่พระเจ้าคะ เราทำไปเพื่ออะไรกันแน่?”
“เพื่อเรียกร้องความสนใจไงคะ... วิธีที่งี่เง่าที่สุดของคนที่ไม่ยอมรับความจริง” คริสติน่าหลับตาลง สัมผัสความอบอุ่นที่โหยหามาตลอดสามปี “ฉันไม่ได้ต้องการชนะคุณบนรันเวย์ แต่ฉันต้องการชนะใจคุณ... แม้มันจะต้องแลกด้วยความพินาศของนิตยสารทั้งเล่มก็ตาม”
เรย์เงยหน้าขึ้น สบตาคริสติน่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ได้รับคำตอบแล้ว เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับกายเบียดชิดจนไม่มีช่องว่างให้ความเย็นชาแทรกผ่าน ความโกรธเคืองที่เคยสะสมดั่งก้อนหินหนักอึ้งในอกค่อยๆ ละลายหายไปในบรรยากาศที่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้หายใจติดขัด
“ถ้าเราเริ่มใหม่... ไม่ใช่ในฐานะดีไซเนอร์กับบรรณาธิการ แต่ในฐานะของคนที่ต่างคนต่างมองเห็นกันจริงๆ คุณคิดว่ามันจะจบแบบไหนคะ?” เรย์ถาม เสียงของเธอเบาหวิว
คริสติน่าไม่ตอบด้วยคำพูด เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเรย์อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วไล้ผ่านโหนกแก้มลงมายังริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความโหยหา เป็นจูบที่ไม่มีเรื่องของแฟชั่น ไม่มีเรื่องของอีโก้ มีเพียงความจริงที่ว่าพวกเธอต่างรอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด... เวลาที่การคืนดีจะเริ่มต้นขึ้นจากซากปรักหักพังแห่งความหลัง
ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดที่ปลายรันเวย์ เงาร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมกับเสียงปรบมือที่ฟังดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
“ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... การล่มสลายของนักออกแบบสาวกับบรรณาธิการผู้ยิ่งใหญ่ ที่แท้ก็เป็นเพียงละครฉากหนึ่งเพื่อรอการกลับมาของ ‘เจ้าของที่แท้จริง’ สินะครับ”
คริสติน่าผละออกจากเรย์ทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด เรย์ขมวดคิ้วแน่นมองไปยังผู้มาเยือนคนใหม่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้... คนที่ถือครองความลับทั้งหมดที่อาจจะทำลายทั้งชีวิตและอาชีพของพวกเธอให้พินาศลงในค่ำคืนเดียว
ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของพวกเธอด้วยกันนะคะ ควีนบีทูโกจะรอพบกับทุกท่านในตอนจบที่น่าจดจำที่สุดค่ะ
Runway Ruin: ร้ายให้สุด หยุดที่หัวใจเธอ•ตอนที่ 37
การคืนดีครั้งยิ่งใหญ่
ผลงานโดย ควีนบีทูโก
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ควีนบีทูโก)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง Runway Ruin: ร้ายให้สุด หยุดที่หัวใจเธอ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!